Astra και όραμα

Πολλές παρέες τριαντάρηδων, εκεί λίγο πριν από το Πάσχα, πήραν συλλογικά την απόφαση να εμβολιαστούν. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που στριμώχθηκαν να βρουν ραντεβού ακόμα και μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, καταλήγοντας να τσουγκρίζουν αβγά, να τρώνε μαγειρίτσα ή να σουβλίζουν αρνί τυλιγμένοι με κουβέρτες, αγκαλιά με ντεπόν και θερμόμετρα. Παράξενο πράγμα η ελπίδα, ειδικά όταν εμφανίζεται αναπάντεχα, πριν έρθει η ώρα της, ως εθελοντική πράξη.

Αυτού του είδους οι παρέες, κάποιες μεγαλύτερες και άλλες μικρότερες, δεν εμβολιάστηκαν με AstraZeneca γιατί η κυβέρνηση τις ανάγκασε, ούτε καν γιατί τους το υπέδειξε. Ηταν μια επιλογή προσωπική και συνειδητή: για να σώσουν ό,τι και όσους σώζονταν, για να σπάσουν τον φόβο του θανάτου – και, κυρίως, για να επιστρέψουν όσο πιο γρήγορα γίνεται στην κανονική τους ζωή, που λες και μπήκε σε παύση εδώ και ενάμιση χρόνο. Δεν ήξεραν τότε τη θεωρία του ξεστοκαρίσματος; Μα ήταν γνωστή σε όλους, είτε την έλεγαν δυνατά είτε όχι. Ο εμβολιασμός για τις ηλικίες 30-39 άνοιξε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή όχι επειδή ο ρυθμός των εμβολιασμών έτρεχε γρηγορότερα και από τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις, αλλά γιατί κανείς δεν ήθελε να κάνει εμβόλιο AstraZeneca. Ανθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας έμπαιναν ξανά και ξανά στην πλατφόρμα για να πετύχουν το πολυπόθητο Pfizer, παρακαλούσαν τον φαρμακοποιό να τους βρει «από το καλό», έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αποφύγουν «αυτό με τις θρομβώσεις». Πολλές φορές απορούσαν σχεδόν ενοχλημένοι γιατί δεν έχει εγκριθεί ακόμα το αμερικανικό μονοδοσικό. Δεν τολμούσε κανείς να τους πει πως κι αυτό, το μια και έξω, είναι εμβόλιο ίδιας λογικής με το άλλο, που με τόσο πάθος προσπαθούν να αποφύγουν. Δεν άκουγαν τους ειδικούς, δεν άκουγαν τους συγγενείς τους, δεν άκουγαν τίποτα και κανέναν – αυτή είναι η συγκολλητική δύναμη του φόβου.

Ηταν κοινό μυστικό: κάποιος έπρεπε να τα κάνει τα αδιάθετα Astrazeneca, που σήμερα ταξιδεύουν για άλλες χώρες και θα χρησιμοποιηθούν από πολίτες που δεν έχουν την πολυτέλεια να γκρινιάξουν για την αξία ή την επικινδυνότητά τους. Και, υπό μια έννοια, καλύτερα που, εκείνες τις μέρες του Πάσχα, βρήκαν το μπράτσο όσων προσήλθαν στα εμβολιαστικά κέντρα γνωρίζοντας το (μικρό, αλλά υπαρκτό) ρίσκο που έπαιρναν, ανάλογο του φύλου και της ηλικίας τους. «Το γνωρίζετε, αλλά για να μην υπάρχει μπέρδεμα, σας ενημερώνω κι εγώ ότι κάνετε το AstraZeneca» έλεγαν οι γιατροί λίγο πριν από το τρύπημα. Οσοι ήταν να το ξανασκεφτούν, είχαν μια τελευταία ευκαιρία να το κάνουν. Οι περισσότεροι δεν την άρπαξαν.

Αυτά τα δεδομένα δεν απαλλάσσουν την κυβέρνηση από την κακή επικοινωνιακή διαχείριση. Οι ίδιοι που πρόσφεραν την ευκαιρία πρόωρου εμβολιασμού στους τριαντάρηδες αποκλειστικά με AstraZeneca ανακοίνωσαν πως το συγκεκριμένο εμβόλιο, εγκεκριμένο από τις Βρυξέλλες και με τη βούλα της αποδοτικότητας από τη Μεγάλη Βρετανία, συνιστάται να χορηγείται μόνο στους άνω των 60. Οι εθελοντές του Πάσχα περιμένουν σε λίγες μέρες τη δεύτερη δόση και βρίσκονται ξανά σε ένα ψυχολογικό δίλημμα: τι είναι καλύτερο, να σε αποκαλούν «πειραματόζωο» οι ψεκασμένοι ή να γίνεσαι στ’ αλήθεια πειραματόζωο, αλλάζοντας χωρίς να υπάρχει ανάγκη και παρά την προτροπή των ειδικών τη δεύτερη δόση AstraZeneca με εμβόλιο άλλης τεχνολογίας;

Σε λίγες μέρες τα εμβολιαστικά κέντρα θα γεμίσουν ξανά με Astra – όχι μόνο γιατί η πιθανότητα θρομβωτικού επεισοδίου είναι ακόμα πιο μικρή στη δεύτερη δόση, αλλά γιατί το όραμα ενός πιο χαλαρού καλοκαιριού και ενός τείχους προστασίας για τον χειμώνα που έρχεται είναι πιο δυνατό από τις πολιτικές αρρυθμίες.