Μια εθνική υπόθεση{CR}

Δυστυχώς, η πρόβλεψη για ακόμα πιο αντίξοες συνθήκες στο μέτωπο των πυρκαγιών επιβεβαιώθηκε. Δεν χρειαζόταν κανείς να είναι μάντης για να προβλέψει τις πιθανότητες άσχημων εξελίξεων σε πολλά μέτωπα – και μεταξύ άλλων στην Αττική, στην Εύβοια και στην Ηλεία, που συνεχίζουν να καίγονται. Πλέον η καταστροφή είναι δύσκολα μετρήσιμη, και οι μέρες που έρχονται δεν προοιωνίζονται ύφεση. Η μετεωρολογική υπηρεσία έχει προβλέψει για σήμερα ισχυρούς βόρειους ανέμους, και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό σε μια χώρα που μαστίζεται από ξηρασία, σε μια τέτοια συγκυρία – όπου μεταξύ άλλων αρχίζουμε να έχουμε βλάβες στις αντιπυρικές υποδομές, κυρίως στα αεροπλάνα, ενώ είναι εύλογη η κούραση των ανθρώπων που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα πύρινα μέτωπα.

Το πάνω χέρι αυτή τη στιγμή έχουν οι μηχανισμοί του κράτους και, ασφαλώς, το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη μαζί με την Πολιτική Προστασία, που θέτουν και τις προτεραιότητες: πού προέχει να δράσει το μεγάλο μέρος της πυροσβεστικής δύναμης, πώς θα προστατευθούν οι ανθρώπινες ζωές, πού χρειάζονται περιπολίες και μέτρα πρόληψης για να αποφευχθούν όσο το δυνατόν νέα μέτωπα. Ορθή ήταν η κλήση του Στρατού, προβλέπω ότι θα είναι και αποτελεσματική: είναι ο πιο καλά οργανωμένος μηχανισμός για έκτακτες συνθήκες, με διασπορά στα περισσότερα μέρη της χώρας. Προσωπικώς, περίμενα να είχε κληθεί από πολλές μέρες, από τη στιγμή μάλιστα που οι προβλέψεις του καιρού περίπου προείκαζαν αυτό που ερχόταν.

Η συγκυρία είναι δύσκολη – ακριβώς γι’ αυτό οι πολίτες θα περίμεναν ύφεση και στο μέτωπο των πολιτικών παθών. Αυτές τις στιγμές, οι πολιτικές συγκρούσεις δεν προσθέτουν τίποτα στη γενική προσπάθεια. Η αντιμετώπιση των καταστροφών έπρεπε να είναι εθνική υπόθεση. Μπορούμε να περιμένουμε μερικές μέρες να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα και θα έχουμε όλον τον καιρό δικό μας για πολιτικούς διαξιφισμούς. Τα κόμματα, αντί για φωνές, θα ήταν χρησιμότερο να εισφέρουν χαμηλόφωνα προτάσεις και εθελοντές.

Κι όμως. Ανάμεσα σε πολλούς που βρίζουν χυδαία, δήθεν αγανακτισμένοι τον Πρωθυπουργό στα κοινωνικά δίκτυα, ένας στρατευμένος στον συριζαϊσμό, στον παθιασμένο, τυφλό λόγο, το τερμάτισε: «Εκκενώνουν περιοχές για να μπορούν να λένε ότι δεν υπάρχουν νεκροί», έγραψε. Νομίζω, δεν μπορεί να γραφεί μεγαλύτερη χυδαιότητα.

Δυστυχώς, όπως σημείωνα και χτες, μέρος της πολιτικής σύγκρουσης οφείλεται στην παταγώδη αποτυχία της Αριστεράς στα κυβερνητικά πόστα. Η επίγνωση της αποτυχίας αυτής, όχι μόνο στην αντιμετώπιση έκτακτων κρίσεων, αλλά και συνολικά στην οικονομία, στις υποδομές, στους θεσμούς, και η προβολή της ανεπάρκειας των στελεχών και των πολιτικών τους έχει δημιουργήσει συνθήκη ρεβανσισμού, που συστηματικά παράγει κοινωνικό μίσος και τοξικότητα. Η τοξικότητα αυτή εκφράζεται με κυνισμό, βρισιές για την κυβέρνηση και έναν πόθο να συγκριθούν οι στιγμές που περνάμε αυτή τη στιγμή με το Μάτι.

Προφανώς, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να λατρεύει τον Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του. Είναι δημοκρατικό δικαίωμα του καθενός να έχει κακή γνώμη και να την εκφράζει. Αλλά στη δεδομένη συγκυρία το πρόβλημα δεν είναι ο Μητσοτάκης. Είναι η χώρα. Ο φυσικός πλούτος της, οι υποδομές της, οι περιουσίες των πολιτών. Είναι ύβρις να θεωρείται η καταστροφή ευκαιρία για ουσιαστικά α-νόητη, χωρίς νόημα δηλαδή, αντιπολίτευση.