Ο λυρισμός της στασιμότητας

Ο λυρισμός είναι εύκολος. Παράγει συγκίνηση. Κι αν είναι και αριστερός, παράγει φαντασιώσεις κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι φαντασιώσεις αυτές, ένα είδος αριστερού εξαιρετισμού, είναι δημοφιλείς, αλλά και σαθρές. Μοιάζουν με το μνημόνιο που θα σκιζόταν με ένα νόμο και ένα άρθρο, με τον Σόιμπλε που θα εξαφανιζόταν από την ελληνική σκηνή, με την Ευρώπη που θα την άλλαζαν Τσίπρας – Καμμένος – Βαρουφάκης.

Από προχθές, ο αριστερός εξαιρετισμός πανηγυρίζει στην Κρήτη, στα Χανιά. Το κτίριο της Πέμπτης Μεραρχίας, στον λόφο Καστέλι, πλάι στο λιμάνι, ανακαταλήφθηκε από την ομάδα αναρχικών Rosa Nera. Ηταν η ομάδα που το νεμόταν από το 2004, που εκδιώχθηκε πριν από περίπου εννιά μήνες προκειμένου ο χώρος να δοθεί για συντήρηση και τουριστική εκμετάλλευση στην εταιρεία Belvedere. Γι’ αυτό είχε αποφασίσει  η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου, που αν υλοποιούνταν θα απέφερε στο ίδρυμα 360.000 ευρώ τον χρόνο για τα επόμενα είκοσι έτη, και μαζί 18 εκατομμύρια αμέσως για μελέτες και εργασίες συντήρησης χώρων με στατικά προβλήματα.

Αλλά τα επαναστατημένα Χανιά πιστεύουν πάντα στο λεφτόδεντρο: δεν νοιάζονται ούτε για τους πόρους του Πολυτεχνείου, για την παιδεία αρκεί νομίζουν ο κρατικός προϋπολογισμός – και φυσικά αδιαφορούν για τις τουριστικές υποδομές. Εδώ και εννιά μήνες, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα και τα ΜΜΕ της Αριστεράς, ο Πολάκης, και μαζί η δημοτική αρχή, δήμαρχος και δημοτικό συμβούλιο, ο αντιπεριφερειάρχης, το ΤΕΕ, ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων, η ΕΛΜΕ και άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις αρνούνται «την εμπορευματοποίηση». Προτιμούν να νέμονται τον χώρο οι λυρικοί της επανάστασης, που από χθες επέστρεψαν με όλο τον κλισέ λυρισμό τους. Τα Χανιά του «Οχι» σε ποσοστό 73,77% στο δημοψήφισμα του 2015 είναι πάντα εκεί. Νικούν. Στην ανακοίνωσή της η συλλογικότητα Rosa Nera παρουσιάζει τον αριστερό παράδεισό της:

«Διεκδικούμε το δικαίωμα μας να κυκλοφορούμε και να καθόμαστε στον δημόσιο χώρο, χωρίς μπάτσους, χωρίς τον φόβο του ελέγχου και της καταστολής. Να μην χρειάζεται να πληρώνουμε για να απολαύσουμε τη θέα από το “μπαλκόνι”, τη σκιά από ένα αρμυρίκι (δεν έχουν μείνει και πολλά στα Χανιά), το ηλιοβασίλεμα. Να έχουμε εμείς τον λόγο αλλά και την ευθύνη για τους χώρους που υπάρχουμε».

Και τώρα που νίκησε το κίνημα, που δικαιώθηκαν οι συλλογικότητες και το κατειλημμένο εκ νέου κτίριο στον λόφο Καστέλι θα τον νέμονται όσους εγκρίνει η συλλογικότητα, πώς θα χρηματοδοτείται το Πολυτεχνείο; Ο πρώην πρύτανης του Πολυτεχνείου, Ιωακείμ Γρυσπολάκης, που ζει στα Χανιά, προσθέτει απορίες: τι θα γίνει όχι μόνο το «μπαλκόνι» της πόλης, αλλά και τα άλλα ιστορικά κτίρια που περιμένουν να αναστηλωθούν και να ενταχθούν στον ιστό της παλιάς πόλης; Τι θα γίνει με τα Νεώρια, την οδό Χάληδων, τη Βιβλιοθήκη απέναντι από τον Δημοτικό Κήπο που είχε αγοράσει η προηγούμενη δημοτική αρχή;

Χωρίς την «αξιοποίηση», που εχθρεύεται η Αριστερά, πολύ φοβάμαι ότι το κοινόχρηστο για ομοϊδεάτες και για φίλους κτίριο της Πέμπτης Μεραρχίας θα αποκτήσει θέματα ασφάλειας – ας ευχόμαστε να μην έχει την τύχη των Ιταλικών Στρατώνων, όπου φιλοξενήθηκαν αυθαίρετα μετανάστες ώσπου μια μέρα άρπαξε φωτιά.

Κατά τα άλλα, ωραία πόλη τα Χανιά. Ευάερη, ευήλια – και εχθρική απέναντι στην πραγματικότητα, στις υποδομές, σε εκπαιδευτικές δομές που θέτουν αναπτυξιακούς στόχους. Της αρκούν ένα αρμυρίκι, το ηλιοβασίλεμα, η αριστερή ψυχούλα της και η μιζέρια του αριστερού λυρισμού της. Στασιμότητα πληρωμένη ακριβά από τον έλληνα φορολογούμενο.