Γιώργος Νανούρης

Εσωτερικό θεάτρου. Εσείς με βλέπετε να σας κοιτάω κι όμως εγώ ίσως έχω τα μάτια μου κλειστά. Μπορεί να σας κοιτάω με τα ανοιχτά μου μάτια, αλλά ταυτόχρονα τα άλλα, τα κλειστά μου μάτια, βλέπουν κόσμους αλλιώτικους απ’ τους κανονικούς. Σας βλέπουν ντυμένους με άλλα ρούχα, να έχετε άλλες φωνές και διαφορετικές προσωπικότητες.

Ναι, σας μιλάω με τα ανοιχτά μου μάτια στραμμένα επάνω σας, αλλά συνήθως τα άλλα, τα κλειστά μου μάτια, που όμως εσείς τα βλέπετε ανοιχτά, σας βλέπουν σε ένα εντελώς διαφορετικό σύμπαν.

Κι όσο τα βλέπετε να σας κοιτούν, εκείνα παραμένουν στην πραγματικότητα κλειστά. Και μυστικά, κρυφά από εσάς, φτιάχνουν γαλαξίες με χαμηλά φώτα, ουράνιες μουσικές, καπνούς και σκιές, μαγικούς ποιητικούς κόσμους, εντελώς διαφορετικούς απ’ αυτούς που ξέρουμε.

Ναι, τα κλειστά μου μάτια, που εσείς τα βλέπετε ανοιχτά, τις περισσότερες φορές αυτό κάνουν.

Εσωτερικό σπιτιού.

Κλείνω πια τα ανοιχτά μου μάτια για να ξαπλώσω. Και τότε τα άλλα – τα κλειστά – ανοίγουν.

Αλλά τις πιο πολλές φορές δυστυχώς ανοίγουν φοβισμένα και έντρομα και όλοι οι κόσμοι που έφτιαχναν γκρεμίζονται, διαλύονται, καταστρέφονται και πετάγομαι με βαριά αναπνοή ουρλιάζοντας, χωρίς όμως να βγαίνει κανένας ήχος.

Και τότε ξυπνάω. Και τα κλειστά μάτια ανοίγουν και τα άλλα – αυτά που έβλεπαν την καταστροφή – κλείνουν.

Και είναι σκοτάδι, είναι νύχτα και παρόλο που τα μάτια μου είναι και πάλι ανοιχτά, τώρα δεν βλέπουν τίποτα. Μαύρο. Ανάβω το παλιό πορτατίφ με τα κεντημένα λουλούδια.

Το λιγοστό του φως κάνει τα πάντα στο σκοτεινό δωμάτιο να αχνοφαίνονται.

Μπερδεύονται τα ανοιχτά μάτια με τα κλειστά, μπερδεύονται οι κόσμοι που το πρωί έφτιαχναν με εκείνους που τη νύχτα γκρεμίζονται και δεν θέλουν να ξανακλείσουν, δεν θέλουν να ξαναδούν τα πρωινά όνειρα να μετατρέπονται σε βραδινούς εφιάλτες.

Και αφού τα μάτια μου δεν έχουν ένα άλλο ζευγάρι μάτια για να κοιτάξουν, περιμένω μόνος. Περιμένω μόνος να περάσει η νύχτα.

Και όσο περιμένω μόνος χωρίς να το καταλάβω, αργά αργά μόνα τους ξανακλείνουν.

Ο ήλιος περνά λίγο απ την κλειστή κουρτίνα, τα κλειστά μου μάτια ανοίγουν κι όλα αρχίζουν απ’ την αρχή.

Ο Γιώργος Νανούρης είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Στις 2 Ιουλίου θα κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου με την τραγωδία «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη, σε μετάφραση Γιώργου Ιωάννου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Λένα Παπαληγούρα, Μιχάλης Σαράντης, Νίκος Ψαρράς, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Κίττυ Παϊταζόγλου.