Εγώ και ο «αδελφός» μου Βασίλης Σπανούλης

Με τον Βασίλη η σχέση μου δεν είναι απλώς φιλική, είμαστε αδέλφια. Αποφασίσαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας να αποκτήσουμε και συγγενικούς δεσμούς από τη στιγμή που ο Βασίλης με πάντρεψε με τη Φανή και αργότερα βάφτισε ένα από τα παιδιά μου. Δεν έτυχε να παίξουμε συμπαίκτες σε κάποιο σύλλογο, αλλά ζήσαμε μεγάλες και σημαντικές στιγμές στην εθνική ομάδα. Μαζί ξεκινήσαμε αυτό το υπέροχο ταξίδι, μαζί και το ολοκληρώσαμε τον Σεπτέμβριο του 2015. Ηταν στη Γαλλία, στην πόλη Λιλ το τελευταίο παιχνίδι της Εθνικής για το Ευρωμπάσκετ με αντίπαλο τη Λετονία. Θυμάμαι το προηγούμενο βράδυ στο δωμάτιο την όλη ατμόσφαιρα που επικρατούσε  μεταξύ μας. Μια μυσταγωγία, ένα βουβό… δράμα. Δεν έγινε κάτι ιδιαίτερο, δεν μιλούσαμε πολύ, σχεδόν καθόλου, ήταν το όλο κλίμα πολύ φορτισμένο συγκινησιακά. Η σκέψη για όσα πολλά είχαμε ζήσει με την εθνική ομάδα, το μαγικό ταξίδι που έφτασε στο τέλος του. Πού και πού θυμόμασταν κάποιο περιστατικό και μια ωραία στιγμή, τι ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια και στο τέλος αποφασίσαμε να βγάλουμε και μια φωτογραφία οι δυο μας. Δεν ήξερα, δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τότε τι αξία μπορεί να έχει η συγκεκριμένη φωτογραφία, σήμερα όμως αποδεικνύεται ότι είναι ένα σπουδαίο κειμήλιο.

Ολοι γνωρίζουν πόσο μεγάλος παίκτης είναι ο Σπανούλης, πόσο μεγάλος αθλητής και απόλυτα αφοσιωμένος στο μπάσκετ αλλά και την οικογένειά του. Οσο κι αν έχει φτάσει σε αυτήν την προχωρημένη αθλητικά ηλικία, είναι τεράστια απώλεια η αποχώρησή του και  δύσκολα μπορεί να αναπληρωθεί.