Κάρτα σουρεαλισμού

«Κάρτα Ελευθερίας». Ούτε ασφαλιστής δεν θα τολμούσε να την πουλήσει με τέτοιο όνομα. Είναι όμως ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πείραμα. Μέσα σε λίγες ώρες, μετά την ανακοίνωση, κλείστηκαν 18.000 ραντεβού. Θα ήθελα να ξέρω τι ποσοστό αυτών που θα αποκτήσουν την Κάρτα δεν έκανε προηγουμένως το εμβόλιο λόγω αναστολών για πιθανές παρενέργειες. Eλπίζω να είναι μικρό. Γιατί αν δεν είναι, τότε θα μάθουμε ότι οι φόβοι τους κόστιζαν 150 ευρώ. Υποθέτουμε όμως ότι η Κάρτα κατά βάση κινητοποίησε τους ανέμελους αδιάφορους. Ομως μετά προκύπτει και άλλο ερώτημα: αν η προσφορά ήταν σε μετρητά, θα είχε μεγαλύτερο αντίκρισμα;

Είναι, πράγματι, άβυσσος η ψυχή των ανθρώπων. Διότι θα υπάρξουν νεαροί συμπολίτες που θα υποκύψουν στο δέλεαρ του voucher, ενώ η πιθανότητα νόσησης και το ενδεχόμενο ενός lockdown τούς άφηναν παγερά αδιάφορους. Αν το αναλύσεις αυτό, μπορεί και να τρομάξεις. Μα, σοβαρά; Μόνο 150 ευρώ; Τόσο λίγο κοστολογούνται οι προσωπικές αναστολές και η έννοια της κοινωνικής ευθύνης;

Γενικώς, από όπου και αν το κοιτάξεις το θέμα, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια σουρεαλιστική γελοιότητα. Το κράτος σε πληρώνει για να προστατεύσεις πρώτα τον εαυτό σου και μετά τη δημόσια υγεία. Και εσύ παραδέχεσαι ότι με μερικά δωρεάν εισιτήρια αφήνεις στην άκρη τους φόβους σου ή αποκτάς κοινωνική ευθύνη. Για αυτό και όσοι τώρα εγκαλούν την κυβέρνηση, ισχυριζόμενοι ότι υιοθετεί μια εξευτελιστική πρακτική για τους νέους, οφείλουν πρώτα να τραβήξουν το αφτί σε εκείνο το κομμάτι της περήφανης νεολαίας που, χωρίς καμία αίσθηση κοινωνικής ευθύνης, αρνείται να εμβολιαστεί.

Κατά τα λοιπά και για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, η Κάρτα δίνει την ευκαιρία στην κυβέρνηση να ανοίξει κάπως το παιχνίδι προς μια ηλικιακή ομάδα στην οποία η ΝΔ έχει πρόβλημα – διαφορετικά, ας έδινε το κίνητρο όχι σε όλους, αλλά μόνο σε όσους δεν έχουν εμβολιαστεί. Τις τσιρίδες του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορώ να καταλάβω. Οταν ο Αλέξης μοίραζε χρήμα από το πρωτογενές πλεόνασμα, ήταν κοινωνική πολιτική. Οταν μοιράζει ο Μητσοτάκης, είναι εξευτελισμός. Ας καλέσει, λοιπόν, τους νέους να μην αποδεχθούν την προσφορά, απλό είναι.

Οι γονείς στα σχολεία

Το εκπαιδευτικό νομοσχέδιο έχει δύο ενδιαφέροντες πυλώνες. Ο ένας είναι η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Αρκεί, βέβαια, να λειτουργήσει. Διότι, στην Ελλάδα ζούμε, είναι εξαιρετικά πιθανό όλοι να αξιολογούνται με άριστα από τους διευθυντές τους, για να μη χαλάσουν σχέσεις και υπάρχουν μούτρα στη δουλειά. Ο άλλος πυλώνας είναι η αυτονομία που παρέχεται στα σχολεία για δραστηριότητες εκτός προγράμματος.

Εδώ, λογικά, θα εμπλακούν και οι γονείς. Και έτσι μπορεί να δούμε τα πάντα. Από ημερίδες για νεανική επιχειρηματικότητα, μέχρι εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε μακρινούς δοκιμαζόμενους λαούς που αντιμάχονται τον καπιταλισμό. Μόνο που αν η Κηφισιά ασχολείται με τις start up και η Καισαριανή με την Παλαιστίνη, το πρόβλημα δεν θα βρίσκεται στις ανισότητες, αλλά στα μυαλά των ανθρώπων.

Σον Κόνερι

Στον ΣΥΡΙΖΑ έκαναν ένα μεγάλο λάθος όταν ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας. Δεν είδαν την ταινία «Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς» που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κίπλινγκ. Δύο άγγλοι αξιωματικοί που υπηρετούν στην Ινδία, ανεβαίνουν στα βουνά αναζητώντας έναν αρχαίο λαό που περιμένει τη μετενσάρκωση του Μεγαλέξαντρου. Ο Σον Κόνερι τους πείθει ότι είναι ο εκλεκτός. Του δίνουν το στέμμα και την ωραιότερη γυναίκα.

Ωστόσο ήταν θέμα χρόνου να καταλάβουν την απάτη, όταν είδαν ότι ο βασιλιάς ματώνει όπως και οι θνητοί. Ο Κόνερι έχασε το στέμμα, μαζί με το κεφάλι του. Ηταν, βλέπετε, μία φυλή με αρχαία ήθη, δεν γνώριζαν να φτιάξουν Προανακριτική και μετά Ειδικό Δικαστήριο.