Συνέδριο όπως… γεφύρι της Αρτας

«Ολα αυτά την ώρα που άλλα κόμματα, με άλλοθι την πανδημία αναβάλλουν συνέδρια, συνδιασκέψεις, για να κρύψουν τη γύμνια της εσωκομματικής τους ζωής, τη λειτουργία τους ως κόμματα αρχηγικά κι ας κλίνουν σε όλες τις πτώσεις τη δημοκρατία» είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας την Πέμπτη στην εναρκτήρια ομιλία του στο 21ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Προφανώς η σπόντα πήγαινε στον ΣΥΡΙΖΑ. Και στο αιωρούμενο 3ο του Τακτικό Συνέδριο που οι τελευταίες πληροφορίες θέλουν να γίνεται πολύ μετά τη φετινή ΔΕΘ – και Μητσοτάκη θέλοντος, αφού πάντα υπάρχει το σενάριο των εκλογών.

Είναι αλήθεια πως η πανδημία είναι ένα μείζον θέμα που αφαίρεσε τη δυνατότητα της ενσώματης συμμετοχής σε διαδικασίες – κομβικές για την Αριστερά και τον τρόπο που λειτουργεί παραδοσιακά. Ομως αύριο το ΚΚΕ ολοκληρώνει το δικό του συνέδριο με ενσώματη συμμετοχή. Το ΜέΡΑ25 κατάφερε επίσης να πραγματοποιήσει το δικό του Διαβουλευτικό και μάλιστα στην ταξική και περιβαλλοντικά επιβαρυμένη Δραπετσώνα. Το κεκτημένο που διαμορφώνεται (δύο συνέδρια συντελεσμένα ήδη) φτιάχνουν μια ιδιότυπη πίεση και στον ΣΥΡΙΖΑ να βρει ημερομηνίες.

Μεγάλο μέρος εξάλλου της γκρίνιας αποδίδεται εσωτερικά και στο γεγονός πως επειδή το συνέδριο σέρνεται, σέρνεται και η εσωστρέφεια. Και σε αυτό συμφωνούν προεδρικοί αλλά και οι της τάσης της Ομπρέλας. Παρότι οι δεύτεροι θέλουν ένα συνέδριο αρχών, προγραμματικής συζήτησης και όχι αρχηγικό και χειροκροτημάτων. Και παρότι οι πρόσφατες διαδικασίες στο κόμμα και σε επίπεδο νομαρχιακών οργανώσεων μοίρασε τις προσδοκίες. Προς το παρόν πάντως υπάρχει μια Πανελλαδική Προγραμματική Συνδιάσκεψη προσδιορισμένη στις 2-4 Ιουλίου όπου και πρόγραμμα θα βγάλει και πολιτική απόφαση. Ενας νέος βέβαια προβληματισμός λέει εσωτερικά πως υπάρχει ο κίνδυνος να είναι μια προσομοίωση συνεδρίου. Φοβούνται οι πιο καχύποπτοι πως, όπως λένε, σχεδόν υποκαταστάθηκαν τα όργανα από το λεγόμενο Πολιτικό Κέντρο (πρωινός καφές) – έτσι υπάρχει κίνδυνος να γίνει ένα μέρος των διεργασιών στη Συνδιάσκεψη και να οδηγηθούν σε πιο διαδικαστικό συνέδριο.

Πάντως ένα μέρος της Συνδιάσκεψης θα γίνει ανοιχτά, ενσώματα, στο Κατράκειο και ως μια πρώτη προσπάθεια να συζητηθούν ευρέως τα όσα απασχολούν τον ΣΥΡΙΖΑ που φαίνεται να μετεωρίζεται και να μη βρίσκει τον βηματισμό του. Συνέδριο πάντως όλοι θέλουν. Με το ενδεχόμενο βέβαια του εκλογικού αιφνιδιασμού να αναγκάζει τον Αλέξη Τσίπρα να μη δρομολογεί ημερομηνίες. Και πολλούς να θεωρούν πως έπρεπε να είχε γίνει αμέσως μετά την ήττα στις κάλπες του 2019 ταυτόχρονα με έναν συνολικό αναστοχασμό και κριτική πάνω στις κυβερνητικές ημέρες τους. Το καλό σενάριο θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ να πηγαίνει πολιτικά ενοποιημένος στο συνέδριο. Εξάλλου κρυφός πόθος της ηγετικής ομάδας είναι η Συνδιάσκεψη να βοηθήσει σε αυτή την κατεύθυνση, όπως λέει πασοκογενές στέλεχος του κόμματος. Ενα πιο δυσμενές σενάριο βλέπει να πυροδοτούνται μίνι κρίσεις ταυτότητας – όπως αυτή για τη συμφωνία με τη Fraport που έφερε διχογνωμία στο πρόσφατο Πολιτικό Συμβούλιο – που απλώς θα οδηγήσουν σε ένα εκρηκτικό συνέδριο διαμάχης ρευμάτων και τάσεων.

Ολα τα παραπάνω, παρότι τεχνικά, εξελίσσονται πάντα σε σχέση με την κύρια πολιτική επικαιρότητα, τον συσχετισμό των δυνάμεων αλλά και το θερμό φθινόπωρο που πολλοί προβλέπουν. Το αν ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία πρέπει να ανοίξει και να κάνει μαζική απεύθυνση, να εγγραφεί οργανικότερα στο PES, ή αν από την άλλη πρέπει να αναδιπλωθεί σε μια αριστερή ταυτότητα αναζητώντας τα νεανικά κοινά, είναι μια δύσκολη εξίσωση. Τα συνέδρια εκτονώνουν και ενοποιούν αλλά αν λείπει η στέρεη στρατηγική, απλώς μεταθέτουν το πρόβλημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με κάποιους αναλυτές δεν ψάχνει συνέδριο. Ψάχνει ταυτότητα.