Θα προκριθεί αν σκύψει {LF}το κεφάλι

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Ο ΠΑΟΚ παραλίγο να… πάθει απέναντι στην Μποέμιανς. Επαιξε 90 λεπτά έχοντας στο μυαλό του πως είναι καλύτερη ομάδα. Με μια υπεροψία στο παιχνίδι του και με μια σιγουριά πως στο τέλος κάτι θα γίνει και θα προκριθεί. Προκρίθηκε. Γιατί στο δεύτερο παιχνίδι στην Τούμπα, θέλοντας να ανατρέψει το εις βάρος του 2-1, αποφάσισε να παίξει ποδόσφαιρο από την αρχή. Να επιβληθεί, να δείξει στον αντίπαλο ποιος είναι καλύτερος. Οχι με… υπεροψία, αλλά με ποδόσφαιρο. Επαιξε… τόσο όσο για να πάρει την πρόκριση και την πήρε.

Χθες βράδυ στην Τούμπα, απέναντι στη Ριέκα, μπήκε και πάλι με το κεφάλι ψηλά. Παίζοντας ράθυμα. Σχεδόν αδιάφορα. Με το μυαλό ξανά γυρισμένο στο ίδιο σκεπτικό: κάτι θα γίνει και θα έρθει η νίκη. Επρεπε να δεχτεί το γκολ και να τελειώσει το ημίχρονο στο 0-1 για να συνέλθει και να αποφασίσει να παίξει. Σε όλο το δεύτερο ημίχρονο έκανε αυτό που αν είχε κάνει από την αρχή θα είχε καθαρίσει την πρόκριση. Πίεσε ψηλά τη Ριέκα, την ανάγκασε να κάνει το εύκολο λάθος, είχε ψυχραιμία, υπομονή, ορθολογικούς τρόπους επίθεσης. Βρήκε τα κενά και τα χτύπησε. Και από τα άκρα και από τον άξονα.

Δικαιώθηκε στο 94′ με το αυτογκόλ των Κροατών. Δεν του εξασφαλίζει την πρόκριση αυτό το 1-1, αλλά του προσφέρει μια ανακούφιση και σίγουρα μια μεγαλύτερη αισιοδοξία από το να έχανε το χθεσινό παιχνίδι. Την πρόκριση θα την εξασφαλίσει αν στο δεύτερο παιχνίδι παίξει όπως στο χθεσινό δεύτερο ημίχρονο. Γνωρίζοντας πως κανείς δεν θα του χαριστεί. Και μην πιστεύοντας πως απέναντί του έχει ένα… χωριό που δεν μπορεί να τον κοιτάξει στα μάτια. Το πρόσφατο παρελθόν των ελληνικών ομάδων και οι ήττες από ομάδες τύπου Βελέζ και Μποέμιανς δείχνει πως δεν υπάρχουν πια ποδοσφαιρικά χωριά.