Η Φρανσουάζ Αρντί και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία

«Τραγουδώ για τον θάνατο με συμβολικό, μάλλον θετικό τρόπο» δήλωνε η Φρανσουάζ Αρντί στη συνέντευξή της στον «Observer» το 2018, όταν είχε βγάλει ένα νέο άλμπουμ, αμέσως μετά την ανάρρωσή της από την εμφάνιση λεμφώματος και τον όγκο στο αφτί της, που αντιμετώπισε με μια επιθετική αγωγή ακτινοβολίας.

Ομως σήμερα, σε μια άλλη συνέντευξή της στο γυναικείο γαλλικό περιοδικό «Femme Actuelle», δηλώνει ότι αισθάνεται να πλησιάζει στο τέλος της ζωής της. Και πως τα χρόνια ακτινοβολίας και ανοσοθεραπείας τής έχουν προκαλέσει τεράστιο πόνο καθιστώντας δύσκολη την κατάποση. «Ο σωματικός μου πόνος ήταν ήδη τόσο τρομερός που φοβάμαι ότι ο θάνατος θα με αναγκάσει να περάσω ακόμα περισσότερα σωματικά βάσανα» είπε στη συνέντευξή της μέσω των γραπτών απαντήσεών της που έστειλε με μέιλ. Γι’ αυτό τον λόγο δήλωσε ότι είναι υπέρ της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Ενώ τον Μάιο δήλωσε στο «Paris Match» ότι «η Γαλλία είναι απάνθρωπη» επειδή δεν νομιμοποιεί τη διαδικασία.

«Δεν εναπόκειται στους γιατρούς να προσχωρήσουν σε κάθε αίτημα, αλλά να συντομεύσουν την περιττή ταλαιπωρία μιας ανίατης ασθένειας από τη στιγμή που γίνεται αφόρητη». Η Αρντί είπε ότι θα ήθελε να έχει την ευκαιρία επιλογής να τερματίσει τη ζωή της. «Ομως επειδή η φήμη μου είναι μικρή, κανείς δεν θα διακινδύνευε τη διαγραφή του από τον ιατρικό σύλλογο».

Η άλλοτε εμβληματική παρουσία της Φρανσουάζ Αρντί στο γαλλικό ποπ τραγούδι ξεκίνησε το 1962 με το πρώτο της σινγκλ «Tous les garçons et les filles». Αναδείχθηκε σε πρωταγωνίστρια του νεανικού yé yé pop φαινομένου, αλλά μερικά χρόνια αργότερα αποστασιοποιήθηκε από αυτήν τη σκηνή αρχίζοντας να συνεργάζεται με άγγλους παραγωγούς, κατορθώνοντας να είναι δημιουργικά και εμπορικά ανεξάρτητη.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ. Το 1988 η Φρανσουάζ Αρντί ισχυρίστηκε ότι το «Décalages» θα ήταν το τελευταίο της άλμπουμ. Ωστόσο επέστρεψε στη μουσική τη δεκαετία του ’90 μέσα από τη συνεργασία της με τους Blur και το συγκρότημα Air, κυκλοφορώντας μια σειρά από νέα άλμπουμ. Γνωστή και για την ηθοποιία της, έκανε ένα πέρασμα και στην ταινία του Ζαν Λικ Γκοντάρ «Masculin Féminin», συνεχίζοντας να ασχολείται με το γράψιμο και την αστρολογία.

Ολο αυτό το διάστημα κατά το οποίο βιώνει πόνο λέει ότι άντλησε ελπίδα από «όλους εκείνους που κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για τη δουλειά τους, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες τους, και οι οποίοι δεν έχουν ούτε βία ούτε μίσος μέσα τους».

Σε αυτή τη συνέντευξή της, που μοιάζει με αποχαιρετισμό, η Φρανσουάζ Αρντί επαίνεσε επίσης «όσους ασχολούνται με την οικολογία και την οικονομία δείχνοντας διαύγεια, συνοχή, ακεραιότητα. Γιατί δυστυχώς η ιδεολογία χωρίς όραμα για την παγκόσμια πραγματικότητα του κόσμου επιδεινώνει μια ήδη ανησυχητική κατάσταση. Η οικολογία δεν πρέπει να είναι φονταμενταλιστική, ριζοσπαστική, διχαστική ή πολιτική. Οι πολύ νέοι άνθρωποι, γεμάτοι καλή θέληση και θάρρος, αποτελούν επίσης μεγάλη πηγή ελπίδας».