Μάχες

Δεν ξέρω τελικά τι συμβαίνει. Οι μάχες έχουν πολλές μητέρες; Ή οι μητέρες πολλές μάχες;

Διότι, αν δεν έχω χάσει κάποια μάχη ή κάποια μητέρα, οδεύουμε στην τρίτη «μητέρα των μαχών» από την αρχή του έτους.

Είχαμε μια μητέρα των μαχών για τα δικαιώματα στο όνομα του Κουφοντίνα και των διαδηλώσεων. Ακολούθησε μια μητέρα των μαχών για την Αστυνομία στα πανεπιστήμια και στις πλατείες.

Τώρα η μητέρα αποδεικνύεται πολύτεκνη και δραστηριοποιείται μαχόμενη στο εργασιακό.

Αυτή τη φορά τουλάχιστον το θέμα είναι πραγματικά σοβαρό. Ως προς τα εργασιακά, εννοώ.

Αντιλαμβάνομαι τη σκοπιμότητα της κυβέρνησης. Επιδιώκει ένα πιο ελαστικό και εκσυγχρονισμένο πλαίσιο στις εργασιακές σχέσεις, όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη.

Καλώς ‘ή κακώς, από τον νόμο του ΠΑΣΟΚ το 1982 έχουν περάσει σχεδόν σαράντα χρόνια. Ακόμη κι αν τότε ήταν ο τελειότερος του κόσμου, κάποιες αλλαγές θα χρειάζονται.

Επειδή όμως η κυβέρνηση έχει καταλάβει την απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος, βρήκε την ευκαιρία να χώσει και μια στους συνδικαλιστές.

Αναμενόμενο. Μόνο τα καμώματα των συνδικαλιστών εκπαιδευτικών τους τελευταίους μήνες και οι αντιδράσεις τους στην αξιολόγηση θα τη δικαιολογούσαν.

Πάμε παρακάτω.

Στα εργασιακά δεν κατάλαβα να επέρχεται κοσμογονία. Μάλλον προσαρμόζονται οι ρυθμίσεις στις διαμορφωμένες συνθήκες της αγοράς. Ενίοτε βάζουν και κάποιους κανόνες εκεί που λείπουν, όπως στις άδειες ή στην τηλεργασία.

Ούτε στα συνδικαλιστικά φαίνεται να υπάρχει κάποια εξωφρενική ανατροπή. Αν υπήρχε, άλλωστε, θα είχαν ήδη προσφύγει τα ευρωπαϊκά συνδικάτα στους αρμόδιους της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Υποθέτω λοιπόν ότι σε μια κανονική χώρα με κανονικούς συνδικαλιστές η συζήτηση θα είχε ολοκληρωθεί γύρω από ένα τραπέζι.

Τι υπάρχει όμως; Η κολοκυθιά.

Το ΚΚΕ θεωρεί ότι βρήκε ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει στον ρόλο του ασυμβίβαστου εκπροσώπου της εργατικής τάξης απέναντι στους ρεφορμιστές του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έχει ισχυρή παρουσία στα συνδικάτα, πιστεύει ότι βρήκε ευκαιρία να χτυπήσει τη συνδικαλιστική ισχύ του ΚΙΝΑΛ.

Και το ΚΙΝΑΛ αμύνεται στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να του πάρει το μαγαζί.

Κάπως έτσι η μάχη έγινε μητέρα.

Και τελικά το μόνο σοβαρό πρόβλημα που εκ των πραγμάτων τίθεται παραμένει ανέγγιχτο και αναπάντητο.

Διότι, καλώς ‘ή κακώς, ο υγιής, υπεύθυνος και ισχυρός συνδικαλισμός είναι πυλώνας κάθε δημοκρατικής κοινωνίας. Ως εκ τούτου, η απαξίωση και η αποδυνάμωσή του αποτελούν πλήγμα για τη δημοκρατία, ακόμη κι αν οι ίδιοι οι συνδικαλιστές φέρουν τη βασική ευθύνη.

Αλλά η δική μας δημοκρατία δυστυχώς έχει τον συνδικαλισμό που της αξίζει.