Μία αφορμή για την αναδιάταξη του ακαδημαϊκού χάρτη

Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων και εν αναμονή της ανακοίνωσης των βάσεων για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, κάθε χρόνο ξεκινά η συζήτηση γύρω από το πόσο καλά τα πήγαν οι μαθητές και πόσοι από αυτούς θα καταφέρουν, τελικά, να περάσουν στο πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στη σχολή της προτίμησής τους.

Η συζήτηση είναι εντονότερη φέτος λόγω της εφαρμογής της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής στα ΑΕΙ. Κάποιοι εκφράζουν τον προβληματισμό τους, κάποιοι τη δυσαρέσκειά τους. Ωστόσο, είναι κοινά αποδεκτό ότι φαινόμενα όπως αυτά που είδαμε πέρυσι με εισαγωγή φοιτητών σε ακαδημαϊκά τμήματα με βάση 3 ή 5 δυσκολεύουν τόσο τους ίδιους τους φοιτητές, καθώς οι βάσεις αυτές δεν τους προσφέρουν τα εχέγγυα για να αντεπεξέλθουν στις σπουδές τους και να αποκτήσουν το πτυχίο τους σε εύλογο χρονικό διάστημα, όσο και τα ελληνικά πανεπιστήμια. Το γεγονός πως η πραγματικότητα αυτή δεν αμφισβητείται ως προς καμία της πλευρά, ούτε σε επίπεδο κοινωνίας, ούτε σε επίπεδο πολιτικής και ανεξαρτήτως ιδεολογικοπολιτικών προσεγγίσεων, δίνει στον νομοθέτη ένα σημαντικό πλεονέκτημα, ότι έρχεται να αντιμετωπίσει μία συστημική παθογένεια και να ρυθμίσει ένα ζήτημα εθνικής σημασίας, εφόσον η όποια αλλαγή αφορά το μέλλον των παιδιών μας και του δημόσιου πανεπιστημίου, αλλά και της δημόσιας παιδείας συνολικά.

Μπορεί, λοιπόν, να υπάρξει μία αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος, την οποία θα υποδεχθούν θετικά μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί, πανεπιστημιακοί, εθνικοί και αυτοδιοικητικοί αντιπρόσωποι και όσοι αμέσως ή εμμέσως έχουν ενδιαφέρον για το θέμα και το πώς θα αλλάξει το τοπίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης; Υπάρχει η κοινή λογική;

Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε για ακόμη μια φορά, το αυτονόητο ίσως, ότι δεν αρκεί μόνο να έχουμε φοιτητές που εισάγονται στο πανεπιστήμιο, αλλά είναι αναγκαίο να έχουμε και φοιτητές που ολοκληρώνουν τις σπουδές τους και αποφοιτούν από αυτό, χωρίς να μετατρέπονται σε «αιώνιοι» γιατί δυσκολεύονται να αποφοιτήσουν. Η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής είναι μια κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση και η συμβολή της στη βελτίωση του συστήματος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα κριθεί στην πράξη. Η συζήτηση, ωστόσο, γύρω από την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και τους παράγοντες που την επηρεάζουν είναι ευρύτερη. Βασικό ρόλο σε αυτή έχει ο ακαδημαϊκός χάρτης της χώρας μας, ειδικά έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Ενας χάρτης που περιλαμβάνει νέα ακαδημαϊκά τμήματα διάσπαρτα ανά την ελληνική επικράτεια, άνευ αντικειμένου και προσωπικού, τα οποία συμβάλλουν στον περιορισμό των ήδη ελλειμματικών κονδυλίων και οδηγούν σε πτυχία χωρίς αντίκρισμα στην αγορά εργασίας.

Χρειάζεται, λοιπόν, με ειλικρίνεια και ωριμότητα να δούμε τη συνολική εικόνα αναφορικά με την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και, κυρίως, μέσα από γόνιμο διάλογο και με γενναιότητα να προχωρήσει η αναδιάρθρωση του ακαδημαϊκού χάρτης της χώρας μας, με στόχο πάντα να προσφέρουμε την υψηλότερη ποιότητα σπουδών στα παιδιά μας.

Ο Νικόλαος Γ. Παπαϊωάννου είναι πρύτανης του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης