Τι έχει απομείνει από τον Μάο Τσετούνγκ

Τι ήταν η Κίνα τον Ιούλιο του 1921; Μια χώρα που ελάχιστη σχέση είχε με τη μακρά και ένδοξη ιστορία της και δύσκολα θύμιζε τον μοναδικό πολιτισμό της. Μια χώρα βυθισμένη στο χάος, στο «κορμί» της οποίας έκαναν σχεδόν ό,τι ήθελαν οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής – από την Ιαπωνία, μέχρι τη Γαλλία και τη Βρετανία. Μια χώρα της οποίας ο λαός πεινούσε και πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, δεν μπορούσαν να διασφαλίσουν ούτε μια γαβάθα ρύζι την ημέρα.

Σε αυτό το φόντο γεννήθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ηταν κι αυτό, όπως έγραψε ο Κώστας Βάρναλης, «τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής». Ισως να μην είναι τυχαίο και το γεγονός ότι η ιδρυτική του πράξη υπογράφηκε στην ελεγχόμενη από τους Γάλλους πόλη της Σαγκάης, την οποία άλλοι είχαν ονομάσει Παρίσι και άλλοι πόρνη της Ανατολής.

Ο Μάο και οι σύντροφοί του κατάφεραν να «παντρέψουν» την ανάγκη της κοινωνικής απελευθέρωσης με τη γοητεία του νεαρού σοβιετικού κράτους και τον πόθο για εθνική ανεξαρτησία και αποτίναξη του ξένου ζυγού. Χρειάστηκαν σχεδόν άλλες τέσσερις δεκαετίες για να τα καταφέρουν – αλλά τα κατάφεραν.

Για τα δεδομένα της Κίνας, επρόκειτο κυριολεκτικά για μια εποποιΐα. Το μήνυμα δε που έστειλαν σε κάθε γωνιά του πλανήτη ήταν τέτοιο, που κατέστησε τον «μαοϊσμό» ένα από τα πιο σοβαρά και διακριτά ρεύματα στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα, επιδρώντας καταλυτικά στις εξελίξεις και τις αναζητήσεις σε πολλές χώρες. Ανάμεσά τους και η Ελλάδα, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν περισσότερα του ενός κόμματα με αναφορά σε αυτόν – μέλη των οποίων ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση των «ΝΕΩΝ» να διατυπώσουν τις απόψεις τους μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας.

Αυτή την εβδομάδα, το ΚΚ Κίνας γιόρτασε τα 100 χρόνια του. Η σχέση του, βεβαίως, με το κόμμα που υπήρχε μέχρι την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας και μέχρι το ορόσημο της Πολιτιστικής Επανάστασης είναι πλέον μόνο… ονομαστική. Παρ’ όλα αυτά, η ιστορία δεν παραγράφεται.