Κακό θέαμα στην Επίδαυρο

Κακό θέαμα στην Επίδαυρο

Είχα την ατυχία να επισκεφθώ το Σάββατο, το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, προκειμένου να παρακολουθήσω παράσταση του Εθνικού Θεάτρου με τους «Ιππείς» του Αριστοφάνη – έργο κατά βάση πολιτικό, που επικεντρώνεται στη δημαγωγία, τον λαϊκισμό και τη δωροδοκία ως «έργο» πολιτικής. Δεν είμαι κριτικός θεάτρου, και κατά τα φαινόμενα δεν θα γίνω. Πολύ περισσότερο δεν φιλοδοξώ να υποκαταστήσω τον τεράστιο Κώστα Γεωργουσόπουλο. Ομως έφυγα από το θέατρο με την αίσθηση ότι το πρωτότυπο έργο υπέστη έναν άνευ προηγουμένου βιασμό, και πως οι αρμόδιοι που επιμελούνται το πρόγραμμα του αρχαίου θεάτρου, όπως και εκείνο του Φεστιβάλ Αθηνών, θα έπρεπε ίσως να είναι πιο προσεκτικοί στην επιλογή των συντελεστών των έργων που παρουσιάζονται είτε στην Επίδαυρο είτε στο Ηρώδειο. Εν προκειμένω η αθυροστομία και η διακηρυγμένη «ασέβεια» του Αριστοφάνη προς τους θεσμούς δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για χυδαίες αναφορές επιπέδου καφενείου ή κάποιας θύρας χουλιγκάνων. Ούτε είναι άλλοθι, η δήθεν «πρωτοποριακή» ματιά στο έργο του θείου Αριστοφάνη. Γιατί αυτό που εγώ είδα το Σάββατο με τους «Ιππείς», πρωτοποριακό δεν το λες. Οτιδήποτε άλλο, ίσως…

Τα αναφέρω όλα αυτά, μήπως συγκινηθεί κάποιος αρμόδιος και ασχοληθεί, για την ευκολία με την οποία παραχωρούνται χώροι, όπου άστραψε το ταλέντο ογκόλιθων της τέχνης όπως ο Μινωτής, ο Χορν, η Παξινού, η Λαμπέτη, η Συνοδινού, ο Νέζερ, η Μελίνα, και τόσοι άλλοι.

Η Μελίνα και ο Ανδρέας

Και εκεί στο τέλος, που είχα νευριάσει με το κακό θέαμα, και όπως είπα για την ευκολία με την οποία παραχωρείται η Επίδαυρος, προκειμένου να μας παρουσιάσει την άποψή του για ένα έργο της αρχαίας δραματουργίας φιλόδοξος, αλλά μη διαθέτων το γνώθι σ’ εαυτόν, «σκηνοθέτης», η φίλη μου, η Πέπη, μου θύμισε το παρελθόν. Που της το είχε θυμίσει προηγουμένως η Μανουέλα (Παυλίδου – άλλη φίλη μου).

Την «περιπέτεια» της λατρεμένης Μελίνας, με την Επίδαυρο. Οταν θέλησε να πρωταγωνιστήσει στην «εξόριστη Μήδεια», το 1977, μια παράσταση που είχε ξεσηκώσει παγκόσμιο ενδιαφέρον, λόγω της αντιχουντικής δράσης της Μελίνας στο εξωτερικό, αλλά η (τότε καραμανλική) Δεξιά αρνήθηκε να της παραχωρήσει το αρχαίο θέατρο.

Λίγο πριν από τις εκλογές του 1981 όμως, η Μελίνα επανήλθε, και επανήλθε θριαμβευτικά. Αύγουστος μήνας ήταν, που ο Κάρολος Κουν σκηνοθέτησε την «Ορέστεια», αναθέτοντας τον ρόλο της βασίλισσας των Μυκηνών Κλυταιμνήστρας, στη Μελίνα. Το βράδυ της πρεμιέρας, το θέατρο κατακλύστηκε από χιλιάδες κόσμου. Οι 12.000-13.000 θέσεις φάνηκαν πολύ λίγες μπροστά στο πλήθος που συνέρρεε από παντού. Είχαν καταληφθεί, διάδρομοι, πλαγιές, δέντρα – τα πάντα.

Για τη Μελίνα, αλλά και για έναν ακόμη λόγο: είχε ανακοινωθεί ότι στην πρώτη παρουσία της μεγάλης Μελίνας στην Επίδαυρο, θα έδινε το «παρών» – και το έδωσε! – ο Ανδρέας. Οταν μπήκε στο θέατρο, ο βέβαιος, εκείνη την εποχή επόμενος πρωθυπουργός της χώρας, ως ηγέτης της Αλλαγής, σείστηκε συθέμελα, όπως ποτέ στο παρελθόν το θέατρο. Ερχόταν, ήταν φανερό…

(Οι δύο κυρίες θυμήθηκαν ότι με μεγάλη δυσκολία κατάφεραν οι ηθοποιοί να ολοκληρώσουν την παράσταση. Αλλά κανείς δεν δυσαρεστήθηκε γι’ αυτό. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν παίξει μπροστά σε τόσους θεατές. Οσο για τη Μελίνα, λίγο μετά, που το ΠΑΣΟΚ νίκησε στις εκλογές, εγκατέλειψε την ηθοποιία, αναλαμβάνοντας το υπουργείο Πολιτισμού…)

Δημοκράτης

Απόρησαν πολλοί και διάφοροι που στάθηκα χθες στο πλευρό του Παύλου Πολάκη, ο οποίος υφίσταται ποινή αποκλεισμού από το Facebook εξαιτίας του περιεχομένου ορισμένων αναρτήσεών του, στο κορυφαίο social media. Θα τονίσω απλώς ότι αυτοί που απόρησαν δεν με γνωρίζουν. Οσοι με ξέρουν, γνωρίζουν ότι σε θέματα δημοκρατίας και ανεμπόδιστης έκφρασης δεν υπάρχουν για μένα διαχωριστικές γραμμές, ούτε αντιπαλότητες.

Μπορεί να διαφωνώ σε χίλια πράγματα με τον Πολάκη, μπορεί να του την έχω «πέσει» εκατό φορές, και εκείνος άλλες διακόσιες σε εμένα, όμως εδώ υπάρχει ένα σοβαρό θέμα, που άπτεται της δημοκρατικής λειτουργίας του Πολιτεύματος και των θεσμών: ο Πολάκης, το είπα και χθες, και ο κάθε Πολάκης, εκλεγμένος εκπρόσωπος του ελληνικού λαού, μπορεί και πρέπει να εκφράζεται ελεύθερα, αναλαμβάνοντας και το κόστος των όσων υποστηρίζει. Ουδείς, και πολύ περισσότερο κάποιος ανώνυμος, αόρατος στον πολύ κόσμο, μπορεί, κρυπτόμενος πίσω από ένα μόνιτορ και με όπλο ένα πληκτρολόγιο, να τον φιμώνει. Τελεία και παύλα.

(Και δεν είμαι ο Βολταίρος που έλεγε «διαφωνώ με όσα λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες» – ένας ταπεινός δημοκράτης αντιφασίστας, είμαι…)

Διαμαρτυρία για τα δρομολόγια

Ελαβα έντονη και έγκυρη (ως προς τον αποστολέα, και διαμαρτυρόμενο εξ ονόματος των συναδέλφων του) διαμαρτυρία αναφορικά με την πρόθεση των διοικήσεων του ΟΑΣΑ και του ΟΣΥ να συνεχιστούν εν μέσω θέρους τα χειμερινά προγράμματα απασχόλησης των οδηγών των λεωφορείων για την εξυπηρέτηση των δρομολογίων. Πρόκειται, μου είπε ο άνθρωπός μου, για «ένα ιδιαίτερα επίπονο πρόγραμμα που απαιτεί διακεκομμένες βάρδιες για τους οδηγούς, το οποίο σημαίνει ότι ένας οδηγός ενδέχεται να μείνει έως και 15 ώρες στους δρόμους, εν μέσω θέρους, και με θερμοκρασίες καύσωνα. Είναι απάνθρωπο, και εξοντωτικό».

Συναινώ, ανεπιφύλακτα, μεταφέρω τη διαμαρτυρία εν είδει προειδοποίησης προς τον αρμόδιο υπουργό Κώστα (Καραμανλή), και συμπληρώνω επιπροσθέτως, ότι οι οδηγοί είναι έτοιμοι για απεργιακές κινητοποιήσεις, και (φαντάζομαι) δεν το θέλει – με τις εξετάσεις των παιδιών να μην έχουν ολοκληρωθεί ακόμη…

Δράμα στη Βουλή

Συνεχίζεται με αμείωτη ένταση το δράμα «φύγε εσύ, έλα εσύ» στη Βουλή, με τη βούλα του Εκλογοδικείου. Δύο ακόμη αποφάσεις του ανωτάτου ειδικού δικαστηρίου δικαιώνουν ισάριθμες περιπτώσεις προσφευγόντων σε αυτό, για λανθασμένη καταμέτρηση σταυρών. Δικαιώνονται ένας βουλευτής της ΝουΔου, ο Κώστας Κόλλιας, αγρότης, φίλος μου και φίλος του Δημητράκη, εκ Κορίνθου, και ένας του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αγγελος Τόλκας – αυτός δεν είναι φίλος μου, γνωστός μου είναι, από την περίοδο που κουβαλούσε την τσάντα του Γιώργου (Παπανδρέου). Μετά μεταπήδησε στον ΣΥΡΙΖΑ το παλικάρι, και ο «Λεγάμενος» που ξέρει να ανταμείβει καλά κάτι τέτοιες προσπάθειες τον έχρισε για ένα φεγγάρι υφυπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής να κάνει παρέα στον διάδοχο Μουζάλα στο περιώνυμο υπουργείο, Δημήτρη Βίτσα.

Χαμένες της υπόθεσης είναι δύο κυρίες, η κορίνθια κυρία Μαριλένα Σούκουλη-Βιλιάλη της ΝουΔου και η κυρία Φρόσω Καρασαρλίδου του ΣΥΡΙΖΑ η οποία εκλεγόταν στην Ημαθία. Θα συστήσω στις δύο κυρίες να μην το βάλουν κάτω – άλλωστε η εμπειρία (μου), λέει πως στις επόμενες εκλογές, θα επανεκλέγουν πανηγυρικά, διότι ο λαός συνήθως συμπεριφέρεται με συμπάθεια και αβρότητα στους αδικηθέντες… Ευκαιρίας δοθείσης, να επαναφέρω το γνωστό θέμα των αμοιβών των δύο νεοεισερχομένων βουλευτών: θα εισπράξουν πάνω από 160.000 ευρώ έκαστος, χωρίς να τα αποστερηθούν οι δύο κυρίες οι οποίες κατείχαν τις αντίστοιχες θέσεις έως την απόφαση του Εκλογοδικείου. Θα πληρώσουμε φυσικά εμείς, με τη γνωστή γαλαντομία, τη γενναιοδωρία και τη μεγαλοψυχία που μας διακρίνει…