Η εκπαίδευση έχει ανάγκη από πραγματική μεταρρύθμιση

Η δημοσιοποίηση των Ελάχιστων Βάσεων Εισαγωγής για τα πανεπιστημιακά τμήματα επιβεβαίωσε τις αρχικές προβλέψεις μας:

Το 36% των υποψηφίων, περίπου 27.000 από τους 74.000 μαθητές των ΓΕΛ που πήραν μέρος στις πανελλαδικές εξετάσεις, θα δει το ηλεκτρονικό του μηχανογραφικό  κενό επιλογών. Πάνω από ένας στους τρεις μαθητές θα στερηθεί το δικαίωμα υποβολής μηχανογραφικού δελτίου και κάποιες ακόμη χιλιάδες μαθητών θα δουν τα μηχανογραφικά τους με ελάχιστες επιλογές. Αυτοί όμως που θα μείνουν εκτός τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα είναι πολύ περισσότεροι, αφού ακόμη και αν δηλωθούν όλα τα τμήματα που επέλεξαν τον ελάχιστο συντελεστή 0,8 για τον υπολογισμό της ΕΒΕ και πάλι δεν θα αρκέσουν για να καλύψουν τη ζήτηση (μόνο 180 από τα 450 συνολικά πανεπιστημιακά τμήματα επέλεξαν τον ελάχιστο συντελεστή 0,8).

Για όσους ισχυρίζονται ότι η ΕΒΕ επιτέλους θεράπευσε την παθογένεια να εισάγονται στα ΑΕΙ μαθητές με βαθμό 2 και 3, να πούμε για μία ακόμη φορά ότι η παθογένεια δεν θεραπεύτηκε.

Στο εξής θα μπορούν οι μαθητές με βαθμό 2 και 3 ή και χαμηλότερα ακόμη, να αποκτούν ισότιμους επαγγελματικά και ακαδημαϊκά τίτλους με αυτούς των ελληνικών ΑΕΙ. Αρκεί να μπορούν να πληρώσουν τα δίδακτρα των ιδιωτικών  παρόχων τέτοιων τίτλων (κολεγίων). Και πάλι όμως θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος πως ένας από τους στόχους επιτεύχθηκε: Από την επόμενη ακαδημαϊκή χρόνια δεν θα υπάρχουν πλέον στα  ελληνικά δημόσια ΑΕΙ, μαθητές που έχουν γράψει κάτω από 9, 11 ή και 12 ανάλογα με το επιστημονικό πεδίο. Αυτό είναι αλήθεια, το ελληνικό δημόσιο σχολείο όμως δεν θα σταματήσει να παράγει το ίδιο ή και μεγαλύτερο ποσοστό υποεκπαιδευμένων και λειτουργικά αναλφάβητων μαθητών.

Η δημόσια επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση θα συνεχίσει να αδυνατεί να εξυπηρετήσει αποτελεσματικά τις διαρκώς μεταβαλλόμενες απαιτήσεις της αγοράς και των εκπαιδευομένων.

Γιατί για να σταματήσουν να συμβαίνουν τα παραπάνω, θα χρειαζόταν κάτι περισσότερο από μέτρα διοικητικού χαρακτήρα και πρόχειρους σχεδιασμούς επί χάρτου. Θα χρειαζόταν στρατηγικός σχεδιασμός με μακρόπνοο χρονικό ορίζοντα που δεν θα άφηνε ανέγγιχτη καμία πτυχή της ελληνικής εκπαιδευτικής πραγματικότητας:

Αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα, διδακτικές μεθόδους και παιδαγωγικές προσεγγίσεις, επιμόρφωση και αξιολόγηση, υποδομές, υποστηρικτικές δομές,  συγκεντρωτισμό και γραφειοκρατία, τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, πιλοτικές εφαρμογές. Θα χρειαζόταν χρηματοδότηση και κυρίως όραμα. Τα διοικητικά μέτρα όπως η ελάχιστη βάση εισαγωγής προκαλούν συμμόρφωση αλλά όχι αλλαγή. Και αυτό που έχει ανάγκη η εκπαίδευση σήμερα, είναι μία πραγματική και όχι ψευδεπίγραφη μεταρρύθμιση.

Ο Ανδρέας Παπαδαντωνάκης είναι φιλόλογος, ειδικός γραμματέας της ΟΛΜΕ