Το ώριμο «μικρό κορίτσι»

Είκοσι χρόνια πριν, στα 38 της, η Τζόντι Φόστερ είχε κληθεί από το φεστιβάλ των Καννών να καθίσει στη θέση του προέδρου της τότε κριτικής επιτροπής και να κρίνει σε ποιον κινηματογραφιστή θα δοθεί ο Χρυσός Φοίνικας του 54ου Φεστιβάλ των Καννών. Η ηθοποιός είχε δεχτεί την πρόσκληση, δηλώνοντας μάλιστα ότι η θέση της προέδρου υπήρξε όνειρο ζωής καθώς θεωρεί τον εαυτό της «παράγωγο δύο διαφορετικών πολιτισμών, του γαλλικού και του αμερικανικού». Για προσωπικούς λόγους όμως, η Φόστερ δεν κάθισε τελικά στην καρέκλα της προέδρου. Και να που σήμερα, στο 74ο φεστιβάλ της γαλλικής λουτρόπολης, η Τζόντι Φόστερ τιμάται με έναν ειδικό Χρυσό Φοίνικα για τη συνολική προσφορά της στο σινεμά. «Είμαι κολακευμένη που οι Κάννες με σκέφτηκαν και θα είναι πολύ μεγάλη μου τιμή να μοιραστώ μερικά λόγια σοφίας ή να αφηγηθώ μια – δυο ιστορίες με τη νέα γενιά δημιουργών» ανέφερε η Φόστερ που έχει περπατήσει πολλές φορές την Κρουαζέτ καθώς επτά ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει έχουν προβληθεί στο φεστιβάλ.

Η Αλίσια Κρίστιαν Φόστερ (το Τζόντι της έμεινε διότι έτσι την αποκαλούσαν από μικρή τα αδέλφια της) γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου του 1962 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης σε σπίτι χωρισμένων γονιών. Η Εβελιν – Μπράντι – Φόστερ, προτού ακόμα διαπιστώσει ότι μετέφερε στην κοιλιά της ένα τέταρτο παιδί, την Τζόντι, χώρισε από τον Λούσιους Φόστερ αναλαμβάνοντας την κηδεμονία του νεογέννητου. Επίσης ανέλαβε, και μάλιστα πολύ σύντομα, καθήκοντα… ατζέντισσας του παιδιού, διότι αν είναι να μιλήσει κανείς για πρόωρη είσοδο στη «show biz», η Τζόντι Φόστερ είναι το καλύτερο παράδειγμα. Σε ηλικία… τριών ετών ακολούθησε το παράδειγμα του μεγαλύτερου αδελφού της συμμετέχοντας σε διαφημιστικά σποτ της τηλεόρασης. Η μεγαλύτερη επιτυχία της εκεί ήταν η διαφήμιση της αντηλιακής κρέμας Copperton (ήταν το κοριτσάκι που τράβαγε ο σκύλος). Επρόκειτο να ακολουθήσουν η Crest και η Honda…

Παράλληλα, η Τζόντι Φόστερ «προήχθη» σε τηλεοπτικές σειρές («Γκάνσμοουκ», «Κουνγκ Φου», «Αϊρονσάιντ») και στο κωμικό σίτκομ «Οικογένεια Πάρτριτζ». Από τα πέντε κιόλας χρόνια της είχε την ικανότητα όχι μόνο να διαβάζει σενάρια αλλά, το σημαντικότερο, να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει σενάριο.

Ταλαντούχα, όμορφη, σκληρή και με πολύ υψηλό δείκτη νοημοσύνης, η Φόστερ πήγε στο πολύγλωσσο σχολείο «Λισέ Φρανσέζ» του Λος Αντζελες και αργότερα σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Οταν το 1993 το Γέιλ της απένειμε ένα τιμητικό ντοκτορά στις Καλές Τέχνες, ο ευχαριστήριος λόγος της Φόστερ έγινε στα γαλλικά. Από δεκατεσσάρων χρονών μιλάει φαρσί τα γαλλικά, εξού και κάνει η ίδια τις μεταγλωττίσεις των ταινιών της για την προβολή τους στη Γαλλία (η αγάπη της για τη γαλλική κουλτούρα άλλωστε αντιστοιχεί με την εκτίμηση των Γάλλων προς το άτομό της).

Ντεμπούτο στον κινηματογράφο το 1972 δίπλα στον Μάικλ Ντάγκλας (στην ταινία «Ναπολέων και Σαμάνθα»), χαρακτηριστική φατσούλα σε «οικογενειακά» παραμύθια της Ντίσνεϊ (One Little Indian), αργότερα και πάλι στην τηλεόραση. Ο Μάρτιν Σκορσέζε τής έδωσε μια μικρή ευκαιρία στο «Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ» και μια πολύ μεγαλύτερη στον «Ταξιτζή», την ταινία που το 1976 ανέδειξε για πρώτη φορά τη Φόστερ στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα. Εκεί έπαιξε την Αϊρις, μια 12χρονη πόρνη παρασυρμένη στη διαφθορά των πεζοδρομίων της Νέας Υόρκης, απ’ όπου την απεγκλωβίζει τελικά ο Ρόμπερτ ντε Νίρο. Παρότι αυτός ο ρόλος τής χάρισε την πρώτη υποψηφιότητά της για Οσκαρ (β’ ρόλου), η αλήθεια είναι ότι δεν της έφερε πολύ γούρι. Η Ντίσνεϊ, με την οποία η Φόστερ είχε υπογράψει συμβόλαιο, τρόμαξε μπροστά στην τολμηρή εμφάνιση της ηθοποιού και για να αποδείξει ότι η μικρή παραμένει «καλό παιδί» τη χαντάκωσε σε δυο – τρεις μετριότητες που κανείς δεν είδε. Τον Μάρτιο του 1981, ενώ η Φόστερ φοιτούσε στο πανεπιστήμιο, έλαβε ένα ακόμη μεγαλύτερο «χτύπημα».

Επηρεασμένος όπως αργότερα ομολόγησε από την ηρωίδα της στον «Ταξιτζή», ένας παρανοϊκός άνεργος, ο Τζον Χίνκλεϊ, για να εντυπωσιάσει τη Φόστερ, αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν (κάτι παρόμοιο προσπαθεί να κάνει ο χαρακτήρας του Ντε Νίρο στην ταινία). Το γεγονός της χάρισε περισσότερη δημοσιότητα από όση της είχαν χαρίσει όλοι μαζί οι ρόλοι της αλλά στη συνέχεια χρειάστηκε να κοπιάσει πολύ έως ότου ο κόσμος και η κριτική τη δεχθούν στα σοβαρά.

Τα κατάφερε παίζοντας μια βιασθείσα που αναζητεί το δίκιο της στους «Κατηγορούμενους» και μια αποφασιστική πράκτορα του FBI που αναγκάζεται να συνεργασθεί με έναν κανίβαλο για τη σύλληψη ενός κατά συρροή δολοφόνου στη «Σιωπή των αμνών» (ο ρόλος της δόθηκε αφού τον απέρριψε η Μισέλ Φάιφερ). Για τις δύο αυτές ταινίες κατάφερε να τιμηθεί με δύο βραβεία Οσκαρ Α’ ρόλου προτού καλά καλά κλείσει τα τριάντα. Σήμερα, η Τζόντι Φόστερ θεωρείται μια από τις πιο σεβαστές και σκεπτόμενες ηθοποιούς της αμερικανικής κινηματογραφίας. Από πολύ νέα απεδείχθη και ικανότατη σκηνοθέτρια με τον «Μικρό Κύριο Τέιτ», είναι πρόεδρος της κινηματογραφικής εταιρείας Egg Pictures και μητέρα δύο παιδιών. Παντρεμένη από το 2014 με τη σκηνοθέτρια και ηθοποιό Αλίσια Χέντισον, η Φόστερ προστατεύει με ευλάβεια την προσωπική ζωή της. «Το να σε καταλαβαίνουν δεν είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στον κόσμο» έχει δηλώσει στο παρελθόν.