{T16}Επαρση φανέλα{T16}ς

Εφτασε η ώρα που θα πρέπει δίπλα στα λάβαρα του μπασκετικού Ολυμπιακού στον ουρανό του ΣΕΦ να ανέβει πλέον και μια φανέλα, αυτή με το νούμερο «7».

Το αξίζει πέρα για πέρα ο κορυφαίος παίκτης που πέρασε ποτέ από τους Ερυθρόλευκους συμβάλλοντας στα μέγιστα στο να αλλάξει προς το καλύτερο η ιστορία τους.

Αυτός θα είναι και ένας τίτλος για τους αδελφούς Αγγελόπουλους που όταν παρέλαβαν τον Ολυμπιακό δεν είχε τελειώσει – τουλάχιστον στη σύγχρονη ιστορία του αλλά και παλαιότερα – κανένας μεγάλος παίκτης της ομάδας παίζοντας το τελευταίο του παιχνίδι με την ερυθρόλευκή φανέλα (ούτε καν ο Γιατζόγλου, ο Τόμιτς, ο Σιγάλας και άλλοι).

Και τώρα γίνεται με τον πλέον εμβληματικό όλων, τον Βασίλη Σπανούλη, που επιβάλλεται να τιμηθεί και ανάλογα – ίσως και με έναν αγώνα προς τιμήν του.

Οπως και να έχει ο Βασίλης Σπανούλης αποφάσισε να βάλει τέλος στην καριέρα μετά και τον τελευταίο τραυματισμό του που του στέρησε τη συμμετοχή του στην εθνική ομάδα στον δρόμο προς τον Καναδά και το προολυμπιακό τουρνουά.

Είναι δεδομένο ότι ο Kill Bill θα ήθελε να τελειώσει διαφορετικά την καριέρα του, αλλά δεν μπορούσε να περιμένει άλλο ζυγίζοντας όλες τις παραμέτρους.

Θεωρητικά βρήκε ένα έξτρα κίνητρο από τον Ρικ Πιτίνο που άγγιξε τον ψυχισμό του και τον έκανε να επιστρέψει στην εθνική έπειτα από έξι χρόνια για έναν τελευταίο χορό.

Θα ήθελε ενδεχομένως και μια ανάλογη συμπεριφορά από τον Γιώργο Μπαρτζώκα, αλλά ο τεχνικός του Ολυμπιακού προτίμησε τον δρόμο του ρεαλισμού από αυτόν των δημοσίων σχέσεων για να είναι απλά αρεστός στον Βασίλη Σπανούλη.

Αλλωστε και ο ίδιος ο εμβληματικός αυτός παίκτης είναι ο πρώτος που δεν θα ήθελε να βρίσκεται απλά τιμής ένεκεν στον πάγκο της ομάδας της καρδιάς του χωρίς έστω να νιώθει ότι θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το ότι θα μπορούσαν οι δύο πλευρές (ομάδα και παίκτης) να το είχαν ξεκαθαρίσει νωρίτερα (κάνοντας ένα βήμα μπροστά είτε ο ένας είτε ο άλλος) είναι δεδομένο αλλά ακόμα και έτσι με αυτό το φινάλε οι κοινές ξεχωριστές αναμνήσεις τους θα τους συνοδεύουν για μια ζωή.