Μυθικές καριέρες

Οι δύο κουμπάροι είχαν λατρεία στην εθνική ομάδα και μάλιστα ήταν μέλη της και στα τρία τελευταία μετάλλιά της, το χρυσό του Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου (2005), το ασημένιο στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας (2006) και το χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας (2009).

Εμεναν άλλωστε και στο ίδιο δωμάτιο πάντα παρέα στις αποστολές της γαλανόλευκης όπου έζησαν μεγάλες στιγμές, αλλά και δύσκολες όχι μόνο από ήττες αλλά και από το σκληρό και αντιαθλητικό χτύπημα του Βραζιλιάνου Βαρεχάο στον Νίκο Ζήση που του είχε προκαλέσει τριπλό κάταγμα στο ζυγωματικό  το 2006 στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας.

Δεν μπόρεσε να ξαναπαίξει ως το τέλος φυσικά και οι συμπαίκτες του όπως ήταν λογικό του αφιέρωσαν τη μεγάλη νίκη επί των Αμερικανών.

Επίσης υπάρχει και η περίφημη ιστορία στο Ευρωμπάσκετ του 2015 όπου ο Γιάννης Μπουρούσης τους κρατάει από τους ώμους στον εθνικό ύμνο. Είναι στο τελευταίο παιχνίδι στη Λιλ με τη Λετονία με την εθνική μας να παίρνει την 5η θέση και ο Σπανούλης να ανακοινώσει το φινάλε της καριέρας του με τα γαλανόλευκα φανερά συγκινημένος.

Τότε που οι περισσότεροι νόμιζαν ότι θα βάλουν τέλος στο εθνόσημο και οι τρεις (ο Ζήσης σταμάτησε ένα χρόνο μετά, ενώ ο Μπουρούσης έπαιξε και στο Μουντομπάσκετ του 2019) αλλά τελικά ήταν μόνο ο Σπανούλης. Γενικότερα έκαναν και οι δύο μυθική καριέρα.

Ο Βασίλης Σπανούλης εκτός από τα τρία μετάλλια με την Εθνική κατέκτησε τρεις φορές την Ευρωλίγκα με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, αναδείχθηκε MVP της διοργάνωσης το 2013, ενώ κατέκτησε τρεις φορές το βραβείο του MVP του Final 4 της διοργάνωσης. Παράλληλα, κατέκτησε 7 πρωταθλήματα Ελλάδας, 4 Κύπελλα, ενώ το 2013 κατέκτησε το Intercontinental Cup με τον Ολυμπιακό.

Αλλά μήπως πάει πίσω ο Νίκος Ζήσης. Εκτός επίσης από τις επιτυχίες και τα τρία μετάλλια με την εθνική ομάδα, στα 21 χρόνια επαγγελματικής του καριέρας κατέκτησε τρόπαια με έξι διαφορετικές ομάδες.

Σε συλλογικό επίπεδο πανηγύρισε συνολικά 25 τίτλους (!). Με την ΑΕΚ ένα πρωτάθλημα (2002) και δύο Κύπελλα (2001, 2020), με την Μπενετόν Τρεβίζο το πρωτάθλημα (2006), το Κύπελλο (2007) και το Σούπερ Καπ (2007), με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας την Ευρωλίγκα (2008), δύο πρωταθλήματα (2008, 2009) και τη VTB League (2009), με τη Σιένα τρία πρωταθλήματα (2010, 2011, 2012), τρία Κύπελλα (2010, 2011, 2012) και τρία Σούπερ Καπ (2010, 2011, 2012), με την Ούνιξ το Κύπελλο Ρωσίας (2014) και με την Μπάμπεργκ δύο πρωταθλήματα (2016, 2017), δύο Κύπελλα (2017, 2019) και το Σούπερ Καπ (2015).

Ο Νίκος Ζήσης ήταν ο συμπαίκτης που χαιρόταν κάποιος να έχει, ίσως περισσότερο από τον καθένα όχι μόνο ως κορυφαίος παίκτης, αλλά κυρίως ως ένας καταπληκτικός άνθρωπος.

Ουσιαστικά με την αποχώρησή τους αφήνουν ένα μεγάλο κενό αλλά και μια τεράστια κληρονομιά στους νεώτερους.

Από αυτή τη γενιά ουσιαστικά έχουν μείνει πλέον ο Γιώργος Πρίντεζης που θα παίξει σίγουρα μια χρονιά ακόμα στον Ολυμπιακό αλλά και ο Γιάννης Μπουρούσης. Και οι δύο είναι εξίσου «τρελοί» με την Εθνική. Ο πρώτος δεν μπόρεσε να πάει στον Καναδά καθώς υποβλήθηκε σε επέμβαση στον αστράγαλο, ενώ ο δεύτερος δεν κλήθηκε καν από τον Ρικ Πιτίνο.

Σίγουρα με την αποχώρηση και αυτών των δύο θα κλείσει ένας μεγάλος κύκλος του ελληνικού μπάσκετ αλλά και ένα σημαντικό κεφάλαιο της εθνικής μας ομάδας.