Αλλαγή σκυτάλης στην Εθνική Ανδρών

Μέσα σε διάστημα μερικών ημερών τέσσερις σπουδαίοι έλληνες καλαθοσφαιριστές ανακοίνωσαν πως αποχωρούν από την ενεργό δράση αυτό το καλοκαίρι. Την αρχή έκανε ο Βασίλης Σπανούλης, ακολούθησαν τα φιλαράκια του, Νίκος Ζήσης και Γιάννης Μπουρούσης, και τελευταίος αποσύρθηκε ο Στράτος Περπέρογλου.

Αποφάσισαν σε προχωρημένη αθλητικά ηλικία να γράψουν τους τίτλους τέλους όχι μόνο των λαμπρών σταδιοδρομιών τους, αλλά και μιας χρυσής για το ελληνικό μπάσκετ εποχής. Οι μόνοι που αντέχουν και συνεχίζουν να παίζουν από όσους διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις μεγάλες επιτυχίες της εθνικής ομάδας και των ελληνικών συλλόγων τη δεκαετία του 2000, είναι ο Παναγιώτης Βασιλόπουλος, ο Γιώργος Πρίντεζης και ο Νικ Καλάθης.

Ο Βασιλόπουλος στα 37 του είναι ο μοναδικός ενεργός από τους διεθνείς που κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2005 και το ασημένιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2006. Ο Πρίντεζης και ο Καλάθης (αμφότεροι κέρδισαν το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2009, ενώ ο Πρίντεζης έπαιξε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008) κλήθηκαν στην Εθνική για το πρόσφατο προολυμπιακό τουρνουά, είναι όμως αμφίβολο αν θα θελήσουν να ξανακληθούν.

Και μένουν ο Κώστας Σλούκας με τον Κώστα Παπανικολάου να αποτελούν ουσιαστικά τους μοναδικούς συνδέσμους της προηγούμενης με την επόμενη γενιά του ελληνικού μπάσκετ, που θα αναλάβει να ξαναβάλει την εθνική ομάδα σε τροχιά επιτυχιών.

Δύο κατηγορίες

Παιδιά όπως ο Ιωάννης Παπαπέτρου, ο Ντίνος Μήτογλου, ο Γιώργος Παπαγιάννης και ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης, ηλικίας από 24 έως 28 ετών, βρίσκονται στην πιο καλή φάση της καριέρας τους, έχουν καθιερωθεί στις ομάδες τους και στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα και αναλαμβάνουν πλέον διπλό ρόλο. Αφενός να ηγηθούν της προσπάθειας και αφετέρου να συμβάλουν στην ένταξη των πιο νέων, που καλούνται πλέον να βγουν κι εκείνοι μπροστά.

Αυτούς θα μπορούσε κανείς να τους χωρίσει σε δύο κατηγορίες. Στους γεννηθέντες από το 1997 ως το 1999, οι οποίοι ξεκίνησαν με μεγάλες προσδοκίες, αλλά είναι αλήθεια ότι έχει καθυστερήσει η εξέλιξή τους. Ο Μιχάλης Λούντζης, για παράδειγμα, ενώ από πολύ μικρός πήγε στον Παναθηναϊκό, εντούτοις μόλις τα τελευταία δύο χρόνια άρχισε να δείχνει τις δυνατότητές του σε Λαύριο και Προμηθέα (κι αφού ταλαιπωρήθηκε από έναν σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο), με αποτέλεσμα να πάρει φέτος μεταγραφή στον Ολυμπιακό. Αν βρει χώρο και χρόνο συμμετοχής στους Ερυθρόλευκους, θα γίνει κι αυτός αναπόσπαστο μέλος της εθνικής ομάδας.

Ο Βασίλης Μουράτος, επίσης, κατάφερε μόλις φέτος να δικαιολογήσει τα πολύ καλά λόγια που ακούγονταν γι’ αυτόν όταν ήταν μικρός και έπεισαν τον Ολυμπιακό να τον αποκτήσει σε ηλικία 17 ετών. Χρειάστηκε, ωστόσο, φεύγοντας από τους Ερυθρόλευκους να περιπλανηθεί αρκετά στην Α1 πριν βγει την Ιθάκη του στο Λαύριο, παρ’ όλα αυτά πρέπει να αποδείξει κάποια στιγμή ότι μπορεί να σταθεί σε ομάδα υψηλότερου επιπέδου.

Στον αντίποδα, οι Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και Αντώνης Κόνιαρης έχουν προλάβει στα 24 χρόνια τους να πάρουν μεταγραφή και να φύγουν τόσο από τον Παναθηναϊκό όσο και από τον Ολυμπιακό! Ηταν πολλά υποσχόμενοι και οι δύο όταν ξεκινούσαν, όμως η καριέρα τους δεν παρουσίασε την αναμενόμενη εξέλιξη και παρέμειναν στάσιμοι. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν και παιδιά όπως ο Δημήτρης Μωραΐτης, ο Γιάννης Αγραβάνης και οι αδελφοί Γιώργος και Παναγιώτης Καλαϊτζάκης, που είναι λίγο πιο νέοι (γεννημένοι το 1999) κι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να ξαναβάλουν σε σωστή τροχιά την καριέρα τους, ώστε να μη χαθούν. Ο Μωραΐτης μάλιστα φεύγει από την ΑΕΚ για να παίξει στο Περιστέρι, ελπίζοντας εκεί να αναγεννηθεί.

Οι millenials

Η δεύτερη κατηγορία των νέων είναι οι millennials, αυτοί δηλαδή που έχουν γεννηθεί μετά το 2000. Κορυφαίος εξ αυτών είναι ο Νίκος Ρογκαβόπουλος, που έκανε το ξεπέταγμά του στην ΑΕΚ, ενώ σπουδαίες προοπτικές έχουν ο Λευτέρης Μαντζούκας, που ανήκει πλέον στον Παναθηναϊκό, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης του Ολυμπιακού και ο Ζώης Καράμπελας, που έφυγε από το Περιστέρι για να πάει στη Λάρισα.

Αφήσαμε για το τέλος τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που αποτελεί από μόνος του ένα θεμελιώδες κεφάλαιο για το ελληνικό μπάσκετ. Είναι όμως ταυτόχρονα κι ένας εμβληματικός παίκτης του ΝΒΑ, ένας σούπερ σταρ, με πολλές υποχρεώσεις και δεσμεύσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η Εθνική θα έπρεπε κανονικά να αρχίζει και να τελειώνει σε αυτόν, όμως για ευνόητους λόγους δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη η παρουσία του σε κάθε διοργάνωση. Είναι ένα κεφάλαιο που απαιτεί ειδική διαχείριση, από την επιτυχία της οποίας θα εξαρτηθεί το πόσο θα βοηθήσει στο μέλλον το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Καταλαβαίνει πάντως και ο πλέον αδαής πως με τον Γιάννη η εθνική ομάδα αλλάζει επίπεδο…