Τι σας τρόμαξε περισσότερο;

Υπάρχουν δύο βασικές, εξίσου συγκλονιστικές εικόνες. Η πρώτη είναι η πτώση του ποδοσφαιριστή στο χορτάρι. Ηταν λες και βλέπεις αντικείμενο που παραδίδεται στη βαρύτητα, ένα κλαδί που έσπασε και πέφτει το έδαφος. Στην κάμερα έχει αποτυπωθεί η έκφραση του προσώπου του. Δεν είναι, απλώς, παγωμένη. Είναι άψυχη.

Η δεύτερη εικόνα είναι το τείχος που, ενστικτωδώς, σχημάτισαν οι ποδοσφαιριστές της Δανίας. Οι γιατροί προσπαθούσαν να σώσουν τη ζωή του παίκτη και οι συμπαίκτες την ιδιωτικότητά του, το δράμα να μη γίνει blockbuster τηλεθέασης. Ομως και πάλι το στήσιμο της σκηνής ήταν μοναδικό, τόσο ευφυές που δεν θα μπορούσε να γεννηθεί από έμπνευση, αλλά μόνο από τύχη.

Δεν βλέπουμε τον πεσμένο ποδοσφαιριστή καθώς οι συμπαίκτες του τον έκρυψαν με τα κορμιά τους. Κάποιες στιγμές ο φακός περνάει πίσω από τα πόδια και μας δίνει μακρινά πλάνα με τους γιατρούς που κάνουν μαλάξεις στο στήθος στο Ερικσεν. Και εδώ μπαίνει η τέχνη: δεν ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει πίσω από το ανθρώπινο τείχος.

Παρακολουθούμε, όμως, πώς καταγράφεται όλο αυτό στις εκφράσεις των ποδοσφαιριστών. Τα πρόσωπά τους υποδέχθηκαν την αντανάκλαση όσων δεν βλέπαμε. Και το θεατρικό εύρημα γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον καθώς έχεις να κάνεις με Σκανδιναβούς. Αν στη θέση τους ήταν, ας πούμε, Ιταλοί, θα βλέπαμε άλλες εικόνες. Με παίκτες στα γόνατα να μοιρολογούν αναζητώντας μια απάντηση από τον ουρανό. Τον Σκανδιναβό ακόμα και αν τον δεις δακρυσμένο, ενδέχεται να μην καταλάβεις αν τα δάκρυα είναι της λύτρωσης ή της οδύνης.

Ασφαλώς οι ποδοσφαιριστές της Δανίας προστάτευσαν και όλους εμάς. Φανταστείτε να στεκόμασταν μπροστά σε αυτό χωρίς το τείχος των ποδοσφαιριστών και την πρόνοια του σκηνοθέτη. Να βλέπαμε τη σκηνή ωμή, άκοπη, χωρίς φίλτρο. Και ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Τι σας τρόμαξε περισσότερο; Το ενδεχόμενο να χάσει ένας νέος άνθρωπος τη ζωή του ή το να συμβεί αυτό μπροστά στα μάτια σας; Υποθέτω και τα δύο, αλλά το δεύτερο ίσως έχει ένα μικρό προβάδισμα, έτσι δεν είναι;