Επιστροφή {LF}στο παρελθόν!

Είναι αυτό που συνήθως λέμε «πέρασαν χρόνια πολλά». Για την ακρίβεια, ακριβώς 29. Μπόλικος χρόνος κύλησε από τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης. Τότε ήταν που εμφανίστηκε η πρώτη (και μοναδική, προφανώς!) dream team. Οι Αμερικάνοι έχοντας βιώσει κάποιες αναπάντεχες ήττες σε διεθνή τουρνουά και νιώθοντας ότι αμφισβητείται η καθεστηκυία τάξη του αθλήματος, αποφάσισαν να τραβήξουν άλλον δρόμο. Πάει να πει, έβαλαν στις άκρη τους όντως ταλαντούχους, πλην όμως άγουρους στο παιχνίδι τους, παίκτες των κολλεγίων και εμφάνισαν στο παρκέ τούς ακριβοθώρητους άσους του ΝΒΑ. Αποτέλεσμα; Σε εκείνους τους Ολυμπιακούς Αγώνες η υπερομάδα αυτή νικούσε επιτυγχάνοντας 117 πόντους κατά μέσο όρο και φτάνοντας τις υπέρ της διαφορές στους 44 πόντους. Τι κι αν η αγωνία για τον νικητή δεν υπήρχε πλέον; Τι κι αν όλοι έβλεπαν τα ματς, χωρίς όμως τη ζωογόνο προσμονή για το τι θα δουν; Ολοι γνώριζαν εκ των προτέρων πως η ομάδα-όνειρο δεν θα χάσει. Η αποστολή των Αμερικανών διέμενε σε πολυτελές ξενοδοχείο και κάποιες φορές σε κρουαζιερόπλοιο, καθώς η απόφαση αυτή ήταν υπέρ των Ολυμπιακών Αγώνων, η δε  διαφήμισή τους τεράστια. Πού διάθεση για ελέγχους… Σιγά μην απαιτούσαν κάποιοι να μπουν οι διάσημοι παίκτες στο Ολυμπιακό Χωριό.

Και ύστερα κύλησαν τα χρόνια. Αφήσαμε πίσω μας δεκαετίες. Οι αμερικανικές ομάδες πάντα διέθεταν σπουδαίους παίκτες, ουδέποτε όμως ήταν αυτό που λέμε «αληθινά ανίκητες». Στα μάτια πολλών το ΝΒΑ έπαψε να είναι ένα άπιαστο όνειρο και πολλές χώρες άρχισαν να στέλνουν «κόσμο και παίκτες» στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Σταδιακά επιτυγχανόταν η σύγκλιση. Οι ομάδες που κατέβαζαν οι ΗΠΑ απομυθοποιήθηκαν. Δεν είχαν πλέον την ίδια ισχύ. Οι δε αντίπαλοι, όλο και… έκοβαν δρόμο, κερδίζοντας εντυπώσεις και αραιά και πού παιχνίδια. Το είδαμε στη Σαϊτάμα όταν η δική μας εθνική ομάδα έριξε στο καναβάτσο τους Αμερικανούς σε ένα αξέχαστο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Ολοι πλέον το πίστευαν. Ωσπου συνέβη και το πρόσφατο με τους Γάλλους στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, μολονότι σε ένα μεγάλο κομμάτι του παιχνιδιού ήταν πίσω στο σκορ. Δεν έπαψαν στιγμή να το πιστεύουν. Οι πολλοί ΝΒΑers που υπάρχουν στα ρόστερ εθνικών ομάδων έχουν συμβάλλει ώστε οι αποστάσεις να μην είναι πλέον χαώδεις. Κοντράρουν, άλλωστε, γνώριμά τους πρόσωπα. Τα έχουν συναντήσει στα ταξίδια και στα παρκέ του ΝΒΑ. Αλλά και το άθλημα έχει πλέον περάσει σε άλλη διάσταση. Υπό αυτή την έννοια, έστω και έχοντας περάσει κοντά 30 χρόνια, η βεβαιότητα ότι η είσοδος των επαγγελματιών στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έκανε καλό. Στην αρχή ήταν εντελώς άοσμο το τουρνουά μπάσκετ. Αυτό προκύπτει στον αθλητισμό όταν γνωρίζεις την κατάληξη ενός αγώνα. Τώρα όμως όλα άλλαξαν. Και ανεξάρτητα με το πού θα φτάσουν οι Αμερικανοί σε αυτό το τουρνουά και το ποιος θα επικρατήσει, αξίζει να αναφωνήσουμε «ζήτω ο αληθινός ανταγωνισμός»!