«Τα φαντάσματα του Ο’Νιλ ως σημερινοί άνθρωποι»

Νύχτα, ομίχλη, ουίσκι. Η Μαίρη, ο Τάιρον, ο Τζέιμι, ο Εντμοντ και οι χαμένες ελπίδες τους, εγκλωβισμένες σε ένα σπίτι φτιαγμένο γεμάτο ανασφάλεια. Κάτω από τα ρούχα εποχής, αρρωστημένοι ψυχισμοί σε δρύινο τραπέζι, θολώνουν τα ποτήρια καθώς αλληλοσυγκρούονται προπόσεις υπέρ υγείας. Και κάπου εκεί, το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» ξεκινά. Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει αυτό το καλοκαίρι σε περιοδεία το σπουδαίο κείμενο του Ευγένιου Ο’Νιλ σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου.

Σαν ταινία. Αν και το έργο ήταν προγραμματισμένο να παιχτεί τον περσινό χειμώνα, η πανδημία το μετέφερε τη θερινή περίοδο, με πρωταγωνιστές τους Βέρα Κρούσκα, Τάκη Χρυσικάκο και Πέρη Μιχαηλίδη (σε διπλή διανομή), Θανάση Σαράντο, Χρήστο Διαμαντούδη και Σταυριάνα Παπαδάκη. «Ο σκηνικός χώρος του δωματίου θα μεταφερθεί σε ανοιχτά θέατρα και με έναν τρόπο θα τολμήσουμε να επιτρέψουμε στον θεατή να δει από την κλειδαρότρυπα αυτή την ιστορία των τεσσάρων ηρώων που είναι στο έργο. Είναι μια πολύ διαφορετική επιλογή για θεατές ανοιχτού χώρου στην Ελλάδα να δουν ένα ρεαλιστικό κείμενο σαν να βλέπουν μια κινηματογραφική ταινία» αναφέρει ο Θανάσης Σαράντος στο «ΝΣυν».

Ο Ο’Νιλ τοποθετεί την ιστορία του έργου σε ένα εξοχικό σπίτι του Κονέκτικατ το καλοκαίρι του 1912, όπου μέσα σε 16 ώρες εκτυλίσσονται τα πάντα. Μολονότι είναι ένα κείμενο ενός αιώνα, στην Ελλάδα της πανδημίας μπορεί να μοιάζει οικείο.

«Το ότι αναφέρεται στο μακρινό 1912 και διαδραματίζεται σε μια αυγουστιάτικη μέρα θα μπορούσε να είναι μια ιστορία ελληνικής οικογένειας. Δείτε τώρα με την πανδημία πόσο έχει αυξηθεί η ενδοοικογενειακή βία. Είναι ένα σκληρό κείμενο γιατί στο τέλος επικρατεί η συγχώρεση, η αγάπη, και οι άνθρωποι αυτοί ενώ δεν μπορούν να είναι μαζί δεν μπορούν να είναι και χώρια» επισημαίνει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Προσωπική ιστορία. Για τους μελετητές του συγγραφέα, το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» αποτελεί την κορυφαία στιγμή της αλήθειάς του. «Υπάρχει αυτή η προσωπική ιστορία του συγγραφέα, να βρει έναν τρόπο να συμφιλιωθεί με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Αυτά τα φαντάσματα θα μπορούσαν να είναι και σημερινοί άνθρωποι. Αυτοί οι Ιρλανδοί είναι για μένα Ελληνες του Βορρά. Το οξύθυμο που μπορεί να έχουν στον χαρακτήρα τους και το ότι τη μία στιγμή μπορεί να είναι εύθικτοι και να βρίζουν και την άλλη να συγκινούνται, να έρχονται κοντά, να φιλιούνται, να αγγίζονται, έχουν κοινά χαρακτηριστικά με τη δική μας τη φυλή» δηλώνει ο Θ. Σαράντος. «Επίσης διαπίστωσα ότι ενώ είναι μια δραματική ιστορία έχει τέτοια κωμικά στοιχεία. Ολα αυτά προσπαθήσαμε να τα αποδώσουμε, κατανοώντας την ιστορία. Οτι είναι Ιρλανδοί, οι οποίοι με έναν τρόπο είναι και μετανάστες. Δεν είναι ποτέ απόλυτα ενταγμένοι σε ένα ξένο μέρος. Καθολικοί, σε έναν προτεσταντικό κόσμο γύρω τους. Επαναστάτες και οι ίδιοι, γιατί δεν έχουν ενταχθεί πραγματικά. Συστατικά ανθρώπινα τα οποία κυριαρχούν παντού. Ανθρωποι που δεν μπορούν να ενταχθούν ή δεν έχουν εκπληρώσει τα όνειρα, τις επιθυμίες τους και το μόνο που τους κάνει να συνεχίζουν είναι να βρεθούν μέσα στις αυταπάτες του αλκοόλ ή της μορφίνης». Στη σκηνή ο Θ. Σαράντος υποδύεται τον Τζέιμι Τάιρον Τζούνιορ, έναν ήρωα, όπως και οι υπόλοιποι, εγκλωβισμένο και μετέωρο, που συνεχίζει να ελπίζει, να συγχωρεί, έστω κι αν ποτέ δεν ξεχνά. «Ο ίδιος έχω αισθανθεί μαύρο πρόβατο σε μια οικογένεια και ίσως αυτό με έναν τρόπο με κάνει να τον κατανοήσω. Εχει αυτά τα απωθημένα της έλλειψης μητρικής και πατρικής αγάπης. Μου αρέσει αυτός ο κυνισμός που έχει, που φτύνει την πραγματικότητα. Ολοι οι ήρωες φτύνουν κατάμουτρα αυτό που τους συμβαίνει».