«Ο πιο κουλ ντράμερ»

O Τσάρλι Γουότς ναι μεν πέθανε το απόγευμα της Τρίτης 24 Αυγούστου, έχοντας κλείσει στις 2 Ιουνίου τα 80 του χρόνια (γεννήθηκε το 1941), αλλά το έργο του και κυρίως η παρουσία του δεν θα μας αφήσουν εύκολα να τον ξεχάσουμε. Ο πιο cool ντράμερ στην ιστορία του ροκ εν ρολ, μέλος μια ζωή των Rolling Stones, έμεινε ατάραχος στις υπερβολές των υπόλοιπων φίλων του, στις συγκρούσεις προσωπικότητας που είχαν, έχουν και θα έχουν αλλά και στις (φυσιολογικές εν πολλοίς) μουσικές διαμάχες τους. Αυτό που έκανε όμορφα, ήρεμα και με το ανάλογο βρετανικό φλέγμα ήταν μέσω της τεχνικής του να εμβαθύνει το νόημα και τη δύναμη των τραγουδιών τους.

Μπλουζ. Οπως αναφέρει στην «Guardian» ο δημοσιογράφος – κριτικός Alexis Petridis, τα στοιχεία της προσωπικότητάς του θα ταίριαζαν στο αρχικό του επάγγελμα, του γραφίστα, και όχι στον κόσμο της ποπ τη δεκαετία του 1960. Επιπλέον, με δική του παραδοχή, δεν νοιάστηκε ιδιαίτερα για το ροκ εν ρολ («δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτό… συνήθιζα να μισώ τον Ελβις Πρίσλεϊ. Τον Μάιλς Ντέιβις – αυτόν θεωρούσα κάποιον», είπε σε συνέντευξή του το 1993) και έπρεπε αρχικά να έχει τον ρυθμό των μπλουζ, που ήταν τόσο αγαπημένος από τα υπόλοιπα μέλη των Rolling Stones. Στην αρχή της κοινής τους πορείας, όλοι τους αναρωτήθηκαν αν μπορούσε να τους ακολουθήσει, παίζοντας τη μουσική που ήθελαν και όχι την αγαπημένη του τζαζ. «Ο Τσάρλι ταλαντεύεται πολύ όμορφα, αλλά δεν μπορεί να ροκάρει», έγραψε απογοητευμένος ο Κιθ Ρίτσαρντς σε ημερολόγιο το 1963. «Φανταστικός τύπος, όμως», συμπλήρωσε.

Οπως αποδείχθηκε, ο Ρίτσαρντς δεν θα μπορούσε να είχε κάνει μεγαλύτερο λάθος. Ο Γουότς όχι μόνο έμαθε να ροκάρει, αλλά έφθασε να θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους ντράμερ στην ιστορία του ροκ, αν όχι ο μεγαλύτερος για πολλούς. Στο ίδιο άρθρο ο Alexis Petridis σημειώνει ότι μπορεί να μην ήταν ο ριψοκίνδυνος σόουμαν όπως ήταν ο Κιθ Μουν των Who, ούτε εκφραστής της ακατέργαστης ισχύος όπως ο Τζον Μπόναμ των Led Zeppelin και δεν τον ενδιέφερε ποτέ να εντυπωσιάσει χρησιμοποιώντας εντυπωσιακό εξοπλισμό.

Υπήρξαν στιγμές που τα ντραμς του Γουότς θα μπορούσε να ήταν εντυπωσιακά – όπως στην κεραυνοβόλο ερμηνεία του στο «Paint It Black» του 1966 -, αλλά συνήθως απολάμβανε λιγότερο εμφανείς δεξιότητες. Είχε timing, μια ταλάντευση στο παίξιμό του, με τις ρίζες του να βρίσκονται στις ώρες που είχε περάσει παίζοντας στο δωμάτιό του τζαζ, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, και λαμπερή ικανότητα να δίνει στο παίξιμό του στιβαρή βάση, ανεξάρτητα από το αν ήταν ψυχεδέλεια, ντίσκο, ρέγκε ή φανκ.

Κινητήρας. Ηταν φορές που οι υπόλοιποι Rolling Stones ένιωθαν την ανάγκη, ιδιαιτέρως στις συναυλίες τους, να τον… βγάζουν μπροστά, να υπενθυμίζουν στο κοινό πόσο σπουδαίος ήταν. Το 2003 ο κιθαρίστας των Rolling Stones, Ρον Γουντ, ένιωσε την ανάγκη να δηλώσει τα εξής: «Ο Τσάρλι είναι ο κινητήρας. Και δεν πάμε πουθενά χωρίς τον κινητήρα». Ηταν τόσο cool που δεν επιζητούσε την προσοχή, δεν ήθελε να τραβάει τα φώτα πάνω του. Ακούστε το «Jigsaw Puzzle» ή αλλιώς το «Jig – Saw Puzzle» που περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «Beggars Banquet» του 1968. Ολα τα φώτα είναι πάνω του.

Η αντι-σταρ συμπεριφορά του λειτούργησε επίσης υπέρ του. Παντρεμένος από το 1964, φαινόταν σε μεγάλο βαθμό αδιάφορος για τα είδη των υπερβολών που οι σύντροφοί του είχαν την τάση να απολαμβάνουν είτε με ουσίες είτε με το σεξ. Ο Alexis Petridis θυμίζει χαρακτηριστική ιστορία στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Αφορά την πρόσκληση του συγκροτήματος στο πάρτι του Playboy Mansion. Ο Γουότς γλίστρησε και απομονώθηκε στην αίθουσα παιχνιδιών για όλη τη νύχτα. Η πιο θρυλική ιστορία για τον Γουότς ήταν ότι έχασε την ψυχραιμία του όταν ο Μικ Τζάγκερ τον αποκάλεσε «ο ντράμερ μου». Χτυπώντας τον στο πρόσωπο, του είπε «εσύ είσαι ο τραγουδιστής μου». Είναι θρυλική επειδή φαινόταν τόσο εντελώς εκτός χαρακτήρα.

Αποχαιρετισμοί

n Paul McCartney: «Τόσο θλιβερό να ακούω ότι ο Charlie Watts πέθανε. Ηταν ένας αξιολάτρευτος τύπος»

n Ringo Starr: «Ο Θεός να ευλογεί τον Charlie Watts. Θα μας λείψεις. Ειρήνη και αγάπη στην οικογένειά του»

n Elton John: «Μια πολύ θλιβερή μέρα η σημερινή. Ο Charlie ήταν ο απόλυτος ντράμερ. Ο πιο κομψός άνδρας και υπέροχη παρέα»