Κάποιες καθόλου αθώες στοχοποιήσεις

Ο Γιώργος Νασμής είχε γράψει τις προάλλες ότι στην αυτοβιογραφία του ο προπονητής της Εθνικής Αγγλίας Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ αναφέρει ότι για χρόνια όταν τον συναντούσε ένα ζευγάρι στη ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου η κυρία ρωτούσε τον συνοδό της «αν ο κύριος που είναι δίπλα είναι αυτός που έχασε κάποτε το πέναλτι στο ματς με τους Γερμανούς». Ο καλός Γκάρεθ κινδυνεύει τα επόμενα χρόνια να συναντά το ίδιο ζευγάρι και να ακούει την ίδια κυρία να ρωτά «αν ο κύριος που είναι δίπλα είναι αυτός που έβαλε τον 19χρονο Σάκα να χτυπήσει το κρίσιμο πέναλτι στον τελικό με τους Ιταλούς». Τα καταραμένα πέναλτι καθορίζουν πάλι δραματικά τη ζωή (κι όχι απλά την καριέρα) του συμπαθέστατου Βρετανού.

Δικαστές

Η συζήτηση για τον Σάουθγκεϊτ στο νησί γίνεται και ολοένα και σκληρότερη: οι δικαστές των social media σε λίγο θα απαιτήσουν την απόλυσή του. Χθες προστέθηκε στον σωρό των αποκαλύψεων ότι ο έκτος ποδοσφαιριστής που ο Σάουθγκεϊτ είχε διαλέξει να εκτελέσει πέναλτι (στην περίπτωση που ο Σάκα σκόραρε και η διαδικασία συνεχιζόταν) ήταν ο τερματοφύλακας Πίκφορντ και ο έβδομος ο Φίλιπς, ο μέσος της Λιντς που έτρεξε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλον στον τελικό. Ο Σάουθγκεϊτ φαίνεται ότι είχε αποφασίσει να αφήσει στην άκρη τους τρεις εκτελεστές που ήθελε όλο το νησί, δηλαδή τον Στέρλινγκ, τον Γκρίλις και τον Λουκ Σο.

Κανείς

Είναι αλήθεια όλα αυτά; Δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Κανείς ποδοσφαιριστής ποτέ δεν θα παραδεχτεί ότι αρνήθηκε να εκτελέσει πέναλτι κι ο Σάουθγκεϊτ δεν έχει κανένα λόγο να ρίξει την ευθύνη στους παίκτες για επιλογές που σε τελική ανάλυση είναι δικές του και μόνο. Αλλωστε οι τρεις που έχασαν τα πέναλτι έχουν ήδη πολλά προβλήματα: οι ρατσιστικές επιθέσεις στον Ράσφορντ, στον Σάντσο και στον Σάκα ξεπερνούν τα συνηθισμένα. Κι έχουν δημιουργήσει και προβληματισμούς για το τι μέλλει γενέσθαι με τα social media χάρη στα οποία στοχοποιούνται πλέον οι πάντες με τρόπους φρικτούς.

Ράσφορντ

Από κύκλους της βρετανικής αστυνομίας έχει γίνει γνωστό ότι η στοχοποίηση του Ράσφορντ ειδικά, ελάχιστα έχει να κάνει με το ότι αστόχησε σε πέναλτι: για την ακρίβεια λέγεται ότι αυτό υπήρξε απλά η αφορμή. Η βρετανική αστυνομία πιστεύει πως κάποιοι χιλιάδες λογαριασμοί στο Twitter και στο Instagram είχαν ανοίξει με σκοπό να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για να γίνει επίθεση στον άσο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που διακρίνεται για την αντιρατσιστική (αλλά και γενικότερα για την αντικυβερνητική) δράση του. Ο Ράσφορντ είχε πέρυσι ματαιώσει δυο φορές, χάρη σε προσωπικές ενέργειες και διαδικτυακές κινητοποιήσεις, προγράμματα λιτότητας της κυβέρνησης που αφορούν τον χώρο της εκπαίδευσης, έχει κάκιστες σχέσεις με τον πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον και τους συνεργάτες του διότι ανήκε στους πολέμιους του Brexit και ήταν από τους βασικούς υποστηρικτές της απόφασης των άγγλων ποδοσφαιριστών να γονατίζουν στη μνήμη του Φλόιντ θυμίζοντας πριν τα ματς αρχίσουν ότι ο ρατσισμός και υπάρχει και προκαλεί θύματα. Αν αποδειχτεί ότι η στοχοποίηση του παίκτη ήταν προμελετημένη το ζήτημα της  διαδικτυακής βίας αποκτά άλλες διαστάσεις: πολύ πιο σύνθετες.

Πονάει

Θα είναι ο Σάουθγκεϊτ στον πάγκο της Αγγλίας στο Μουντιάλ του Κατάρ; Μέρα με τη μέρα οι πιθανότητες μικραίνουν διότι από ό,τι φαίνεται η ήττα στον τελικό είναι ένα είδος εθνικού τραύματος για τους Αγγλους. Και φυσικά όλα γίνονται και χειρότερα εξαιτίας του ότι υπάρχουν στο νησί και πολλοί καλοθελητές που συνεχώς υπενθυμίζουν το γεγονός ότι η Αγγλία δεν μπορεί μετά το 1966 να κερδίσει τίποτα. «Κακώς γίνεται τόση συζήτηση για τους παίκτες που αστόχησαν στα πέναλτι. Αν δεν αστοχούσαν αυτοί, θα αστοχούσαν κάποιοι άλλοι. Ολοι το ξέρουμε πως οι άγγλοι διεθνείς δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος αυτής της ευθύνης» είπε βιτριολικά ο Σκωτσέζος Κένι Νταλγκλίς μετά το τέλος του ματς. Ηταν σαν να λέει με τον δικό του τρόπο στους Αγγλους ότι η Αγγλία δεν θα κερδίσει ποτέ τίποτα. Κι αν το πράγμα πονάει είναι η αίσθηση ότι έχει δίκιο…

Αρσεναλ

Το μόνο που δεν ακούστηκε στο νησί μετά το τέλος του τελικού είναι ότι ο Σάουθγκεϊτ διάλεξε ως εκτελεστή τον νεαρό Σάκα γιατί αυτός είναι παίκτης της Αρσεναλ και η Αρσεναλ είναι η αγαπημένη ομάδα της βασιλικής οικογένειας. Αλλά αργά ή γρήγορα, σε αυτή την ατελείωτη ιστορία αυτομαστιγώματος, οι Αγγλοι θα μπλέξουν και την Ελισάβετ και τον πρίγκιπα Ουίλιαμ, που αν και πρόεδρος της βρετανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας δεν κατέβηκε στη λήξη του αγώνα να παραβρεθεί στην τελετή παράδοσης μεταλλίων προτιμώντας να αγκαλιάσει τον μικρό Τζορτζ που έκλαιγε απαρηγόρητος δίπλα στον γενικό γραμματέα της UEFA Θόδωρο Θεοδωρίδη.

Τζόκο

Στο μεταξύ με αυτά και με αυτά μου ξέφυγε ένα μικρό σχόλιο για έναν ακόμα θρίαμβο του Νόβακ Τζόκοβιτς στο τένις: αυτή τη φορά ο Σέρβος κατάκτησε στο Γουίμπλεντον το 20ο Γκραν Σλαμ τουρνουά της καριέρας του κερδίζοντας στον τελικό τον Ιταλό Ματέο Μπερετίνι (3-1) χωρίς μάλιστα να παίξει και εξαιρετικά. Κάτι ανάλογο είχε κάνει και στο Ρολάν Γκαρός κερδίζοντας τότε με λίγο ιδρώτα παραπάνω τον Στέφανο Τσιτσιπά.

Πέντε σετ

Πριν το Γουίμπλεντον ξεκινήσει ο Τσιτσιπάς είχε πει σε μια συνέντευξή του ότι στόχος της νέας γενιάς του τένις (μέλος της οποίας είναι και ο Μπερετίνι) θα ήταν στο Γουίμπλεντον «κάποιος να σταματήσει τον Τζόκοβιτς». Και πάλι δεν τα κατάφερε κανείς: ο Ιταλός που έπαιξε στον τελικό περιορίστηκε σε μια αξιοπρεπή εμφάνιση – έδειχνε μάλλον να τον ενδιαφέρει τι θα κάνει η Σκουάντρα Ατζούρα στον τελικό με την Αγγλία. Η άνεση του Τζόκοβιτς (που είχε πολλές κακές στιγμές, αλλά που ποτέ δεν απειλήθηκε σοβαρά) έκανε την ιταλική εφημερίδα «La Reppublica» να γράψει στην ηλεκτρονική της έκδοση πριν αρχίσει ο τελικός του Euro «πάλι καλά που ο Μαντσίνι δεν παίζει με τον Τζόκοβιτς». Η παρατήρηση είναι ορθότατη: αυτή τη στιγμή μοιάζει απίθανο κάποιος στη γη να παίξει με τον Σέρβο παιχνίδι στα πέντε σετ και να τον κερδίσει.

Πρόβλημα

Η υπεροχή του Τζόκοβιτς αρχίζει να γίνεται μεγάλο πρόβλημα για το παγκόσμιο τένις. Ο Σέρβος έχει δυο νίκες στη σειρά σε major τουρνουά τα οποία δεν αγαπάει και ιδιαίτερα: ούτε το χώμα του Ρολάν Γκαρός είναι η αγαπημένη του επιφάνεια ούτε φυσικά το γρασίδι του Γουίμπλεντον. Στο USA Open και στο Open της Μελβούρνης που έχει μπροστά του, αν είναι υγιής, δεν έχει αντίπαλο! Και δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε 30 χρόνων τον Ναδάλ ή τον Φέντερερ για να δώσουν στα τουρνουά αυτά λίγο σασπένς…