Αντιεμβολιαστές χωρίς… αγανάκτηση

Στην πρώτη διαδήλωση, πριν από λίγους μήνες, κανείς δεν τους πήρε στα σοβαρά – κι ας κρυβόταν στις τάξεις τους ο Ηλίας Κασιδιάρης. Τότε, όταν οι μάσκες ποδοπατήθηκαν στη Λεωφόρο Αμαλίας, οι παριστάμενοι δεν ήταν αντιεμβολιαστές, αλλά εργαζόμενοι που διαμαρτύρονταν για το παρατεταμένο λοκντάουν. Την προηγούμενη εβδομάδα, ωστόσο, οι ομάδες που οργανώνονταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαδήλωσαν για πρώτη φορά κατά του εμβολίου – χθες το ξανάκαναν, με συνθήματα εναντίον του υποχρεωτικού εμβολιασμού. Σ’ αυτήν τη διαδικτυακή οργάνωση, και στο ετερόκλητο πλήθος, κάποιοι προσπάθησαν να βρουν ομοιότητες με τους Αγανακτισμένους. Οχι τόσο ως προς το περιεχόμενο της διαμαρτυρίας, αλλά ως προς τον τρόπο που αυτή αξιοποιήθηκε σε επίπεδο πολιτικής διαχείρισης.

Μοιάζουν οι αντιεμβολιαστές με τους Αγανακτισμένους; Το πιο κοινό τους σημείο είναι πως και στις δύο διαμαρτυρίες το μάτι πέφτει πρώτα πάνω στους γραφικούς – τότε κουβαλούσαν κατσαρόλες, σήμερα σταυρούς. Στο πλήθος τους συγκαταλέγονται αριστεροί και δεξιοί, ενώ οι πιο οργανωμένοι έφτασαν στο Σύνταγμα παίρνοντας οδηγίες από τα σόσιαλ μίντια. Κάπου εκεί, όμως, οι ομοιότητες σταματούν. Οι Αγανακτισμένοι βρήκαν κοινωνικό έρεισμα πάνω σε μια κατάσταση για την οποία η κοινωνία έριξε την ευθύνη στους κυβερνώντες. Στην περίπτωση της πανδημίας, από την άλλη, παρότι πολλοί βρίσκουν λάθη στη διαχείριση που γίνεται από την κυβέρνηση, το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας δεν υιοθετεί ψεκασμένες θεωρίες για προσπάθεια μαζικού ελέγχου του πληθυσμού. Σε γενικό πλαίσιο και με βάση τις έρευνες που έχουν γίνει ως τώρα, ο ελληνικός πληθυσμός είναι υπέρ των εμβολίων – ακόμα κι αν διστάζουν να κάνουν το συγκεκριμένο.

ΧΩΡΙΣ ΣΤΗΡΙΞΗ. Παράλληλα, εκτός από την Ελληνική Λύση, οι αντιεμβολιαστές δεν βρίσκουν στήριξη σε κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης. Το Κίνημα Αλλαγής, το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 έχουν ταχθεί υπέρ του εμβολιασμού, με τους αρχηγούς τους να έχουν τρέξει να κάνουν τα εμβόλια μπροστά στις κάμερες. Το ίδιο έκανε και ο Αλέξης Τσίπρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι έχει στις τάξεις του τον Παύλο Πολάκη που ανοιχτά δηλώνει πως δεν προτίθεται να εμβολιαστεί ακόμα, έχει πάρει θέση υπέρ του εμβολιασμού. Ακόμα και αμφίθυμη στάση ως προς τον υποχρεωτικό εμβολιασμό ή τα προνόμια για τους εμβολιασμένους, παρότι του επιτρέπουν να τσαλαβουτά στις δεξαμενές των δυσαρεστημένων, δεν αποτελούν στήριξη στους αντιεμβολιαστές. Σίγουρα, δεν θυμίζουν σε τίποτα τον ζήλο των αντιπολιτευόμενων κομμάτων το 2011 να μοιραστούν το πλήθος της πλατείας και τελικά να καταφέρουν να αλλάξουν τη δυναμική των κομμάτων. Εκείνη την περίοδο, τόσο η Ακροδεξιά όσο και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά ζούσαν ένα είδος αναγέννησης. Οι μεν στις γειτονιές δίπλα στον Αγιο Παντελεήμονα και στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, οι δε έχοντας κερδίσει αυξημένο νεανικό κοινό μετά τον Δεκέμβριο του 2008. Σήμερα, η Χρυσή Αυγή βρίσκεται στη φυλακή ως εγκληματική οργάνωση, ενώ οι πιο ριζοσπαστικές τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που αποκόπηκαν για τα καλά από αυτόν μετά τον Σεπτέμβριο του 2015, έχουν βρει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση – η οποία δεν φαίνεται διατεθειμένη να χρησιμοποιήσει τα εμβόλια για να ασκήσει κριτική στα πεπραγμένα της κυβέρνησης.

Παρότι δεν είναι Αγανακτισμένοι, πάντως, δεν σημαίνει πως οι αντιεμβολιαστές δεν μπορούν να λειτουργήσουν επικίνδυνα. Μόνο που ο κίνδυνος αυτή τη φορά δεν αφορά το πολιτικό status quo ή τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, αλλά την υγεία όλων όσων αμφιβάλλουν ακόμα για την ανάγκη να εμβολιαστούν.