Αποχαιρετώντας {LF}τον Δάσκαλο {LF}Ευάγγελο Μουτσόπουλο

Η εκδημία του καθηγητού Ευαγγέλου Μουτσοπούλου της Ακαδημίας Αθηνών αποτελεί πλήγμα βαρύ για τις ανθρωπιστικές επιστήμες εν συνόλω και τη φιλοσοφία ειδικώτερα, την οποίαν με απαράμιλλο πάθος και ακλόνητο σθένος, παρά τις όποιες αντιξοότητες αντιμετώπισε, διεκόνισε για περίπου μία εβδομηκονταετία. Υπήρξε πλήγμα, με την πλήρη σημασία της λέξεως, και εν γένει για τον πολιτισμό, έτσι όπως ο διαφωτισμός καθώρισε τη σημασιολογία αυτής της εννοίας. Για το πνεύμα αυτό το παναθρώπινο, υπέρ του οποίου αφιέρωσε επιτυχώς την γήινο ύπαρξή του, υπερβαίνοντας χρόνο, τόπο καί στιγμή σε ουράνιο και θεία μεταρσίωση, σε μια σπανίαν ηχητικών μελωδικών διαστάσεων μέθεξιν πνεύματος, νοός και ψυχής στο έκπαγλο, παχυλό κι εκμαγευτικό απόθεμα της υπερβατικής του πορείας.

Η ζωή του εταυτίσθη προς την υπερβασία σε τομείς πλείστους και ποικίλους, μοναχικός οδοιπόρος υπερεμμενούς συγκερασμού υπεραιωνίων αρχών, ήθους, ηθικής και τέχνης. Ανεζήτησε την αλήθεια στην τρισσή της διάσταση. Μάτωσε από τον πόνο του τόκου, γεννώντας ίδιον φιλοσοφικό ρεύμα, την Καιρικότητα, μετουσιώνοντας έτσι σε αξιοσημείωτο ευπρέπειαν την αιτιολόγηση του βίου. Η φιλοσοφία του διά του λόγου εχάραξε την οδό· η πίστις του δεν εδίστασε ν’ αποδεχθή την θείαν αποκάλυψιν, και οι μούσες, συνοδοιπόροι στον αγώνα, ήλθαν διά του κάλλους των μελωδικών του συνθέσεων να μεθέξουν σε αισθαντικήν πνοή το όραμά του.

Μόνος στην πορεία προς την αιωνιότητα· στασίδι μονάκριβο, σε περίοπτο θέση, το εναπομείναν πνεύμα του. Λάμψις φωτός, απείκασμα αντηχήσεως πλατωνικών ηχών, σε μουσική συμφωνία πανδαισίας με τον Πρόκλο και τον Σόπεναουερ, τον Χαίδελ και τον Μπαχ, τον Νταλί, τον Παρθένη και τον Θεόφιλο, χωρίς να παραλείψη να ξαποστάση από τα νάματα της εθνικής παραδόσεως με Κούμο, Κορυδαλλέα, Ψελλό. Το έργο του καθηγητού Ευ. Μουτσοπούλου απετύπωσε προσθετικώς την οικουμενική διάσταση μιας Ελλάδος επιβλητικώς μεγάλης στην πνευματική της θωριά, χωρίς τους ξεθωριασμούς της πρακτικής εκχυδαΐσεως, της οχλοκρατικής ευτελείας.

Το έργο του δασκάλου, αριστοκρατική τομή στην πνευματική πορεία του έθνους με διαστάσεις υπερεθνικές, έδωκε νέο νόημα στη μοίρα μας. Κατέδειξε τις δυνατότητες μιας Ελλάδος που δύναται να υπερίπταται, που αντέχει, που τολμά, που δημιουργεί, μιας Ελλάδος που μπορεί ν’ αντισταθή στην παρακμή.

Σ’ ευχαριστούμε, Δάσκαλε…

Οι Ιωάννης Θ. Μάζης (Dr d’ État, Aix-Marseille II) και Κυριάκος Θ. Νικολάου-Πατραγάς (Dr J/EKPA) είναι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών.