Ιστορίες συνδικαλιστικής «τρέλας»

Τι είναι η απεργία; Είναι το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του εργαζομένου να υπερασπιστεί με αυτόν τον τρόπο – την απεργία δηλαδή – τα δικαιώματά του και ειδικότερα το βασικότερο, που είναι η υπεράσπισή του απέναντι στην αυθαιρεσία, την καταπίεση, ακόμη και την απαξίωσή του ως εργαζομένου από μια εργοδοσία που ενεργεί αυθαίρετα και έξω από τις αρχές της ηθικής και της δεοντολογίας. Ωραία όλα αυτά;

Ωραία και καλύτερα δεν γίνεται. Κυρίως αν αναλογιστεί κανείς ότι πάνω σε αυτές τις αλήθειες, τα χρόνια που πέρασαν χτίστηκαν καριέρες, αποκτήθηκαν χρήματα, αξιώματα, κοινωνική καταξίωση, από μια μερίδα ανθρώπων που έγιναν «νοματαίοι» στην κοινωνία εξαιτίας ακριβώς της άγριας εκμετάλλευσης των δυνατοτήτων που τους έδινε ο ισχύων ως σήμερα εργατικός νόμος (και η συνδικαλιστική τάξη).

Γνωρίζω, και υποθέτω γνωρίζουμε όλοι, γιατί εδώ, δόξα τω Θεώ, ήμασταν και τα τραβήξαμε όλοι μαζί, το τι ανοσιουργήματα διέπραξαν οι εργατοπατέρες αυτής της χώρας στο όνομα μιας απεργιακής κινητοποίησης υποτίθεται προς υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Θα έπρεπε να έχω δύο εφημερίδες, όχι μία σελίδα σε μία, για να καταγράψω το τι εκμετάλλευση έγινε στους εργαζομένους από τους εργατοπατέρες-συνδικαλιστές που με τις απεργιακές τους κινητοποιήσεις έπληξαν την οικονομία της χώρας, τη δημόσια και διεθνή εικόνα της, έτρωσαν το κύρος κυβερνήσεων, υπουργών, πρωθυπουργών, εκβίασαν, επέβαλαν αναχρονιστικές, αντιαναπτυξιακές και εν τέλει αντικοινωνικές πολιτικές αποφάσεις στο όνομα του «αγώνα»!

Η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και οι κατεβασμένοι διακόπτες, η ΟΤΟΕ και οι κλειστές τράπεζες, η ΠΟΕ-ΟΤΑ και το σκουπιδαριό των πόλεων κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, η ΑΔΕΔΥ και το κλειστό Δημόσιο, η ΠΕΜΕΝ και οι αποκλεισμένοι καταπέλτες των καραβιών, το μετρό, τα λεωφορεία, τα ταξί – τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω…

Και πώς να ξεχάσω εκ παραλλήλου το πλήθος των πολιτικάντηδων που με εφαλτήριο τη συνδικαλιστική τους ιδιότητα κατέλαβαν θέσεις στην πολιτική ζωή, στο Κοινοβούλιο – μερικοί εξ αυτών κυβέρνησαν και τη χώρα…

Φρένο στις αυθαιρεσίες

Προς τι όλα αυτά; Για να επισημάνω ότι όταν ακούς «το εργασιακό θα γίνει η μητέρα όλων των μαχών», ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης «θα δώσουν μάχες μέσα και έξω από τη Βουλή», ότι «το εργασιακό νομοσχέδιο του Χατζηδάκη δεν θα περάσει», και πως «ο ελληνικός λαός είναι έτοιμος να κατέβει στους δρόμους για να υπερασπιστεί το δημοκρατικό του δικαίωμα στην απεργία» κράτα σε παρακαλώ μικρό καλάθι.

Και ανάτρεξε, σε παρακαλώ, στο παρελθόν να δεις πως όταν το νέο εργασιακό προνοεί ας πούμε ότι «εάν απεργία ή στάση εργασίας που έχει κηρυχθεί από πρωτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση κριθεί παράνομη σύμφωνα με τη διαδικασία της Παρ. 4, δεν επιτρέπεται, μετά την έκδοση της απόφασης, η κήρυξη απεργίας κατά του ίδιου εργοδότη και με ίδια ημερομηνία έναρξης από την αντίστοιχη δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση» για καλό είναι.

Για να πάψει μια αυθαιρεσία δεκαετιών και να σταματήσει το «παπατζιλίκι» του είδους κηρύσσεται μια απεργία, προσφεύγει η εργοδοσία στο δικαστήριο, το δικαστήριο αποφαίνεται ότι αυτή είναι παράνομη, αλλά οι εργατοπατέρες γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την απόφαση και η απεργία συνεχίζεται, επειδή τη θέτει υπό την σκέπη της το δευτεροβάθμιο, συλλογικό, όργανο των συνδικαλιστών. Κλασική μέθοδος. Δοκιμασμένη και αποτελεσματική. Από τη μεταπολίτευση και μετά τη ζούμε κάθε τόσο στο πετσί μας ως κοινωνία.

Δικαιοσύνη

Διότι ο καλός εργατοπατέρας, ο εργατοπατέρας ο σωστός, που σέβεται το όνομά του και τη θητεία του στο πεζοδρόμιο, την έχει «γραμμένη» τη Δικαιοσύνη. Αν η Δικαιοσύνη αποφασίζει κόντρα στις προθέσεις του, κακό του κεφαλιού της. Η Δικαιοσύνη είναι ελεύθερη, ανεξάρτητη, πυλώνας της Δημοκρατίας και ως εκ τούτου, σεβαστή, μόνο όταν οι αποφάσεις που εκδίδει συμφωνούν με τις αποφάσεις των εργατοπατέρων. Αλλιώς…

Για την υπόλοιπη κοινωνία βεβαίως ισχύει ότι ο δικαστής για να κηρύξει παράνομη μια απεργία θεωρεί, και το τεκμηριώνει με την απόφασή του, ότι προφανέστατα συντρέχουν λόγοι. Σοβαροί. Κοινωνικοί, οικονομικοί, και πολλές φορές και κοινής λογικής.

Ποιος είσαι εσύ, εργατοπατέρα μου, που την καταγγέλλεις ότι δεν κάνει καλά τη δουλειά της, είναι όργανο της εργοδοσίας, της όποιας εργοδοσίας, ότι εκδίδει στημένες αποφάσεις υπέρ των εργοδοτών; Ή, για να χρησιμοποιήσω μια αριστερή ορολογία, καθ’ ότι αριστερός και εγώ, λαμβάνει αποφάσεις «υπέρ του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου»;

Μα φυσικά αυτός που έχει συμφέρον να παραγράψει, να απαξιώσει και εν τέλει να ακυρώσει τη λειτουργία της ως ανεξάρτητης εξουσίας στο πλαίσιο της Δημοκρατίας. Αφού δεν αποφασίζει όπως θέλω εγώ, γιατί να αποφασίζει; Λογικό.

Να καταγγελθεί αμέσως ο Κωστής Χατζηδάκης, ότι το νομοσχέδιό του δεν προβλέπει τη δημιουργία εργατοδικείου, αποτελούμενου εξ ολοκλήρου από… εργατοπατέρες!

Αυτογκόλ στο ασφαλιστικό

Τίποτε δεν είσαι, εργατοπατέρα μου, σε ενημερώνω, παιχνίδια κάνεις, και τα παιχνίδια σου τα έχουν πληρώσει ο τόπος και ο λαός πανάκριβα. Με βαρύ κόστος. Κόστος που επιμερίστηκε σε όλους μαζί και για τον καθένα χωριστά.

Το 2001 οι μεγάλες απεργίες στις οποίες πρωτοστατούσαν οι εργατοπατέρες του ΠΑΣΟΚ κατά του ασφαλιστικού νομοσχεδίου της κυβέρνησης Σημίτη (του νομοσχεδίου Γιαννίτση, όπως έμεινε στην ιστορία εκ του ονόματος ενός εκσυγχρονιστή υπουργού Εργασίας Τάσου Γιαννίτση) πέτυχαν να ακυρώσουν τις αλλαγές στο ασφαλιστικό μας σύστημα. Αλλαγές που εξασφάλιζαν τη βιωσιμότητά του για τουλάχιστον 30 χρόνια. Αποσύρθηκε το νομοσχέδιο, κλονίστηκε σοβαρά η κυβέρνηση Σημίτη (η κυβέρνησή τους των πασόκων – κανονικός αυτοχειριασμός μιλάμε) και τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι, γιατί τη ζήσαμε. Η αγραμματοσύνη των εργατοπατέρων, η σκόπιμη στρέβλωση των προθέσεων του νομοσχεδίου, η ελεεινή σκοπούμενη παραπλάνηση των απλών εργαζομένων, δεκαπέντε χρόνια μετά πληρώθηκαν ακριβά από όλους, με νόμους όπως αυτός του Γ. Κατρούγκαλου που διέλυσε από τη φορολογία ολόκληρες επαγγελματικές τάξεις και οδήγησε στην απόγνωση χιλιάδες νέους επιστήμονες.

Ζήτησε κανένας από τους τότε «αγωνιστές» κατά του νόμου Γιαννίτση συγγνώμη για το ανοσιούργημα που διαπράχτηκε; Οχι, βέβαια. Αλλά μερικοί εξ αυτών έγιναν βουλευτές και ορισμένοι ανέλαβαν και υπουργικά καθήκοντα.

Αυτά επί του παρόντος για τη «μητέρα όλων των μαχών» που αναγγέλθηκε με αφορμή την επικείμενη συζήτηση και ψήφιση από τη Βουλή του εργασιακού νομοσχεδίου…

Καθυστερήσεις

Και μια που εισήλθαμε πλησίστιοι στη ζώσα και δρώσα πολιτική, μπορεί σήμερα να αποκαλύψω ότι ο λόγος που ο πρόεδρος Κυριάκος απομάκρυνε από τη θέση του στον πρόσφατο ανασχηματισμό τον υπουργό Εργασίας Γιάννη Βρούτση δεν ήταν ούτε η προ έτους και πλέον ιστορία με τα «σκολ ελικικου», ούτε η συσσώρευση εκατοντάδων χιλιάδων εκκρεμών αιτήσεων για την έκδοση νέων συντάξεων. Δεν ήταν ούτε οι «μπούκες» του Φουρθιώτη στο γραφείο του υπουργού Εργασίας, ούτε τα κόλπα του αγοριού αυτού με τις επιχορηγήσεις. Ηταν, όπως λέγεται μετ’ επιτάσεως, η καθυστέρηση, στα όρια της κωλυσιεργίας, στην κατάρτιση και προώθηση του εργασιακού νομοσχεδίου στη Βουλή.

Ο πρόεδρος Κυριάκος θεωρούσε ότι αυτό έπρεπε να γίνει νωρίτερα, ακόμη και εν μέσω της κορύφωσης της πανδημίας (για ευνόητους λόγους), προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ακόμη θετικό στοιχείο για νέες επενδύσεις, πλην όμως αυτό δεν συνέβη.

Εξ ου και άλλαξε τον Βρούτση με τον Χατζηδάκη, μετά από δέσμευση του τελευταίου ότι θα το περάσει (από τη Βουλή) το επίμαχο νομοσχέδιο.

Απλά είναι τα πράγματα. Δεν έχει και κανένα τρομερό παρασκήνιο…