Ενα σπίτι βρε παιδιά…

Το όνειρο δεκαετιών στο ελληνικό πόλο, αλλά και γενικότερα στα αθλήματα της πισίνας είναι «Το σπίτι του υγρού στίβου».

Συνήθως μετά από κάθε επιτυχία οι πολιτικοί και οι παράγοντες σπεύδουν στο αεροδρόμιο με ανθοδέσμες για τη… λεζάντα στις φωτογραφίες με τους θριαμβευτές.

Την επόμενη μέρα οι πρωταγωνιστές δίνουν και πάλι τον δύσκολο αγώνα της καθημερινότητας, ψάχνοντας μια… διαδρομή στην πισίνα, ένα τέρμα του πόλο, ένα βατήρα καταδύσεων και πάει λέγοντας.

Από τότε – ιδιαίτερα – που έκλεισε το στολίδι του Ζαππείου, το εμβληματικό Ολυμπιακό Κολυμβητήριο ο υγρός στίβος τιμωρήθηκε με… εξοστρακισμό λες και είχε κάνει κάποιο έγκλημα με τους ανθρώπους του να μοιάζουν με τσιγγάνους που κάθε μέρα τους ξημερώνει και αλλού (για προπόνηση).

«Είναι ένα όνειρο δεκαετιών, δεν ζητάμε κάτι παράλογο μια ανθρώπινη πισίνα, ένα γυμναστήριο και ένα γραφείο και την απαραίτητη υποδομή.

Αν πας στο προπονητικό κέντρο της Φερεντσβάρος, ο Γιάννης Φουντούλης που έπαιξε εκεί τα ξέρει καλύτερα, θα σε πιάσουν τα κλάματα» μας λέει γελώντας ο ομοσπονδιακός τεχνικός και συνεχίζει:

«Στην εγκατάσταση μπαίνεις αρχικά με το δαχτυλικό σου αποτύπωμα και μέσα είναι ό,τι πιο σύγχρονο υπάρχει ίσως στον κόσμο. Εμείς δεν ζητάμε καν αυτό, μια πιο ανθρώπινη συνθήκη από αυτή που είχαμε στην προετοιμασία μας, που έγινε στο Παπαστράτειο με 40 βαθμούς καθώς ο τσίγκος ανεβάζει στα ύψη τη θερμοκρασία και με τα κουνούπια να μην μας αφήνουν σε χλωρό κλαρί»!

Ναι ακούγεται απίστευτο αλλά αυτές ήταν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες προετοιμάστηκαν οι αργυροί ολυμπιονίκες μας στο πόλο και έτσι πάνω κάτω ισχύει και στο κολύμπι, στις καταδύσεις και στην καλλιτεχνική κολύμβηση.

Ενα απλό κολυμβητήριο!

Τι ζητάνε δηλαδή οι άνθρωποι κανά παλάτι; Οχι δα.

Ενα απλό κολυμβητήριο, όπου το νερό θα είναι στη σωστή θερμοκρασία, θα υπάρχουν κανονικά τέρματα πόλο, βατήρες για τους καταδύτες, ένα γυμναστήριο, αντικυματικές διαδρομές, διαχωριστικές γραμμές, βατήρες, σχάρες απορροής υδάτων, ερμάρια αποδυτηρίων, αντιολισθητικά δάπεδα.

Ενα κολυμβητήριο όπου οι ομοσπονδιακοί προπονητές θα μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους. Ούτε να τσακώνονται για τις ώρες, για τις διαδρομές και το πότε θα τελειώσουν οι καταδύτες για να μπουν οι πολίστες και πότε θα ολοκληρώσουν το πρόγραμμά τους τα κορίτσια της καλλιτεχνικής (συγχρονισμένης) για να πέσουν στο νερό οι κολυμβητές.

Και με σωστό βάθος ώστε να μη βρίσκει κάτω το κεφάλι των αθλητριών μας της καλλιτεχνικής όπως γινόταν με τη μεγάλη Χριστίνα Θαλασσινίδου που δεν είχε κολυμβητήριο (πλην ΟΑΚΑ) να μπορεί να κάνει όπως πρέπει την προπόνηση.

Αποτελεί το όνειρο γενιών ολόκληρων το να μπορέσουν να προπονηθούν σε ανθρώπινες συνθήκες και να πάνε σε μεγάλους αγώνες, νιώθοντας ισότιμοι προς τους ξένους αντιπάλους τους και όχι φτωχοί συγγενείς.