«Είναι νίκη {LF}και μόνο {LF}που πήγαμε στο Τόκιο»

Βράδυ Τρίτης. Η συζήτηση με την Αννα Κορακάκη ήταν μεν τηλεφωνική, ωστόσο με ενδιαφέρον μεγάλο. Η εξαιρετική σκοπεύτρια επέστρεψε στην Ελλάδα έχοντας στις αποσκευές της αυτή τη φορά τις αναμνήσεις από τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. «Καύσωνας και στη Δράμα, αλλά με τους ήσυχους ρυθμούς της πόλης μου», μια πρώτη ατάκα, έτσι για να εκκινήσει η κουβέντα…

Γεύση που άφησαν οι Oλυμπιακοί;

«Θα έλεγα ότι λόγω της κατάστασης είμαι χαρούμενη που γυρίσαμε υγιείς. Εχει σημασία που το λέω. Δεν ακούστηκε πολύ στην Ελλάδα, αλλά τα κρούσματα ανέβαιναν συνεχώς στο Τόκιο. Δεν εννοώ στην ελληνική αποστολή. Στο Χωριό δε, ήμασταν περίπου 12.000 άνθρωποι, χρησιμοποιούσαμε κοινούς χώρους, ίδια ασανσέρ και αίθουσες. Δεν είναι τόσο απλό. Ναι μεν είμαστε εμβολιασμένοι, έπρεπε όμως να προσέχουμε ιδιαίτερα και να ακολουθούμε τους κανόνες υγιεινής. Μπορεί να χάναμε τον αγώνα. Ξέρεις, σε 9 στους 10 αθλητές έχει συμβεί λόγω αρρώστιας να δώσουν έναν αγώνα με κάποιο πρόβλημα αρρώστιας. Ή να τον χάσουν. Τώρα τα εμβόλια δίνουν ασφάλεια, αλλά από την άλλη υπήρχε μεγάλο άγχος μην προέκυπτε κρούσμα και χάναμε τη συμμετοχή. Μοιραζόμασταν χώρους με άτομα από την Κροατία, το Ιράν, την Αίγυπτο. Ακόμη και αρχηγοί αποστολών δεν φορούσαν πάντα μάσκα. Το έκαναν με προκλητικό τρόπο, ίσως ήταν επιλογή τους από πεποίθηση. Αν τους έλεγες κάτι, υπήρχε ένταση ή γινόταν λεκτική επίθεση. Καταστάσεις που δεν τις γνωρίζει ο κόσμος. Ο κορωνοϊός ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής των αγώνων, γι’ αυτό λέω ότι είμαι ικανοποιημένη».

Στο αγωνιστικό κομμάτι;

«Είμαι αλήθεια πολύ ευχαριστημένη από την έκτη θέση και στις δύο κατηγορίες. Το αποτέλεσμα είναι καλό. Οι συνθήκες ήταν περίεργες. Υπήρχε δε και ένα προσωπικό θέμα, ευτυχώς όχι υγείας, που δεν το έχω πει. Μέχρι την τελευταία στιγμή υπήρχε θέμα να μην πάω στο Τόκιο. Παρ’ όλα αυτά και με μόλις δύο αγώνες σε δύο χρόνια, ήρθε αυτή η θέση. Δεν έβρισκα αγώνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και ήταν κάτι που με επηρέασε πολύ. Το αγώνισμά μας είναι πολύ ευμετάβλητο, όλα παίζουν τον ρόλο τους. Ακόμη και να ρίξεις βολές μία ή δύο ώρες μετά τον αγώνα, μπορεί να έχουμε διαφορετικό αποτέλεσμα».

Οι αγώνες έλειψαν από την Κορακάκη. Δηλαδή, οι άλλοι αθλητές είχαν αγώνες; Εδιναν όλο αυτό το διάστημα;

«Θα το εξηγήσω. Στην Ελλάδα δεν διοργανώνονταν σκοπευτικοί αγώνες, ούτε διασυλλογικοί, αλλά ούτε εθνικά πρωταθλήματα, τίποτα. Δεν μπορούσα να πάω στο εξωτερικό, ούτε εκεί υπήρχαν αγώνες για μένα. Τέλη του περασμένου Μαΐου έριξα στο Ευρωπαϊκό και το Παγκόσμιο Κύπελλο στην Κροατία. Σε άλλες χώρες, στη Γερμανία, στη Γαλλία ή και στην Κίνα, γίνονταν αγώνες. Εκεί η βιομηχανία αθλητών είναι μεγάλη. Δημιουργούνταν training camps με συχνότητα μεγάλη, τα έβλεπα όλα στο Instagram. Κάποια γκρουπ που ανταγωνιζόταν ο ένας αθλητής τον άλλο. Αν εγώ είχα άλλους πέντε ή έξι αθλητές, όλα θα ήταν αλλιώς. Θέλω να δώσω το εξής παράδειγμα. Μια μεγάλη αθλήτρια του τένις, ας πούμε η Σερένα Γουίλιαμς, επί έναν χρόνο στέλνει και χτυπά το μπαλάκι σε τοίχο. Ξαφνικά παρουσιάζεται μία και “απαντά” στα χτυπήματά της. Παίζουν δύο. Δεν είναι το ίδιο».

Θυμάμαι ότι μετά τα ολυμπιακά μετάλλια και τις χρυσές διακρίσεις στο Ρίο, ακούστηκε για σκοπευτήριο που δεν έχει η Δράμα. Λύθηκε το θέμα;

«Το 2018 δημιουργήθηκαν δύο προπονητήρια με ιδιωτική πρωτοβουλία. Ας το πούμε, ένας δραμινός επιχειρηματίας, ο Αρης Θεοδωρίδης. Και για 10 και για 25 μέτρα. Αλλά αν θέλω να επανέλθω για τους αγώνες, να πω ότι δεν μπορούσα να πάω στο εξωτερικό μόνη μου. Ο πατέρας μου ανήκει σε ευπαθή ομάδα. Ακόμη και να έμπαινα σε καραντίνα, να μου επέτρεπαν τη συμμετοχή, δεν θα πήγαινα. Δεν ήθελα να πάρω το ρίσκο».

Εχει μοναξιά να μην είναι κάποιος αθλητής στο βάθρο;

«Ειδικά στη σκοποβολή μπορεί κάποιος στον έναν αγώνα να είναι εκεί και στον άλλο όχι. Δεν υπάρχουν στάνταρ στο άθλημά μας. Γι’ αυτό πάντα λέω ότι για μένα οι σταθερές αθλήτριες και όσες έχουν μεγάλη διάρκεια, είναι οι κορυφαίες. Μεγάλης αξίας».

Η διαχείριση είναι ευκολότερη όταν κάποιος είναι ψηλά ή όταν κυνηγά την κορυφή;

«Εχω βρεθεί και στις δύο θέσεις. Για μένα είναι το ίδιο δύσκολο κι ας λένε πως έχει σημασία μεγαλύτερη να κρατηθείς ψηλά. Οταν δεν είσαι πρώτος θέλεις να επανέλθεις, να βελτιωθείς, να γίνεις αυτός που θα φτάσει ξανά στην πρώτη θέση. Σου δημιουργείται κίνητρο σημαντικό».

Ακουσα μια δήλωση «δεν ξέρετε τι περνούν οι αθλητές». Δικαίωση των λεγομένων μετά τα όσα συνέβησαν με τον Ιακωβίδη;

«Το είχα πει και όντως επιβεβαιώθηκα. Δυστυχώς. Επαθα σοκ με όσα άκουσα. Τυχαία τα είχα πει. Αλλά μια συναθλήτριά μου δέχθηκε σκληρή κριτική ενώ ήταν τραυματίας στο χέρι και θα μπει στο χειρουργείο. Δεν το ήξεραν. Ολοι, δυστυχώς, κρίνουν μόνο από το αποτέλεσμα. Πολλοί άνθρωποι είναι έτσι. Ο Θοδωρής όμως είναι έμπνευση για όλους. Τα είπε και δείτε τι συμβαίνει».

Χορηγούς έχετε;

«Ναι και τους ευχαριστώ πολύ. Παίζει μεγάλο ρόλο αυτό. Στην Ελλάδα πώς αλλιώς μπορείς να κάνεις πρωταθλητισμό; Σε στηρίζουν και συμβάλλουν στην επιτυχία και την όλη σου προσπάθεια».

Ο πρωταθλητισμός τελικά τι είναι; Ηδονή; Απόλαυση; Ενα τέρας που θέλει να έχεις καλή ψυχολογία ώστε να το αποφύγεις και να αντέξεις;

«Είναι όλα στα άκρα! Τα πλέον ακραία συναισθήματα. Περιλαμβάνει τα πάντα. Είναι κάτι το έντονα μοναχικό. Χρειάζεται όμως να έχεις ισορροπία μέσα σου. Αν τα αρνητικά συναισθήματα υπερισχύουν των θετικών, τότε κάτι πάει λάθος και ίσως να πρέπει να σταματήσεις. Είναι βέβαια προσωπική επιλογή αυτό, αλλά να σε φθείρει; Οχι. Η ψυχική υγεία μετρά στον υπέρτατο βαθμό».

Τώρα θυμάμαι τη Σιμόν Μπάιλς.

«Τεράστια αθλήτρια. Ακούσαμε όλοι τι είπε, τι πέρασε, πώς ένιωσε. Τη θαύμασα ειλικρινά. Πάνω από όλα η ψυχική ηρεμία. Ο κόσμος πολλές φορές δεν ξέρει τι περνά ένας αθλητής. Μπορεί να μην πάει καλά σε έναν αγώνα επειδή δεν κοιμήθηκε το βράδυ. Επειδή ήρθαν κάποιοι Πορτογάλοι που είχαν κατακτήσει μετάλλιο και έκαναν φασαρία. Οχι τώρα, το λέω αναφορικά με άλλες εποχές. Εμείς δίνουμε το 101% σε κάθε διοργάνωση που πηγαίνουμε».

Για την Ελλάδα κυρίως;

«Φυσικά. Οταν βγαίνουμε έξω εκπροσωπούμε την πατρίδα μας. Θέλουμε να πάμε καλά για τη χώρα μας. Για την αγάπη που εισπράττουμε από τον κόσμο και λέω ξανά και ξανά πόσο την ένιωσα μετά το Ρίο. Απίστευτα μηνύματα που σου δίνουν ώθηση και δύναμη να συνεχίσεις».

Ταλέντο ή δουλειά;

«Και τα δύο χρειάζονται. Θα είναι κάποιος ευλογημένος να έχει το θείο δώρο που λέγεται “ταλέντο”. Αλλά να γνωρίζουν όλοι πως η σκληρή δουλειά νικά το ταλέντο! Θέλω να πω ότι δεν πρέπει να επαναπαύεσαι με όσα έχεις. Αυτά δεν αρκούν. Αν γίνει συνδυασμός με σκληρή δουλειά που είναι το παν, τότε μπορείς να είσαι αληθινά ανίκητος»!

Ενα μήνυμα για τη βία κατά των γυναικών που δυστυχώς χτυπά την πόρτα μας τους τελευταίους μήνες;

«Οταν είμαι σε αγώνες κλείνω το κινητό, δεν θέλω να ενημερώνομαι, επιδιώκω να μην επηρεάζομαι από εξωγενείς καταστάσεις. Εχω σοκαριστεί. Ας μην πω καλύτερα… Μπορεί να ξεπεράσω τα όρια. Είναι τόσο θλιβερό όλο αυτό και να το συζητάμε».