Δικτάτορες και δολοφόνοι

Tι είναι προτιμότερο να σε αποκαλούν, δικτάτορα ή δολοφόνο; Το πρώτο είναι θεωρητικά λιγότερο προσβλητικό, αν και ένας δικτάτορας είναι συνήθως υπεύθυνος για πολλές δολοφονίες. Το δεύτερο, πάλι, είναι ποινικά κολάσιμο, χωρίς να εμποδίζει πάντως κάποιον να γίνει ισόβιος ηγέτης της χώρας του.

Ο δικτάτορας, όπως έχει αποκαλέσει τον Ερντογάν ο Μάριο Ντράγκι, συναντήθηκε χθες με αρκετούς δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες της Δύσης, κάτι που από μόνο του είναι κάπως παράδοξο. Τα έχει όμως αυτά η πολιτική. Το άλλο παράδοξο είναι ότι η μόνη συνάντηση που δεν είχε, επισήμως τουλάχιστον, δούναι και λαβείν ήταν του τούρκου προέδρου με τον έλληνα πρωθυπουργό. Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν ότι διαφωνούν και ότι θα συνεχίσουν να συζητούν. Αντίθετα με το εθνικό αφήγημα, λοιπόν, είναι φανερό ότι συζητούνται όλες οι διαφορές, «με μείζονα την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών». Και αυτό είναι λογικό και καλοδεχούμενο. Οταν το επιτρέψουν οι συνθήκες στο εσωτερικό των δύο χωρών, θα ανοίξει ο δρόμος και για τη Χάγη.

Στριμωγμένος στον τομέα της οικονομίας, και με μια αποδυναμωμένη λίρα που μπορεί να οδηγήσει σε κρίση χρέους, ο Ερντογάν εμφανίστηκε διαλλακτικός στις συναντήσεις του με τον Μπάιντεν, τον Μακρόν, τη Μέρκελ και τον Τζόνσον. Τον χρειάζονται κι εκείνοι για πολλούς λόγους: τη σταθεροποίηση του Αφγανιστάν μετά την αποχώρηση των συμμαχικών δυνάμεων, τη διατήρηση των ισορροπιών στη Συρία και τη Λιβύη, τη διαχείριση του Προσφυγικού. Κυρίως όμως τους χρειάζεται αυτός.

Ο δολοφόνος, όπως έχει αποκαλέσει τον Πούτιν ο Τζο Μπάιντεν, απέδωσε προχθές τον χαρακτηρισμό στη… ματσό κουλτούρα του Χόλιγουντ. Οπως λέει πάντως στη Repubblica ο γνωστός αμερικανός αναλυτής Ρόμπερτ Κάπλαν, υπεύθυνος γεωπολιτικής στο Foreign Policy Research Institute, o ρώσος πρόεδρος θα είναι κι αυτός διαλλακτικός στην αυριανή συνάντησή του με τον αμερικανό ομόλογό του γιατί αναζητεί μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση στον ασφυκτικό εναγκαλισμό του Πεκίνου. Ο Μπάιντεν, πάλι, έχει ανάγκη από ένα «σύμφωνο μη επίθεσης με τους Ρώσους» προκειμένου να αντιμετωπίσει τη βασική στρατηγική πρόκληση της θητείας του – που έρχεται ακριβώς από το Πεκίνο.

Ο Σι Τζινπίνγκ έχει όλα τα προσόντα για να χαρακτηριστεί και δικτάτορας και δολοφόνος. Αλλά και το προνόμιο να μην τον έχει αποκαλέσει έτσι ανοιχτά κανείς δυτικός ηγέτης. Ετσι εξηγείται και η ενόχλησή του από το γεγονός ότι τα τελικά ανακοινωθέντα της G7 και της συνόδου του ΝΑΤΟ είναι ιδιαίτερα επικριτικά για τη χώρα του.

Η Δύση έχει ένα δίλημμα και το έθεσε με ανάγλυφο τρόπο ο αμερικανός πρόεδρος: «Βρισκόμαστε σε ανταγωνισμό, όχι με την ίδια την Κίνα, αλλά με απολυτάρχες και απολυταρχικές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, για το κατά πόσον οι δημοκρατίες μπορούν να συνεργαστούν μαζί τους σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο 21ο αιώνα». H απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Η άγνωστη παράμετρος είναι το κόστος.