Τους χρωστούσα αυτό το τρόπαιο

Από τα Σεπόλια στην κορυφή του κόσμου. Μια διαδρομή γεμάτη πόνο, δάκρυα αλλά και κατάθεση ψυχής, με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο να παίρνει αυτό που δικαιούνταν, τον τίτλο του ΝΒΑ αλλά και του πολυτιμότερου παίκτη των πλέι οφ. Με το που ακούστηκε η κόρνα της γραμματείας και επισημοποιήθηκε το δεύτερο πρωτάθλημα των Μπακς έπειτα από 50 χρόνια, ο σουπερστάρ των Μιλγουόκι έψαχνε μέσα στον γενικό χαμό τη μητέρα του Βερόνικα πέφτοντας στην αγκαλιά της. Μετά ήταν η σειρά της Μαράια. Της συντρόφου του και μητέρας του παιδιού τους Λίαμ (και του επερχόμενου δεύτερου).

Ακολουθεί το καπέλο του πρωταθλητή, το οποίο με το που το φοράει ο Γιάννης «λυγίζει» και ψάχνει μια καρέκλα να κάτσει. Δεν μπορεί να κρατήσει τα δάκρυά του και μέσα από τα μάτια του εκείνη τη στιγμή περνάει σαν κινηματογραφική ταινία όλη του η ζωή. Η οποία ξεπερνάει σε φαντασία ακόμα και αυτή που γυρίστηκε και ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα και αναμένεται να σπάσει τα ταμεία όταν βγει στους κινηματογράφους. «Εκπροσωπώ τις δύο χώρες μου, την Ελλάδα και τη Νιγηρία. Ξέρω ότι είμαι role model για πολλά παιδιά. Αυτό εδώ θα πρέπει να κάνει κάθε παιδί, οποιονδήποτε στον πλανήτη, να πιστέψει στον εαυτό του. Οταν δεν είσαι καλά, όταν δεν νιώθεις καλά, πρέπει να συνεχίσεις να πιστεύεις σε αυτό που κάνεις και να μην αφήσεις κανέναν να σου πει τι μπορείς και τι δεν μπορείς να κάνεις. Συνέχισε να δουλεύεις. Ο κόσμος μού έλεγε ότι δεν μπορώ να βάλω βολές, αλλά απόψε τις έβαλα. Είμαι πρωταθλητής! Πρέπει να πιστεύεις, ελπίζω να δίνω στον κόσμο ελπίδα ότι μπορεί να γίνει. Πριν από οκτώ χρόνια, δεν ήξερα ποια ήταν η επόμενη κίνηση. Η μητέρα μου πουλούσε πράγματα στον δρόμο. Τώρα είμαι εδώ, κάθομαι στην κορυφή των κορυφών. Είμαι ευλογημένος. Νιώθω τόσο ευλογημένος που ακόμη κι αν δεν ξαναβρεθώ εδώ, θα είμαι εντάξει. Εύχομαι αυτό να δώσει ελπίδα σε όλους στον κόσμο, να πιστεύουν στα όνειρά τους» ήταν τα πρώτα λόγια του νέου πρωταθλητή, του κορυφαίου σταρ του μεγαλύτερου πρωταθλήματος στον κόσμο.

«Για τους γονείς μου»

Και εκεί και πάλι δάκρυσε, καθώς δεν μπορούσε να ξεχάσει τους γονείς του:

«Αυτό είναι για τη μητέρα μου, δούλεψε πολύ σκληρά για να είμαι εδώ. Αυτό είναι για τον πατέρα μου, που βλέπει από ψηλά. Αυτό είναι για τη σύντροφό μου, που φροντίζει και προσέχει τον γιο μου. Αυτό είναι για τα αδέρφια μου. Μπορεί να είμαι ξεροκέφαλος κάποιες φορές, απομακρύνομαι από τα social media γιατί θέλω πολύ να πετύχω αυτό εδώ, να τα καταφέρω. Κάθε μέρα, όμως, το κάνω για τη μητέρα, τον πατέρα μου, τη σύντροφό μου, τα αδέρφια μου.

Ξέρετε τι θέλω να κάνω; Θέλω να δημιουργήσω μια μηχανή του χρόνου και να πάω πίσω και να κερδίσω το Rookie of the Year και μετά να παίζω ερχόμενος από τον πάγκο για να κερδίσω το Sixth Player of the Year. Πλάκα κάνω. Θέλω να γιορτάσουμε, να το ευχαριστηθούμε.

Πρέπει να το ξανακάνουμε! Οταν κέρδισα το MVP, σκέφτηκα, πάει, τελείωσε, πάμε στο επόμενο, πρέπει να το ξανακάνω. Αυτό το συναίσθημα όμως είναι… εξάρτηση. Αγαπώ να παίζω στα NBA Playoffs, αγαπώ να παίζω με αυτά τα παιδιά. Εύχομαι να το ξανακάνουμε».

«Πήρα τον δύσκολο δρόμο»

Οπως είναι φυσικό, οι ερωτήσεις για την πίστη που έδειξε σε αυτήν την ομάδα του Μιλγουόκι μονοπώλησαν μεγάλο μέρος της συνέντευξης Τύπου, αλλά ο Γιάννης ήταν ξεκάθαρος:

«Οταν υπέγραψα το νέο μου συμβόλαιο, ήταν γιατί δεν ήθελα να απογοητεύσω κανέναν. Δεν μπορούσα να φύγω από εδώ! Υπήρχε μια δουλειά που έπρεπε να γίνει. Νιώθω ότι αυτό που έγινε στη “φούσκα” δεν απέδωσε δικαιοσύνη. Δίνω το credit στους Μαϊάμι Χιτ γι’ αυτό που έκαναν, όλοι ήταν περίεργα, τους έλειπαν οι οικογένειές τους. Γυρνώντας πίσω όμως, αυτή ήταν η πόλη μας. Ολοι συνέχισαν να πιστεύουν σ’ εμάς. Ηθελα να γίνει η δουλειά! Είναι εύκολο να πας κάπου και να πάρεις το πρωτάθλημα με κάποιον άλλον. Είναι εύκολο. Θα μπορούσα να πάω σε μια superteam και να κάνω το κομμάτι μου για να κατακτήσω το πρωτάθλημα. Αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος και το καταφέραμε».

Αν μη τι άλλο, ο Γιάννης πέτυχε διαλέγοντας το δύσκολο μονοπάτι από την πρώτη στιγμή και όχι αυτό που ήταν στρωμένο με εκατομμύρια δολάρια και κόκκινα χαλιά.

Ετσι είχε μάθει από τα πρώτα του χρόνια στα Σεπόλια, εκεί στο ανοιχτό γήπεδο του Τρίτωνα αλλά και στο μικρό υπόγειο σπίτι του, όπου πολλά βράδια ο πατέρας του Τσαρλς προτιμούσε να μη φάει όταν το φαγητό έφτανε οριακά για τα παιδιά του και τη γυναίκα του.

«Βερόνικα, δεν πεινάω, άσε να φάνε τα παιδιά» έλεγε με στωικότητα.