Non Paper

Τα σίκουελ και τα πρίκουελ

Μαζεύτηκαν λοιπόν προχθές οι αντιεμβολιαστές στο Σύνταγμα, στην Ομόνοια, σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, για να πούνε το μεγάλο «Οχι» στη «Χούντα των εμβολίων», το «Απαρχάιντ της Ιατρικής», τον «Διχασμό που επιβάλλει η κυβέρνηση». Πολύ «ωραία» πράγματα είδαμε και ακούσαμε. Ράσα, σταυρούς, εικόνες και εξαπτέρυγα, αφίσες με άτεγκτα μηνύματα προς τον Πρωθυπουργό, τύπου «Οταν ξεκινάς πόλεμο Κούλη, σκάψε και τον δικό σου λάκο» ή «Κούλη, μολών λαβέ», στη συγκέντρωση της «κόκκινης» Πάτρας του συντρόφου Πελετίδη ακούστηκε και το all time classic «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» ενώ ένα άλλο πανό, στη Ρόδο αυτό, ενημέρωνε τον Μπιλ Γκέιτς ότι αφενός, η πόλη «τον γλεντάει» αφετέρου, δεν θα του επιτρέψουν να τους φυτέψει το «τζιπ» του.

Πω πω χάλι, πω πω αίσχος και «πώς και πότε γίναμε έτσι;» ανέκραξε η φωνή της λογικής στα σόσιαλ μίντια και άρχισε η πετόσφαιρα. Ποια είναι η ιδεολογική και κομματική ταυτότητα των αντιεμβολιαστών; Οι φωτογραφίες με τους σταυρούς και τα λάβαρα διακινήθηκαν ευρέως από όσους έσπευσαν να χρεώσουν σύσσωμο το εν λόγω «κίνημα» στην Ακροδεξιά, να το δουν ως σίκουελ των συγκεντρώσεων για τη Μακεδονία, ως εξέλιξη του ρόλου των «Μακονομάχων». Μόνο που ξέχασαν το πρίκουελ.

Σοβαρά τώρα; Πρώτη και μόνη φορά που είδε η χώρα τέτοιου είδους freak show ήταν με αφορμή την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών; Ενώ, ας πούμε, εκείνα τα χάπενινγκ των Αγανακτισμένων με τις κρεμάλες, τα ομοιώματα της Μέρκελ, του Σόιμπλε και του Στουρνάρα, τους διαδηλωτές ντυμένους Χίτλερ και ναζί στρατιώτες, τις μούντζες στη Βουλή, τους «άγριους χορούς» του «Οχι» στο δημοψήφισμα του ’15 ήταν σκηνοθετημένα από τον Μπομπ Γουίλσον. Και τα κορίτσια με τα νταούλια, τις αλυσίδες και τα ξέπλεκα μαλλιά που χορογραφούσαν το «Ο βιαστής είσαι εσύ» μας έρχονται κατευθείαν από τη Comedie Francaise τα πουλάκια μου. Και, όσο και να σπάω το κεφάλι μου μήπως και κάτι ξεχνώ, οι μόνες αντίστοιχες συγκεντρώσεις που θυμάμαι εν καιρώ πανδημίας και στις οποίες οι συμμετέχοντες «έπαιρναν το ρίσκο» να στριμωχτούν μεταξύ τους χωρίς μάσκα, ήταν αυτές στις οποίες οι μπροστινοί κρατούσαν ένα πανό που έγραφε «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη».

Ενα «παιδί» με πολλούς «γονείς»

Ας παραδεχθούμε κάτι. Ο ανορθολογισμός, ο παροξυσμός και ο λαϊκισμός δεν έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Η «ιδεολογία» τους είναι η άρνηση της πραγματικότητας, η τοξικότητα, ο δογματισμός, η απόρριψη της επιστήμης, η συνωμοσιολογία, ο δογματισμός, η εχθροπάθεια, το «εδώ η μοναδική αλήθεια, η αδιαπραγμάτευτη σε τιμή – έκπληξη».

Και όλα αυτά γεφυρώνουν την Ακροδεξιά με τη συστηνόμενη ως Αριστερά. Το έχουμε ξαναδεί στη σύζευξη άνω και κάτω πλατείας στο όνομα του αντιμνημονιακού αγώνα. Οι οπαδοί και κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που σπεύδουν να δηλώσουν υπέρ του εμβολιασμού και πολύ σοκαρισμένοι με τους «καραδεξιούς αντιεμβολιαστές» δεν μπορούν να θολώσουν το τοπίο. Το ήδη θολό δηλαδή. Και για τη συγκεκριμένη παράταξη (παραφράζοντας τον «μεγάλο τιμονιέρη») «μεγάλη θολούρα, υπέροχη κατάσταση».

Ο Αλέξης Τσίπρας ούτε τα τριήμερα της έκκλησής του στους πολίτες να εμβολιαστούν – λέμε τώρα – δεν πρόλαβε να τιμήσει.

Προχθές, στη Βουλή, κανάκεψε και έκανε εξαιρετικό μασάζ στους αντιεμβολιαστές λέγοντας: «Οι απειλές, οι διώξεις και οι καταδίκες, που μετατρέπουν το εμβόλιο από ευλογία ζωής σε ρετσινόλαδο, για να θυμηθούν κάτι οι παλαιότεροι, είναι πρακτικές που ανήκουν σ’ ένα άλλο πλαίσιο σκέψης και οργάνωσης της κοινωνίας». Αυτό το «ναι μεν αλλά» της διγλωσσίας, του Καρανίκα, της Τζάκρη. Τουλάχιστον ο «αψύς Σφακιανός» δεν κρατάει τα προσχήματα.

Για να τα λέμε όλα, αντιεμβολιαστικό κίνημα υπάρχει σε πολλές χώρες. Σε καμία όμως η αξιωματική αντιπολίτευση δεν χορεύει μαζί του τανγκό. Αλλά είναι αυτό το σύνδρομο του καθρέφτη που κάνει κάποιον να αναγνωρίζει έναν άλλον όταν κοιτά το είδωλό του.