Από τον δρόμο πίσω στη ζωή

«Μέχρι την Κυριακή το βράδυ να έχεις φύγει από εδώ…». Με αυτό το τελεσίγραφο από τα χείλη της συντρόφου του, με την οποία συζούσαν στο Γαλάτσι, ο 62χρονος Δημήτρης Π. βρέθηκε την Κυριακή 8 Μαρτίου 2020 άνεργος και σχεδόν απένταρος στον δρόμο. Κάποια τηλέφωνα σε φίλους δεν απέδωσαν καρπούς και έτσι κατέληξε με μια βαλίτσα στο χέρι να γυρίζει την Αθήνα. Την πρώτη νύχτα πέρασε το φιλμ της ζωής του μπροστά από τα μάτια του: Τα χρόνια στο Βέλγιο όπου σπούδασε προγραμματιστής. Η επιστροφή στην Ελλάδα και ο χωρισμός των γονιών του. Οι αλλεπάλληλες προσπάθειες για επαγγελματική αποκατάσταση σε φροντιστήρια, όπου δίδασκε γαλλικά, μετά σε αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και σε φωτογραφικά είδη στην πλατεία Κάνιγγος. Ο γάμος του, η γέννηση της κόρης του, το διαζύγιο και το δίπλωμα οδήγησης που το ’98 έγινε επαγγελματικό για να οδηγήσει ταξί. Επειτα, το 2014, η ασθένεια της μητέρας του, Αλτσχάιμερ, που τον καθήλωσε σπίτι να την προσέχει. Και μετά τον θάνατό της, η αδυναμία επανένταξης στην αγορά εργασίας λόγω ηλικίας, που στάθηκε αφορμή και για την «έξωσή» του από το Γαλάτσι.

Κοιμόμουν στο αεροδρόμιο. «Είπα θα τα καταφέρω, το μυαλό μου δουλεύει, κάποια λύση θα βρει. Τα πρώτα βράδια προσπαθούσα να είμαι κάπου ασφαλής. Ξεκίνησα να παίρνω τα νυχτερινά λεωφορεία Κηφισιά-Πειραιά και πάλι πίσω. Αλλες φορές έπαιρνα το μετρό και κοιμόμουν στο αεροδρόμιο. Μετά γνωρίστηκα στην Αγία Βαρβάρα με άλλους άστεγους που λέγαμε “καλημέρα” από τα χρόνια στο ταξί. Πήγαινα σε έναν φούρνο απέναντι με το τάμπλετ μου για να έχω Internet. Κατάφερα να έρθω σε επαφή με το ΚΥΑΔΑ. Μια κοπέλα, η Δήμητρα, είχε ενδιαφερθεί πολύ για μένα. Ερχονταν με τo streetwork σε ένα υπόστεγο του ΗΣΑΠ όπου βρισκόμουν, να μου φέρουν φαγητό, ρούχα, κουβέρτες, ό,τι ζητούσα. Τότε ολοκληρωνόταν το Πολυδύναμο Κέντρο Αστέγων του Δήμου Αθηναίων στην Αχαρνών και, παρά τους ενδοιασμούς μου, έχοντας ακούσει για ναρκομανείς, κλεψιές και τραυματισμούς σε ξενώνες, πείστηκα και, στις 8 Απριλίου του 2020 που άνοιξε, πήρα την απόφαση και ήρθα. Αμέσως ένιωσα ανακούφιση. Πλέον υπήρχε ένας χώρος να κοιμάμαι, να έχω το φαγητό μου, το μπάνιο μου, να μη φοβάμαι μη μου συμβεί κάτι» περιγράφει ο Δημήτρης Π.

Επαγγελματικά. «Εψαχνα για δουλειά απεγνωσμένα. Τον Φεβρουάριο του ’21 είχα ραντεβού στο Job Center του Δήμου Αθηναίων. Ενώ ήμουν εκεί, βγήκε προκήρυξη της Εφορείας Αρχαιοτήτων για βοηθητικό προσωπικό. Κάναμε επιτόπου την αίτηση και στις 7 Μαΐου με πήραν τηλέφωνο από την Εφορεία και μου είπαν “μπορείτε να έρθετε από Δευτέρα για δουλειά”. Και έτσι ξεκίνησα». Για τους επόμενους επτά μήνες που διαρκεί η σύμβασή του, ο Δημήτρης Π. τα πρωινά θα καθαρίζει τον λόφο του Φιλοπάππου και την Πνύκα και τα απογεύματα θα παίζει στο λάπτοπ ηλεκτρονικά παιχνίδια μνήμης. «Δεν ξέρεις πότε θα σε βρει το Αλτσχάιμερ» εξηγεί.

Καθώς του μένουν μόλις τέσσερα χρόνια για να πάρει σύνταξη, δηλώνει ανοιχτός σε επαγγελματικές προτάσεις. Ο πρώτος μισθός του είναι ήδη αφιερωμένος στην κόρη του και σε ένα ωραίο γεύμα έξω με φίλους από το νέο του σπίτι. Οσο για τις καλοκαιρινές διακοπές, «αν με παίρνει οικονομικά», λέει, «έστω και για ένα τριήμερο θα πάω στη Λευκάδα. Εχω τη μανούλα μου εκεί. Αν δεν έχετε πάει Λευκάδα, να πάτε κι εσείς».

Παράδειγμα επανένταξης. Οπως αναφέρει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων, Γρηγόρης Λέων: «Η ιστορία του Δημήτρη είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα επανένταξης. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που μέσα σε έναν μόλις χρόνο κατόρθωσε να κάνει όλη τη διαδρομή από τα πεζοδρόμια της πόλης στη δική του δουλειά και – γιατί όχι; – σύντομα στο δικό του σπίτι. Αποτυπώνει στην πράξη το όραμα του Πολυδύναμου Κέντρου Αστέγων του Δήμου Αθηναίων που είναι να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους να ισορροπήσουν σωματικά και ψυχικά με την υποστήριξη ειδικών επιστημόνων, να ξαναβρούν τη θέληση για ζωή, να κάνουν το επόμενο βήμα, αφήνοντας πίσω τους την αστεγία. Το Πολυδύναμο Κέντρο Αστέγων δεν ήταν μια έκτακτη λύση. Είναι μια δομή που είχε ανάγκη η πόλη της Αθήνας, μια δομή που ήλθε για να μείνει».