Κατάρ, ένα εργασιακό Νταχάου

Στην εν πολλαίς αµαρτίαις περιπεσούσα ΦΙΦΑ, αμαρτίες οι οποίες μέχρι τώρα είχαν αυστηρά οικονομικό χαρακτήρα και την αδηφαγία τους για χρηματισμό πλήρωσαν ο Μπλάτερ οι κολλητοί του, και στο τέλος η μπάλα πήρε και τον δοξασμένο στα γήπεδα, αλλά στραπατσαρισμένο στα διοικητικά, Μισέλ Πλατινί. Φαίνεται όμως ότι οι κακές συνήθειες γίνονται τρόποι ζωής και το χρήμα παραμορφώνει τα πάντα.

Ετσι λοιπόν, σκαρφαλώνοντας και πάλι στο δένδρο των οικονομικών τους αναγκών, οι νυν διοικούντες την παγκόσμια οργάνωση ποδοσφαίρου παρέδωσαν, έναντι λίαν σοβαρών ανταλλαγμάτων – των οποίων ουδέποτε θα μάθουμε ούτε το ύψος, ούτε το είδος – στο Εμιράτο του Κατάρ. Ενα Εμιράτο πάμπλουτο, αλλά καταραμένο σε ό,τι αφορά εκείνα τα απαξιωμένα ανθρώπινα δικαιώματα. Και η συμμετοχή της γερμανικής Μπάγερν στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που οργάνωσε το Κατάρ στην πρωτεύουσά του, την Ντόχα, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Και το μεν Κύπελλο το κέρδισε η Μπάγερν, έχασε όμως κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Εδώ και χρόνια, το γνωστό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αλλά και άλλες οργανώσεις, διαμαρτύρονται για τις συνθήκες εργασίας που επικρατούν στα εργοστάσια των νέων αθλητικών εγκαταστάσεων που δομεί το Κατάρ, για να φιλοξενηθούν οι αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2022. Ανατριχιάζει όποιος διαβάσει τις λεπτομέρειες αυτών των εκθέσεων. Δεκάδες χιλιάδες ντεσπεράντος προερχόμενοι από Μπανγκλαντές, Πακιστάν, Μαλαισία, Ανατολική Αφρική στρατεύονται για να εργαστούν στα προλεχθέντα εργοτάξια. Οι συνθήκες μεσαιωνικές.

Δεκάδες οι θάνατοι και άπειρα τα ατυχήματα. Και ο χορός, δυστυχώς, θανάτων και ατυχημάτων συνεχίζεται αδιάλειπτα. Το πάμπλουτο Κατάρ, έχοντας πάρει διαζύγιο με κάθε μορφή ενημέρωσης, αρνείται να δώσει οποιοδήποτε στατιστικό στοιχείο, για την τύχη και τον αριθμό νεκρών και τραυματισθέντων εργατών από το 2012. Και το πρόβλημα ανοίγει την πόρτα της ύβρεως, όταν οι υπεύθυνοι δηλώνουν ανερυθρίαστα ότι για το 75% των θανάτων η αιτία είναι άγνωστη. Αποτέλεσμα, χωρίς έρευνα, χωρίς εκθέσεις ιατρικές, με ανύπαρκτες αυτοψίες, και με τη δήλωση «δεν γνωρίζουμε», οι οικογένειες των θυμάτων δεν παίρνουν ούτε εξήγηση και βεβαίως βεβαίως ούτε αποζημίωση.

Επειτα από µεγάλες πιέσεις, οι εμίρηδες, για τα μάτια του κόσμου, και για να ικανοποιήσουν δήθεν τη ΦΙΦΑ που υφίσταται μεγάλες πιέσεις, προχώρησαν σε ορισμένες βελτιώσεις λιλιπούτειας κλίμακας σχετικά με την ανύπαρκτη εργατική τους νομοθεσία. Εργατική νομοθεσία που, ακολουθώντας τους νόμους της καφάλα, η οποία υποχρέωνε τους μετανάστες, φτωχοδιάβολους εργάτες, να παραδίδουν τα διαβατήριά τους στους εργοδότες για να μην μπορούν να φύγουν από τη χώρα χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Αυτό μεταφράζεται σε πλήρη δουλοπαροικία. Οι πιο πολλοί δουλεύουν για μισό και ένα ευρώ την ώρα. Χωρίς ασφάλιση, χωρίς περίθαλψη, εγκατεστημένοι σε φαβέλες όπου οι συνθήκες διαβίωσης είναι μηδενικές. Κι αυτοί είναι οι τυχεροί, γιατί αρκετοί άλλοι δουλεύουν απλήρωτοι, και εκκρεμούν δεδουλευμένα πολλών μηνών.

Και ενώ στο Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ήλπιζαν ότι τα καταγγελλόμενα θα ευαισθητοποιούσαν τη ΦΙΦΑ και αυτή από την πλευρά της θα πίεζε τους εμίρηδες για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, δυστυχώς, η Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, αγρόν ηγόρασεν. Το αφτί της ούτε καν ίδρωσε και το μάτι της παρέμεινε γυάλινο. Η δε απάντησή της στους Οργανισμούς Δικαιωμάτων, μνημείο αμοραλισμού: 10 λέξεις όλες κι όλες σε καταγγελίες με βαθύτατα ανθρώπινο χαρακτήρα. Ως διεθνής ομοσπονδία, ουδεμία ευθύνη έχουμε για τα λογής κοινωνικά προβλήματα. Βλέπετε, όταν μιλούν τα πετροδολάρια, κλείνουν μάτια, βουλώνουν αφτιά και σφραγίζονται στόματα.

Κι όπως η ΦΙΦΑ έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της τις αγωνιώδεις αιτιάσεις, τα ίδια και το επίλεκτο τέκνο της, η Μπάγερν Μονάχου, παρά το γεγονός ότι δέχτηκε διαμαρτυρίες από το σύνολο του φίλαθλου κόσμου στη Γερμανία, για τη συμμετοχή της στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Και παρά το γεγονός ότι ο διευθυντής μιας από τις οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο Μακ Γκίχαν, απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στο αφεντικό του βαυαρικού συλλόγου, Ρουμενίγκε, δεν πήρε καμία απάντηση. Κι όμως, η επιστολή δεν ζητούσε να μποϊκοταριστούν οι αγώνες, απλώς να πουν δυο κουβέντες δημόσια, αξιοποιώντας το κύρος τους ως συλλόγου και ως ατόμων. Το σημαντικό είναι ότι το 2019 η Λίβερπουλ, που συμμετείχε στο εν λόγω τουρνουά, δημοσιοποίησε το θέμα της καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων στο Κατάρ, ευαισθητοποιώντας την κοινή γνώμη. Και αυτό είναι τουλάχιστον κάτι που διασώζει ένα ελάχιστο από την προ πολλού απολεσθείσα τιμή και αξιοπρέπεια της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας.