Για όλα τα γούστα

«Old» (ΗΠΑ, 2021) του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν. Οσον αφορά τον σκηνοθέτη της «Εκτης αίσθησης» ξέρουμε πλέον πολύ καλά ότι κάθε ταινία του είναι προγραμματισμένη να έχει μια τρομερή έκπληξη ανατροπής των όσων βλέπαμε μέχρι τη στιγμή που έρχεται. Βέβαια, αυτό από μόνο του είναι ένας ανασταλτικός παράγοντας, γιατί εφόσον περιμένεις την έκπληξη, παύει να υπάρχει… έκπληξη. Και αυτό είναι ένα από τα προβλήματα του «Old», μιας μεταφυσικής ταινίας τρόμου που διαδραματίζεται αποκλειστικά σε μια εξωτική παραλία (που όμως έχει κάτι το ανησυχητικό με το που τη βλέπεις), όπου φαίνεται ότι ο κόσμος γερνά με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Μέσα σε μερικές ώρες ένα παιδάκι γίνεται έφηβος σε σημείο να μην το αναγνωρίζουν οι γονείς του και ένας καρδιοχειρουργός (Ρούφους Σιούελ) παθαίνει την άνοια που φαίνεται ότι κάποια στιγμή θα πάθαινε. Ουλές κλείνουν με το που ανοίγουν, ένα νήπιο μένει έγκυος αφού μεγαλώνει με γρήγορους ρυθμούς και πάει λέγοντας. Ο Σιάμαλαν στήνει κάποιες καλές σκηνές μέσα σε αυτό το πλαίσιο, έστω και αν από κάποια στιγμή ο τρόμος υποσκελίζεται από το γέλιο γιατί, κακά τα ψέματα, αν το καλοσκεφτούμε το όλο θέμα είναι και λίγο αστείο. Το μυστικό όμως δεν βρίσκεται στον λόγο για τον οποίο η παραλία έχει αυτή τη μεταφυσική ιδιότητα αλλά στο πώς και στο γιατί κάποιες «δυνάμεις» τη χρησιμοποιούν. Και αυτό είναι τελικά το επιδερμικό σχόλιο του σκηνοθέτη που με αφορμή το φαινόμενο της εποχής μας, τη νόσο COVID-19, συνωμοσιολογεί για το πώς οι φαρμακευτικές βιομηχανίες ενδεχομένως να το εκμεταλλεύτηκαν. Η σκέψη δεν είναι κακή, αλλά η εκτέλεσή της είναι – για να χρησιμοποιήσω μια κομψή έκφραση – πρόχειρη (συμπρωταγωνιστούν οι Γκάελ Γκαρσία Μπερνάλ, Βίκι Κριπς κ.ά.)

«Μη φεύγεις, Βάντα!» (Wanda, mein Wunder, Ελβετία, 2020) της Μπενίτα Ομπέρλι. Πολυμεταχειρισμένο στο σινεμά θέμα, η κρίση στην οικογένεια προκαλεί πάντα το ενδιαφέρον γιατί όσο ακραίες και αν είναι οι καταστάσεις που περιγράφονται σε αυτές τις ιστορίες, δεν παύουν να είναι αναγνωρίσιμες και, αν μη τι άλλο, να κινούν την περιέργεια. Και αυτό συμβαίνει σε τούτη τη «λάιτ» δραματική κομεντί που ασχολείται με τις αμαρτίες μιας πολύ πλούσιας και πολύ περίπλοκης οικογένειας που ζει σε μια ειδυλλιακή περιοχή της Ελβετίας και έχει ως οικιακή βοηθό μια Πολωνέζα, τη Βάντα (Ανιέσκα Γκοτσόφσκα). Σκληρή διαπραγματεύτρια σε ό,τι αφορά τον μισθό της αλλά και καπάτσα σε ό,τι αφορά το μέλλον της, η Βάντα θα βρεθεί στην καρδιά των γεγονότων από τη στιγμή που μένει έγκυος από τον πάτερ φαμίλια της οικογένειας (Αντρέ Γιουνγκ), τον οποίο και φροντίζει. Η Ομπέρλι προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στους δύο πόλους της ταινίας, το δραματικό και το γκροτέσκο, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι ούτε δραματικό ούτε ιδιαίτερα κωμικό. Ωστόσο ο ρεαλιστικός χαρακτήρας του όλου εγχειρήματος δεν χάνεται ποτέ, παρότι πολλά από όσα συμβαίνουν δεν «χωνεύονται» και τόσο εύκολα.

Ανάλαφρη
Γαλλία

«Η νονά της νύχτας» (La darrone, Γαλλία / Βέλγιο, 2019) του Ζαν Πολ Σαλομέ. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ είναι από μόνη της λόγος για να παρακολουθήσει κανείς την όποια ταινία στην οποία παίζει, και η «Νονά της νύχτας» δεν αποτελεί εξαίρεση. Με δεξιοτεχνικό τρόπο, η Ιπέρ μεταμορφώνεται από δημόσια υπάλληλο – μεταφράστρια της αστυνομίας – σε αυτό που δηλώνει ο ελληνικός τίτλος, μια γυναίκα που προβάλλει την καλά κρυμμένη «επικίνδυνη» πλευρά του εαυτού της όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν. Το look της Ιπέρ, η εξωτερική της εμφάνιση, δίνει στην ηρωίδα της πολλούς πόντους παραπάνω γιατί από τη στιγμή που η μεταμόρφωση μπαίνει σε λειτουργία, η ηθοποιός δύσκολα αναγνωρίζεται. Είναι πραγματικά ένα φαινόμενο αυτή η γυναίκα, το πώς με το στυλ, το τουπέ και το γενικότερο παίξιμό της μπορεί να ανεβάσει μια μάλλον «μικρή» ταινία σε ύψη που κανείς δεν θα περίμενε ότι θα μπορούσε να φτάσει.

«Κάτι τρέχει στο Σεν Τροπέ» (Mystere a Saint Tropez, Γαλλία, 2021) του Νικολά Μπεναμού. Ο γάλλος κωμικός Κριστιάν Κλαβιέ, γνωστός κυρίως στη χώρα μας από την τεράστια επιτυχία «Θεέ μου, τι σου κάναμε!», υποδύεται τον ντετέκτιβ Μπουλέν της γαλλικής αστυνομίας που έχει την όψη επιθεωρητή Μεγκρέ (των μυθιστορημάτων του Ζορζ Σιμενόν) αλλά φέρεται σαν τον επιθεωρητή Κλουζό (των ταινιών Ροζ Πάνθηρα). Η εξιχνίαση ενός εγκλήματος σε μια βίλα του Σεν Τροπέ θα σημάνει καταστροφή όχι μόνο της βίλας αλλά όλου του Σεν Τροπέ από τη στιγμή που ο Μπουλέν πατά εκεί το πόδι του σταλμένος από το Παρίσι και τον προϊστάμενό του που δεν τον χωνεύει (ένας θεόρατος Ζεράρ Ντεπαρντιέ – θαυμάσιος σε μικρό ρόλο). Ολα αυτά με φόντο τα έξαλλα seventies και σε μια ταινία που προσπαθεί να «πατήσει» πάνω στον ηλιόλουστο χαρακτήρα ανάλογων κωμωδιών που στη δεκαετία του 1970 έκαναν θραύση είτε με τους «Τέσσερις Σαρλό», είτε με τον Λουί Ντε Φινές (ο γνωστός χωροφύλακας του Σεν Τροπέ) είτε βέβαια με τον αξεπέραστο Πίτερ Σέλερς ως Κλουζό.

Περιπέτεια,
θρίλερ και Λάσι

Μια ταινία του Ντουέιν Τζόνσον να δεις και είναι σαν να τις έχεις δει όλες, όμως για το είδος τής α λα Ιντιάνα Τζόουνς εξωτικής περιπέτειας (με μπόλικο μεταφυσικό στοιχείο), η «Περιπέτεια στη ζούγκλα» (Jungle cruise, ΗΠΑ, 2021) του Χάουμε Κολέ Σερά (σκηνοθέτης του εξαιρετικού «Αγνώστου»), αν μη τι άλλο, παρακολουθείται ευχάριστα.

Στην Αλχάρια της Ανδαλουσία του 1971 ο θάνατος μιας ηλικιωμένης γυναίκας πυροδοτεί μια σειρά από ακραίες καταστάσεις στις οποίες ρόλο παίζουν όλα τα μέλη της οικογένειας της πεθαμένης. Από το πρώτο κιόλας λεπτό αυτό το ισπανικό θρίλερ, «Η μαύρη κηλίδα» (La mancha negra, Ισπανία, 2020), βρίσκεται σε τόσο μεγάλη δραματική ένταση που στη συνέχεια νιώθεις ότι ο σκηνοθέτης Ενρίκε Γκαρσία δεν μπορεί παρά να τη διατηρήσει στο ζενίθ, κάτι που γίνεται πολύ κουραστικό, αφού δεν δίνεται η ευκαιρία στον θεατή να πάρει μια ανάσα (παίζουν Κούκα Εσκριμπάνο, Πάμπλο Πουγιόλ κ.ά.).

«Λάσι, γύρνα σπίτι» (Lassie – Eine abenteuerliche Reise, Γερμανία, 2020) του Χάνο Οντερντίσεν. Γερμανικό ριμέικ της πρώτης και κλασικής ταινίας στην οποία εμφανίζεται το διασημότερο σκυλί του θεάματος, η Λάσι (παρεμπιπτόντως η πρώτη ταινία από την οποία ξεκίνησε η καριέρα της Ελίζαμπεθ Τέιλορ είναι του 1943 και τιτλοφορήθηκε στην Ελλάδα ως «Σιωπηλός κατήγορος»). Τουρισμός με ενάρετα μηνύματα, μεταγλωττισμένος σε ελληνικά που δεν «τρώγονται».

Eπανεκδόσεις

«Η διπλή ζωή της Βερόνικα» (La Double Vie de Veronique, Γαλλία / Πολωνία / Νορβηγία, 1991) του Κριστόφ Κισλόφσκι. Μέσα από την παράλληλη ζωή δύο νεαρών γυναικών, μιας Πολωνέζας και μιας Γαλλίδας (σε διπλό ρόλο η Ιρέν Ζακόμπ κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο φεστιβάλ Καννών), ο μεγάλος πολωνός σκηνοθέτης Κριστόφ Κισλόφσκι φτιάχνει ένα υπερβατικό κινηματογραφικό ποίημα επάνω στη μοίρα, την αγάπη και τη θυσία. Αμέσως μετά θα υπογράψει την τριλογία των χρωμάτων αγγίζοντας την τελειότητα. Ομως στην Ελλάδα αυτή ήταν η ταινία που έκανε γνωστή την άποψή του για τον κόσμο και αυτή αγαπήθηκε πρώτη…

«Τo κεντρί» (The sting, ΗΠΑ, 1973) του Τζορτζ Ρόι Χιλ. Στο Σικάγο του 1936, δύο κομπιναδόροι (Πολ Νιούμαν, Ρόμπερτ Ρέντφορντ) στήνουν ένα πανέξυπνο σε σύλληψη κόλπο για να «ρουφήξουν» τα λεφτά ενός γκάνγκστερ (Ρόμπερτ Σο). Το επιτυχημένο ντεκόρ της ξεπεσμένης Αμερικής του οικονομικού κραχ, οι σαν καρικατούρες σκιαγραφημένοι χαρακτήρες, το όλο εκπλήξεις σενάριο και η παρουσία του Νιούμαν στον ρόλο του εγκεφάλου της σπείρας κάνουν πάντα ευχάριστη την παρακολούθηση αυτής της ταινίας που τιμήθηκε τελικά με επτά Οσκαρ (ανάμεσά τους τα ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και σκηνικών).

«Η νύχτα των βρυκολάκων» (The fearless Vampire Killers, Πολωνία / Αγγλία, 1967). Εναν χρόνο πριν από το «Μωρό της Ροζμαρί» (1968), που έγινε η ταινία-σύμβολο για τον σατανισμό και τη δαιμονολογία, ο ευφυής Ρ. Πολάνσκι έκλεισε το μάτι προς τη φρίκη των ταινιών με βρικόλακες με αυτή την απολαυστική σάτιρα στην οποία ο ίδιος και ο Τζακ Μακ Γκάοουραν κυνηγούν βρικόλακες στην Τρανσυλβανία. Σε μικρό ρόλο βρίσκουμε και τη σύζυγο του Πολάνσκι Σάρον Τέιτ, που δύο χρόνια μετά βρήκε τραγικό θάνατο πέφτοντας θύμα δολοφονίας από τον Τσαρλς Μάνσον και την ομάδα του.

Βαθμολογία (από 0 έως 10)

{CR}{CR}l Old 4{CR}l Μη φεύγεις Βάντα! 6{CR}l Η νονά της νύχτας 7{CR}l Κάτι τρέχει στο Σεν Τροπέ {CR}l Περιπέτεια στην ζούγκλα 5{CR}l Λάσι γύρνα σπίτι 5{CR}l Η μαύρη κηλίδα 3{CR}l Η διπλή ζωή της Βερόνικα 9{CR}l Η νύχτα των βρυκολάκων 8{CR}l Το κεντρί 8