Δεν ξέρω τι να δώσω στα παιδιά

Ας μου επιτρέψετε να διηγηθώ μια προσωπική εμπειρία. Για την οποία δεν είμαι καθόλου υπερήφανη ως προς την τακτική μου αλλά απολύτως ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα. Μια πολύ καλή φίλη μου, η οποία με φιλοξενεί συχνά στο εξοχικό της, έχει δύο γιους, 19 και 21 ετών σήμερα. Πάνε πάνω από δέκα χρόνια – τα αγόρια θα ήταν τότε γύρω στα εφτά με εννέα – που περάσαμε μαζί τις διακοπές των Χριστουγέννων στο σπίτι της στο Πήλιο. Οσοι έχουν παιδιά σε αυτή την ηλικία, ειδικά αγοράκια, ξέρουν το «μαρτύριο του μπάνιου». Λες και τα πιάνει τα άτιμα ένα είδος αλλεργίας όταν πρόκειται να πλυθούν. Από το πρώτο βράδυ λοιπόν άρχισε ο καβγάς. «Πηγαίνετε αμέσως για ντους», «Οχι, σε λίγο. Οχι, αργότερα. Οχι, αύριο». Μέχρι που έκαναν ότι τους έπαιρνε ο ύπνος, ενώ έβλεπαν κινούμενα σχέδια, για να αποφύγουν το νερό και το σαπούνι. Ε, πόσο να αντέξω κι εγώ αυτή την «οικογενειακή ευτυχία» με τα παιδιά να φωνάζουν, τους γονείς να απειλούν με επικείμενες κυρώσεις και όλο αυτό να καταλήγει σε μια φαντασμαγορική κλωτσοπατινάδα όταν η φίλη μου τα έσερνε με το ζόρι στο μπάνιο;

Το τρίτο βράδυ τους το σφύριξα κρυφά από τους γονείς τους. «Αν πάτε τώρα να πλυθείτε, θα βάλω από ένα δίευρο στον κουμπαρά του καθενός». Πετάχτηκαν σαν ελατήρια και φράκαραν στην πόρτα του λουτρού για το ποιος θα μπει πρώτος. Αυτό συνεχίστηκε για όλο το διάστημα των διακοπών μας, η φίλη μου απορούσε για το τι είδους μετάλλαξη έπαθαν και εμένα ησύχασε το κεφάλι μου από την καθημερινή ατραξιόν. Στη μητέρα τους το είπα την τελευταία μέρα και, βέβαια, μου έσουρε τα εξ αμάξης, κάνοντάς μου κήρυγμα περί σωστής διαπαιδαγώγησης. «Αυτά να τα κάνεις εσύ που είσαι μάνα» της είπα. «Εγώ που είμαι “θεία”, θα κάνω άλλα».

Περιττό να πω ότι τα αγόρια, μεγαλώνοντας, ούτε βρωμύλοι έμειναν ούτε παραδόπιστοι έγιναν. Η «μυστική συμφωνία» εκείνων των διακοπών είναι, από τότε, το μεταξύ μας αστείο. Και μου τη θύμισε το «δώρο» των 150 ευρώ στους νέους 18 έως 25 ετών που θα εμβολιαστούν.

Ξημερώματα δίνεις επιδόματα

Δεν άκουσα; Πώς είπατε; Ορίστε; Η αξιωματική αντιπολίτευση εναντιώνεται στο μέτρο γιατί το θεωρεί χρηματισμό και δωροδοκία. Ποια αντιπολίτευση ακριβώς; Του κόμματος που όταν, με τη συνεργασία του Καμμένου, ανελίχθηκε στην εξουσία, καταγράφηκε ως «η κυβέρνηση των επιδομάτων»;

Πέραν τούτου, ας μάθουν κάποιοι και λίγα ελληνικούλια διότι ο λόγος τους είναι, πολύ συχνά, λέξεις, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι. Δωροδοκία και χρηματισμός σημαίνει ότι δίνω λεφτά ή άλλες παροχές σε κάποιον δημόσιο υπάλληλο ή αξιωματούχο για να μου κάνει κάποια χάρη παραβαίνοντας τους νόμους ή τους κανονισμούς της υπηρεσίας του. Να κάνει κάτι παράνομο δηλαδή. Ας βρουν κάποια άλλη λέξη για να περιγράψουν το «δίευρο στον κουμπαρά» προκειμένου να προτρέψεις κάποιον να κάνει κάτι όχι απλώς νόμιμο αλλά και επιβεβλημένο. Προτείνω την τουρκικής προέλευσης λέξη «χαρτζιλίκι» ή την αρχαιοελληνική «δέλεαρ». Ή, τέλος πάντων, bonus για όσους ανακάλυψαν προσφάτως τις χάρες και τις χαρές, των «εγγλέζικων».

Υπάρχει βέβαια και άλλος όρος. Το «εξαγορά συνείδησης». Αυτό που έκανε δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ όταν, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, τέλος Ιουνίου λέμε τώρα, έδωσε στους συνταξιούχους κάτι σαν «έναντι δώρο Χριστουγέννων».

Και για να τελειώνουμε με αυτό το αστείο, 18.000 νέοι 18 έως 25 ετών έκλεισαν, μετά την ανακοίνωση του Freedom Pass, ραντεβού για εμβολιασμό μέσα σε ένα 24ωρο, ενώ την προηγούμενη περίοδο, δεν ξεπερνούσαν τις 9.000 την εβδομάδα. Αυτό, στα απλά ελληνικά λέγεται «αποτέλεσμα». Ο Μπίσμαρκ δεν είχε πει ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού ή κάνω λάθος;