NON PAPER

Λογική κι ευαισθησία

Θυμάμαι, πριν από λίγα χρόνια, να παρηγορούμε ένα ολόκληρο καλοκαίρι τον φίλο μας που είχε πέσει σε μαύρη απελπισία διότι ο νεανικός και μεγαλύτερος έρωτάς του «ανέβαινε με άλλον τα σκαλιά της εκκλησίας». Πάνω δε στην ανάγκη του να αποδομήσει τον γαμπρό, κοντό τον ανέβαζε, κοντό τον κατέβαζε. Να διευκρινίσω ότι και ο φίλος μας δεν είναι πρώτο μπόι αλλά αυτοπροσδιορίζεται ως «μάλλον ψηλός» και πολύ καλά κάνει αφού έτσι θέλει. Μια μέρα, δεν άντεξα και του είπα. «Βρε Νίκο μου, έχω την εντύπωση ότι ο γαμπρός είναι λίγο πιο ψηλός από εσένα». «Ναι, είναι». «Εσύ όμως δεν είσαι “μάλλον ψηλός”;». «Αυτό είμαι». «Πώς γίνεται λοιπόν ο πιο ψηλός να είναι κοντός και ο πιο κοντός “μάλλον ψηλός”;». «Γίνεται».

Αφού έτσι νόμιζε, έτσι ήταν. Οταν συγκρούονται η λογική και η ευαισθησία, πες το συναίσθημα (και όχι ακριβώς όπως στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Τζέιν Οστιν στο οποίο βασίστηκε και η ταινία του Ανγκ Λι), το πιθανότερο είναι να νικήσει το συναίσθημα. Αυτό συνέβη και με τον φίλο μας, έτσι συμβαίνει πολύ συχνά και στη καθημερινότητά μας, στους έρωτές μας, στους πόθους και τα πάθη μας. Είναι η εξίσωση από την οποία προκύπτει το «μελό» που δεν είναι κακό να μπαινοβγαίνει κάπου κάπου στη ζωή μας. Στην προσωπική μας ζωή όμως, στα ιδιωτικά μας. Οχι στον δημόσιο λόγο και την πολιτική. Εκεί γίνεται λαϊκισμός.

Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου

Ο αντιμνημονιακός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που τον έφερε στην εξουσία, ήταν όχι απλώς μελό αλλά σαν υπαγορευμένος από σεναριογράφο της Κλακ Φιλμ, της κινηματογραφικής εταιρείας των ταινιών με τον Νίκο Ξανθόπουλο. Τα παιδάκια που λιποθυμούν, τα άλλα που καίγονταν από τα μαγκάλια, η αξιοπρέπειά μας που μας την πήραν οι «οξαποδώ» ακούγονται τώρα – για κάποιους και τότε – σαν shortcut από την «Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου». Και όσο και αν κάποια στελέχη, ύστερα μάλιστα και από την κυβερνητική εμπειρία, φλερτάρουν με τη λογική, η αναμόχλευση της ευαισθησίας και του συναισθήματος θεωρείται ακόμη το «βαρύ πυροβολικό». Κι ας βαράει πλέον στου Κουτρούλη τον γάμο.

Τα μαθηματικά του κυρίου Τσίπρα, σύμφωνα με τα οποία οι 12.000 νεκροί από κορωνοϊό στην Ελλάδα των δέκα εκατομμύριων είναι, αναλογικά, περισσότεροι από τους 126.000 νεκρούς στην Ιταλία των εξήντα εκατομμυρίων, είναι τάλε κουάλε με τη συλλογιστική του φίλου μας κατά τον οποίον ο πιο κοντός είναι μάλλον ψηλός, ενώ ο πιο ψηλός είναι μάλλον κοντός.

Το λέει εξάλλου και μάλιστα εντελώς απενοχοποιημένα, η Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ, η άλλη όψη του τραμπικού νομίσματος, κάθε φορά που την εγκαλούν ότι, στις συνεντεύξεις της παρουσιάζει λάθος στοιχεία. «Δεν με ενδιαφέρει η ακρίβεια των αριθμών αλλά τα συναισθήματα που προκαλούν».

Βιβλία

Τον εκδότη Σάμη Γαβριηλίδη δεν τον γνώριζα προσωπικά, ένα «χαίρω πολύ» είχαμε ανταλλάξει. Στο Poems and Crimes, όμως, το βιβλιοφιλικό μπαρ που είχε στήσει στην Αγίας Ειρήνης, πήγαινα συχνά. Οταν πέρυσι έμαθα τον θάνατό του στενοχωρήθηκα. Οπως στενοχωρήθηκα και πριν από τρεις ημέρες όταν έμαθα πως ο εκδοτικός οίκος του πτώχευσε και οι τράπεζες πολτοποίησαν τα αντίτυπα που υπήρχαν στις αποθήκες του.

Προφανώς έγινε βάσει κάποιας διάταξης του πτωχευτικού κώδικα και πρόκειται εξάλλου για κάτι που κάνουν και οι ίδιοι οι εκδότες με τα αζήτητα αντίτυπα.

Θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί περιπτώσεις όπως αυτή και να γίνονται εξαιρέσεις όταν πρόκειται για βιβλία ή άλλα στοιχεία πολιτισμού; Θα μπορούσε. Μπάστα όμως κάπου ο διαδικτυακός θρήνος για τα βιβλία που καταστρέφουν οι μοβόρες οι τράπεζες, οι συγκρίσεις με τους Ναζί και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι αναφορές στο Φαρενάιτ 451 του Μπράντμπερι. Είναι, αν μη τι άλλο, προσβολή στη μνήμη του Σάμη Γαβριηλίδη που η μητέρα του ήταν επιζήσασα του Αουύσβιτς, ενώ ο ίδιος μαθαίνω πως έλεγε: «Θυμόμαστε το Ολοκαύτωμα, δεν το χρησιμοποιούμε».