Τέλος εποχής

Στον τελευταίο αγώνα της εθνικής μας ομάδας στο Ευρωμπάσκετ του 2015 στη Λιλ της Γαλλίας με τη Λετονία, την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού μας ύμνου, ο Γιάννης Μπουρούσης έπιασε με το ένα χέρι τον Βασίλη Σπανούλη και με το άλλο τον Νίκο Ζήση.

Ηταν η βραδιά που είχαν αποφασίσει να αποχωρήσουν από κοινού από την επίσημη αγαπημένη. Τελικά αποχαιρέτησε (τότε) μόνο ο Σπανούλης.

Ομως εφέτος το καλοκαίρι, μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα, οι τρεις διόσκουροι έβαλαν τίτλους τέλους γενικότερα στην καριέρα τους, λες και (πάλι) το είχαν συνεννοηθεί. Τελευταίος το έκανε ο Γιάννης Μπουρούσης. Μάλιστα στην παρθενική του διοργάνωση με την Εθνική (χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2005), ο Σπανούλης φορούσε το «5», ο Ζήσης το «6» και ο Μπουρούσης το «7», πλήρης ακολουθία!

«Αξέχαστο ταξίδι»

«Ολα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, όσο και να μη θέλει κανείς να το αποδεχθεί. Επειτα από 21 χρόνια, στα οποία έδωσα και την ψυχή μου στα γήπεδα, ήρθε η ώρα να πω το δικό μου αντίο. Το ψιλόλιγνο παιδί από την Καρδίτσα, έζησε περισσότερα απ’ όσα ονειρεύτηκε, μέσα από το ταξίδι του με την “πορτοκαλί θεά”. Πολύ μεγάλες χαρές, τίτλους και διακρίσεις, αναγνώριση και αποδοχή από την ελίτ του αθλήματος στην Ευρώπη, αλλά και απογοητεύσεις, γιατί κι αυτές είναι μέσα στη ζωή. Μια καριέρα γεμάτη, που δεν μπορούσα να ονειρευτώ ξεκινώντας να παίζω μπάσκετ στην ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Ολα αυτά τα χρόνια στην αθλητική μου διαδρομή είχα τη χαρά και την τιμή να φορέσω τη φανέλα κορυφαίων ομάδων στην Ευρώπη και αυτό με κάνει υπερήφανο. Από την Καρδίτσα ήρθα στην ΑΕΚ, όπου έκανα τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα, ακολούθησε η Μπαρτσελόνα, ο Ολυμπιακός, έπειτα η Αρμάνι Μιλάνο, η βασίλισσα της Ευρώπης Ρεάλ Μαδρίτης, η Λαμποράλ Κούτσα, ο Παναθηναϊκός, η κινεζική Zhejiang Guangsha Lions, η Γκραν Κανάρια και το τέλος αυτής της διαδρομής με βρήκε στο Περιστέρι.

Ιδιαίτερη αναφορά θέλω να κάνω στην εθνική ομάδα την οποία υπηρέτησα για 15 χρόνια σ’ ένα αξέχαστο ταξίδι μέσα από το οποίο έζησα μεγάλες στιγμές. Δεν υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό για έναν αθλητή από το να φορέσει τη φανέλα με το εθνόσημο. Εζησα μεγάλες χαρές, λύπες, αλλά και τρομερές εμπειρίες. Εκανα πολλούς φίλους, ωρίμασα ως αθλητής και παρά τα εμπόδια, ακόμη και τις αποστάσεις που υπήρχαν προσπάθησα να είμαι παρών, προκειμένου να εκπροσωπήσω επάξια την πατρίδα μου.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους αθλητές, τους προπονητές, τους παράγοντες σ’ αυτή την όμορφη διαδρομή και τους φιλάθλους για τη στήριξή τους και την αγάπη τους. Ακόμη να ευχαριστήσω τον Κώστα Παπαδάκη που εκτός από μάνατζερ μου είναι και ένας πολύ καλός φίλος που με βοήθησε σ’ αυτή τη μαγική διαδρομή που έκανα. Πάνω απ’ όλα όμως θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου που στάθηκε δίπλα μου στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πάρα πολύ δύσκολα…» ήταν η αποχαιρετιστήρια δήλωσή του με τον Σπανούλη να τον αποχαιρετά με ένα ζεϊμπέικο (από τρέιλερ της Ευρωλίγκας) και να του γράφει: «Συγχαρητήρια για την τεράστια καριέρα σου! Εκανες τα όνειρά σου πραγματικότητα και έγινες ένας από τους καλύτερους με την αξία σου! Τώρα ξεκινάει ένα διαφορετικό ταξίδι εξίσου όμορφο και δημιουργικό! Απόλαυσέ το!», ενώ ένας άλλος καλός του φίλος ο Γιώργος Πρίντεζης του απένειμε τα εύσημα και για έναν ακόμα λόγο:

«Σου αξίζουν πολλά συγχαρητήρια γιατί ήσουν ο μοναδικός συμπαίκτης που κατάφερε να με κάνει να τσαντιστώ και να μου σπάσει τα νεύρα… Ομως, ΠΑΝΤΑ, σε ήθελα φίλο και συμπαίκτη μου! Συγχαρητήρια για την τεράστια καριέρα σου, καλές θάλασσες να ‘χεις…».

Τρέλα με την Εθνική

Ο Γιάννης Μπουρούσης είχε τρέλα με την εθνική ομάδα και όταν είδε ότι επέστρεψε για έναν τελευταίο χορό ο Βασίλης Σπανούλης ψηνόταν, αλλά τελικά δεν είδε… σήμα από τον Ρικ Πιτίνο. Οπου έπαιξε έδινε τον καλύτερό του εαυτό τον οποίο αδικούσε ενίοτε με τις δηλώσεις του, αλλά έτσι ήταν (και είναι) ό,τι σκεφτόταν το… μπουμπούνιζε και συνήθως έπαιζε τον ρόλο του αλεξικέραυνου για τους συμπαίκτες του αφού τράβαγε αναγκαστικά την προσοχή.

Η ιστορία με τον Ολυμπιακό τον «πλήγωσε» (είχε ακουστεί σε καταγραφή συνομιλιών να αποκαλεί βλάκες τους αδελφούς Αγγελόπουλους στον πεθερό του Μάκη Ψωμιάδη που του έδινε κάποιο «φάρμακο», συμπλήρωμα) αλλά ήξερε ότι είχε λάθος και το παραδέχτηκε πολύ αργότερα μετανιώνοντας που δεν σήκωσε το τηλέφωνο να πει μια συγγνώμη στους προέδρους των Ερυθρολεύκων.

Με τη Ρεάλ ξόρκισε την κατάρα και πήρε το Ευρωπαϊκό, ενώ πολλές φορές είχε παίξει με πυρετό ή τραυματίας με αποκορύφωμα την Εθνική όπου είχε αγωνιστεί (το 2010) ακόμα και με κάταγμα. Είχε απειλήσει να μην ξαναπαίξει σε αυτήν λόγω του ότι όπως είχε πει ο Ολυμπιακός αδικείται συστηματικά από τη διαιτησία, αλλά ήταν αδύνατον να λείψει από την ομάδα με την οποία δέθηκε όσο με καμία άλλη.