Μόντριτς ο μικρός, {LF}ο μέγας!

Για το αν ο Λούκα Μόντριτς είναι καλός ποδοσφαιριστής ή όχι, ένα και μόνο να δεις, αρκεί. Πρόκειται για τον μοναδικό ποδοσφαιριστή που έσπασε το δίπολο Μέσι – Ρονάλντο, μπήκε σφήνα ανάμεσά τους και κατέκτησε το 2018 τη Χρυσή Μπάλα. Τι άλλο να πεις; Ηταν το καλοκαίρι που εκτόξευσε οριστικά τον Μόντριτς, έναν χαφ ολότελα ξεχωριστό στα 33 του χρόνια, και στο Μουντιάλ της Ρωσίας.

Το νερό κύλησε στο αυλάκι, ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και πλέον ο κροάτης χαφ βαδίζει στα 36 του. Παραμένει ένα γρανάζι στη μηχανή της Ρεάλ και ο κάπτεν της Εθνικής Κροατίας, που, αλίμονο, δεν δείχνει τόσο φρέσκια όσο στην προηγούμενη σημαντική διοργάνωση. Θα είναι, λοιπόν, το τρέχον Euro το κύκνειο άσμα του Μόντριτς σε διεθνές επίπεδο; Ισως φαίνεται πρόωρο να το προεξοφλήσει ο οποιοσδήποτε. Σίγουρα, όμως, τον βραχύσωμο παίκτη θα τον θυμόμαστε για πολλά και κυρίως για το γκολ του απέναντι στη Σκωτία. Δεν σκοράρει συχνά. Μόλις 16 γκολ σε πάνω από 120 συμμετοχές με την Εθνική της πατρίδας του. Και ούτε 10 γκολ με τη Βασίλισσα και ας είναι εννιά χρόνια στη Μαδρίτη. Και τι μ’ αυτό; Βρήκε την μπάλα το βράδυ της Τρίτης όπως ήθελε, έπιασε ένα γεμάτο σουτ με το εξωτερικό και υπέγραψε ίσως το ωραιότερο γκολ σε αυτό το τουρνουά. Το βέβαιο είναι πως «ήθελε να κάνει αυτό που έκανε», να σημαδέψει εκείνο το σημείο στα αντίπαλα δίχτυα. Ενας ποιητής της πάσας στον άξονα, ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα χαφ και την επίθεση που συνήθως θέλει κοντά του παίκτες-αστέρια για να ανεβάσει παραπάνω την απόδοσή του. Η τωρινή έκδοση της Εθνικής Κροατίας στερείται του ταλέντου προηγούμενων χρόνων. Ποιος ξέρει, όμως, πού θα φτάσει; Με τους Κροάτες ας είσαι πάντα μετρημένος στις κρίσεις σου αναφορικά με τα αθλητικά. Σε εκπλήσσουν ευχάριστα. Ο Λούκα Μόντριτς, πάλι, όχι. Οπως τότε, πολλά χρόνια πίσω, όταν είχε επισκεφθεί με την εθνική ομάδα των Ελπίδων τα μέρη μας και απέναντι στους δικούς μας πιτσιρικάδες έδειξε τη στόφα και τι ορίζοντες ανοίγονταν μπροστά του. Ανοιξε τα φτερά του και ξεχώρισε. Προχωρώντας προς το φινάλε της διαδρομής, θυμίζει σε όλους τι ωραίο που είναι το ποδόσφαιρο όταν δεν υπηρετείται από ρομπότ και τρεχαντήρια χωρίς σκοπό, αλλά από εξαιρετικούς μπαλαντέρ. Αυτούς που γεφυρώνουν το γοητευτικό χθες με το ενίοτε άνοστο σήμερα…