Μπέργκαμο

Ο μέσος Πεσίνα, λεπταίσθητος σκόρερ του νικητήριου γκολ στην τρίτη συνεχόμενη νίκη της Ιταλίας. Ο γεννημένος στη Βραζιλία αμυντικός ογκόλιθος της Ιταλίας Τολόι. Οι ακαταπόνητοι πλάγιοι μπακ, και σκόρερς, Γκόζενς της Γερμανίας και Μέλε της Δανίας. Ο αθόρυβος μετρονόμος της Ολλανδίας Ντε Ρουν. Οι διασωθέντες από τα ημιναυάγια της Ελβετίας και της Ουκρανίας Φρόιλερ και Μαλινόφσκι. Μόνο ο Πάσαλιτς της Κροατίας και ο Χάτεμπουρ της Ολλανδίας έμειναν (κακώς) στον πάγκο και μόνο ο Ζαπάτα και ο Μουριέλ λείπουν από το μέτρημα, κι αυτό γιατί βρίσκονται με την Κολομβία στο Κόπα Αμέρικα.

Αυτούς τους εντελώς ανόμοιους παίκτες συνδέουν δύο πράγματα: ότι έπαιξαν και διακρίθηκαν στην πρώτη φάση του Euro και ότι ομάδα όλων τους είναι η Αταλάντα. Με έδρα το Μπέργκαμο, που υπήρξε συγχρόνως και έδρα της πανδημίας για τη Λομβαρδία και για όλη την Ιταλία. Στις 19 Φεβρουαρίου 2020 πάνω από 40.000 φίλαθλοι της Αταλάντα, από τους 120.000 κατοίκους του Μπέργκαμο, διήνυσαν με τα αυοκίνητά τους, σε πάνω από τρεις ώρες, τα 50 περίπου χιλιόμετρα που χωρίζουν, ή μάλλον ενώνουν, την πόλη τους από το Μιλάνο και το γήπεδο Σαν Σίρο, όπου θα παιζόταν το πρώτο νοκάουτ παιχνίδι του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Βαλένθια. Ο κορωνοϊός είχε φτάσει στην Ευρώπη, ιδίως στο Μιλάνο, αλλά ακόμα κανείς δεν ήξερε ούτε ενδιαφερόταν γι’ αυτόν. Το ταξίδι και το παιχνίδι έδωσαν ευκαιρία για μια μεγάλη γιορτή – η Αταλάντα έκανε καταπληκτική εμφάνιση και κέρδισε 4-1 – και, με την επιστροφή, το Μπέργκαμο μετατράπηκε σε μια τεράστια σφηκοφωλιά Covid. Πιο χτυπημένη πόλη της Ιταλίας, με πάνω από 1.000 κρούσματα στις αρχές Μαρτίου και πάνω από 2.000 νεκρούς στις αρχές Απριλίου, όταν παίχτηκε -κεκλεισμένων των θυρών, αλλά είναι φοβερό το ότι παίχτηκε – η ρεβάνς στην πόλη του Καλατράβα, που είχε κι εκείνη αρχίσει να γεμίζει κρούσματα (μια πάλι η καταπληκτική Αταλάντα κέρδισε με 4-3).

Το Μπέργκαμο κι η Ιταλία γονάτισαν, η μπάλα προσωρινά σταμάτησε, πολλοί ποδοσφαιριστές και ο προπονητής Γκασπερίνι κόλλησαν τον ιό, αλλά λίγους μήνες μετά η μικρή Αταλάντα κόντραρε τα μεγαθήρια στη «φούσκα» της Λισαβόνας και λίγο έλειψε να προκριθεί στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Μαζί με το υπέροχο – γρήγορο, επιθετικό, όλο κίνηση και χωρίς φιοριτούρες – παιχνίδι της, η Θεά, όπως είναι το παρατσούκλι της, έγινε σύμβολο μιας περιοχής και μιας εποχής. Ενα χρόνο μετά, κι αφού η ομάδα ξαναβγήκε και ξαναδιακρίθηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ, η εποχή της πανδημίας δεν έχει τελειώσει αλλά έχει μαλακώσει, η ζωή και το ποδόσφαιρο ξαναπήραν μπροστά και η Αταλάντα πρωταγωνιστεί, μέσω των διαφόρων εθνικοτήτων παικτών της, στο Euro της πανδημίας και του ξεπεράσματος της πανδημίας. Αν αυτό δεν είναι ουράνια δικαιοσύνη, τότε δεν υπάρχει στον κόσμο ούτε η έννοια της δικαιοσύνης ούτε το ατζούρο του ουρανού.