«Απίστευτη τιμή να δίνουν στα παιδιά το όνομά μου»

Θα μπορούσε να εκληφθεί και ως σημάδι της μοίρας. Ενας οιωνός για τα μελλούμενα. Ο πρόλογος ενός παραμυθιού. Σαν να του έκλεισε το μάτι εκείνη την ημέρα το πεπρωμένο.

Την πρώτη φορά που ο Αγγελος Χαριστέας παρακολούθησε τηλεόραση θαμπώθηκε από τον Μάρκο φαν Μπάστεν. Βρισκόταν, μάλιστα, σε σπίτι γείτονα στο Στρυμονικό Σερρών, μιας και δεν ήταν για όλους αυτονόητο προνόμιο το «κουτί» εν έτει 1988. Ως μουσαφίρης είδε το ασύλληπτο βολέ του Ολλανδού στον τελικό του Euro (25/6/1988) κόντρα στη Σοβιετική Ενωση (2-0). Ενα χαϊλάιτ από το οποίο άρχισε να εκπορεύεται το τρελό όνειρο του 8χρονου Αγγελου. Κι ας τον θεωρούσαν οι φίλοι αιθεροβάμονα κάθε φορά που αποκάλυπτε πως ήθελε μια μέρα να σκοράρει κι αυτός σε τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

Η μοίρα όμως δεν αγνόησε το «θέλω» του. Επιβράβευσε τις προσπάθειές του με τον πλέον ανεξίτηλο τρόπο. Ηταν 4 Ιουλίου 2004, όταν εξασφάλισε την απόλυτη υστεροφημία. Την αθανασία. Με την κεφαλιά στο 57′ υπέγραψε την αδιανόητη στέψη της Ελλάδας στο Euro της Πορτογαλίας επικρατώντας της οικοδέσποινας και στον τελικό του Ντα Λουζ (1-0). Ενα παιδί φτωχής οικογένειας άφησε πλούτο αναμνήσεων υπερηφάνειας στους απανταχού συμπατριώτες του.

Στη 17η πλέον επέτειο της εποποιίας (σαν αύριο) ο Αγγελος Χαριστέας παραδέχεται στα «ΝΕΑ» ότι λαμβάνει περισσότερα μηνύματα την 4η Ιουλίου απ’ ό,τι στα γενέθλιά του (9 Φεβρουαρίου). Και μεταξύ των αναρίθμητων επαίνων που έχουν επιδαψιλεύσει για την αφεντιά του ξεχωρίζει την προσέγγιση του απλού κόσμου. «Είναι απίστευτη τιμή να έρχονται άνθρωποι με παιδιά που γεννήθηκαν στις 4 Ιουλίου και να μου λένε “θα το βαπτίσω Αγγελο προς τιμήν σου”».

Σε θυµούνται περισσότεροι άνθρωποι την 4η Ιουλίου ή στα γενέθλια και στη γιορτή σου;

«Η αλήθεια είναι πως με έχει σημαδέψει η ημερομηνία του τελικού. Εχει καθορίσει τη ζωή μου. Επειδή έπαιξα πολλά χρόνια στο εξωτερικό και εκεί κατέκτησα τους τίτλους σε συλλογικό επίπεδο, ο κόσμος στην Ελλάδα με βάζει δίπλα στην ανεπανάληπτη επιτυχία της Εθνικής. Το όνομά μου είναι συνυφασμένο με το έπος του 2004. Ναι, μπορώ να πω ότι την 4η Ιουλίου λαμβάνω περισσότερα μηνύματα απ’ ό,τι στα γενέθλιά μου».

Κάνεις κάτι ιδιαίτερο την ηµέρα της επετείου;

«Σε καθημερινή βάση υπάρχουν 10-15 περιπτώσεις που θα μου θυμίζουν το Euro 2004. Δεν περιμένω την 4η Ιουλίου για να γιορτάσω κάτι. Δεν το βλέπω σαν εθνική εορτή».

Πόσες φορές έχεις δει σε βίντεο το γκολ του 57ου λεπτού στον τελικό µε την Πορτογαλία; Κέρδισες τη µονοµαχία µε τον Κοστίνια, πρόλαβες και τον Ρικάρντο Καρβάλιο…

«Δεν αναζητώ μόνος μου το video για να ξαναδώ το γκολ. Το βλέπω, όμως, αρκετά συχνά, επειδή μου το δείχνουν οι άλλοι. Οταν με “ταγκάρει” η UEFA ή απλός κόσμος στο Instagram και στο Facebook. Το προβάλλουν και σε event που με προσκαλούν. Για τον Κοστίνια να αναφέρω ότι τον συνάντησα τυχαία μερικά χρόνια αργότερα σε εστιατόριο στο Μόναχο. Τα άκουσε από τους Πορτογάλους. Του χρέωσαν το γκολ. Μου εκμυστηρεύτηκε στη συνάντησή μας ότι αισθάνθηκε πως δεν μπορούσε να είναι κοντά μου. Δεν μπορούσε να με μαρκάρει. Είπε ότι τον απώθησα με έναν ιδιαίτερο τρόπο και γι’ αυτό πήδηξα μόνος μου για κεφαλιά».

Εισέπραξες αναρίθµητα αποθεωτικά σχόλια. Υπάρχει κάποιο που έχει χαραχθεί στο µυαλό σου;

«Απειρα έχουν χαραχθεί. Θα αναφέρω κάτι που είχε πει ο Μάρκο Ματεράτσι στον συμπαίκτη του τότε στην Ιντερ Γιώργο Καραγκούνη: “Εβλεπα αυτόν τον Χαριστέα και γυρνούσε πίσω για να κάνει τάκλιν σαν αμυντικός. Μετά ανέβαινε μπροστά και έβαζε γκολ. Ηταν παντού. Τι παίκτης είναι αυτός;”. Καταλαβαίνετε προφανώς πόσο τιμητικό είναι να εκφράζεται έτσι για μένα ένας παγκόσμιος πρωταθλητής. Περισσότερο, όμως, μετράει η αγάπη του απλού κόσμου. Είναι απίστευτη τιμή να έρχονται άνθρωποι με παιδιά που γεννήθηκαν στις 4 Ιουλίου και να μου λένε “θα το βαπτίσω Αγγελο προς τιμήν σου”. Αισθάνομαι ευλογημένος».

Πότε σκέφτηκες την ιδέα για τον πανηγυρισµό µε το µπλουζάκι που απεικόνιζε τον ανιψιό σου;

«Ηταν ένα από τα γούρια που είχα. Να φοράω κάθε φορά μπλουζάκι μέσα από τη φανέλα με ένα μήνυμα. Στον προημιτελικό με τη Γαλλία είχα το πρόσωπο του συμπαίκτη μου στη Βέρντερ Βρέμης Γιόχαν Μικού. Είχαμε κατακτήσει νταμπλ το 2003-04, αλλά έμεινε στη σκιά του Ζινεντίν Ζιντάν. Δεν κλήθηκε στην αποστολή της Γαλλίας για το Euro. Του είχα προαναγγείλει τι θα κάνω και μου απάντησε “δεν πρόκειται να παίξεις με τη Γαλλία, γιατί δεν θα προκριθείς “.

Τελικά τα κατάφερα. Μετά τον ημιτελικό με την Τσεχία μίλησα με την αδελφή μου και της ζήτησα να μου στείλει μπλουζάκι με τυπωμένο το πρόσωπο του Δημήτρη, του ανιψιού μου. Το μπλουζάκι έφτασε την ημέρα του τελικού λίγο πριν από το ζέσταμα. Μου το έφερε ένας γνωστός από τις Σέρρες και έγραψε ιστορία».

Υπάρχει κάποια ανέκδοτη ιστορία από τη µέρα του τελικού;

«Νομίζω έχουν ειπωθεί τα πάντα. Σε προσωπικό επίπεδο το σημαντικότερο είναι ότι πραγματοποιήθηκε το παιδικό μου όνειρο. Ολα ξεκίνησαν, όταν είδα σε ηλικία 8 ετών τον τελικό Ολλανδία – Σοβιετική Ενωση το 1988 με το τρομερό γκολ του Φαν Μπάστεν. Δεν είχαμε τηλεόραση και παρακολούθησα το ματς σε γειτονικό σπίτι.

Ηταν η πρώτη φορά που είδα τηλεόραση, η πρώτη που παρακολούθησα ποδόσφαιρο και ο πρώτος τελικός Euro που θυμάμαι. Μόλις είδα το γκολ του Φαν Μπάστεν γεννήθηκε το όνειρό μου να πετύχω κι εγώ γκολ σε τελικό Euro. Είναι από τις περιπτώσεις που λένε οι φίλοι “άσε ρε”. Αυτή είναι η σημαντικότερη ιστορία μου, η δική μου αλήθεια».