Στους Ολυμπιακούς {LF}με «προπονητή» {LF}τον Μπρους Λι

Είδε κάποια από τα πιο σκοτεινά μέρη της ανθρωπότητας. Πάλεψε με κύματα, κυνηγήθηκε, έζησε σαν φυλακισμένος, αλλά κανείς δεν κατάφερε να του καταστρέψει το όνειρό του να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Ασίφ Σουλτανί είναι πρόσφυγας από το Αφγανιστάν που βρήκε καταφύγιο στην Αυστραλία και παλεύει να συμπεριληφθεί στην Ολυμπιακή Ομάδα Προσφύγων ως αθλητής του καράτε έχοντας ως πρότυπο τον Μπρους Λι.

Οι αναμνήσεις του από το οδυνηρό του ταξίδι στην Αυστραλία με ένα ξεχαρβαλωμένο σκάφος όπου παραλίγο να χάσει τη ζωή του, του δίνουν δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσει την προσπάθειά του. Οταν το σκάφος άρχισε να βάζει νερά στο πυκνό σκοτάδι κάπου έξω από την Ινδονησία πανικός κατέλαβε τους πάνω από 100 αιτούντες άσυλο που είχαν στριμωχτεί μέσα του. Εν μέσω τσακωμών για τα ελάχιστα σωσίβια γιλέκα ο Σουλτανί δεν μπορούσε να τραβήξει το βλέμμα του από ένα παιδί που έπαιζε, καθώς τα κύματα απειλούσαν να βυθίσουν τη βάρκα. «Το παιδί δεν είχε ιδέα ότι κοντεύαμε να πνιγούμε. Απλά μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια».

Η βάρκα τελικά άντεξε και έφτασε μέχρι τις ακτές της Αυστραλίας, αλλά η εικόνα του παιδιού επηρέασε τόσο βαθιά τον Σουλτανί που του γέννησε τη φιλοδοξία να εκπροσωπήσει όλα αυτά τα βίαια εκτοπισμένα προσφυγόπουλα  στους Ολυμπιακούς Αγώνες. «Εχω εκατομμύρια λόγους να συμμετάσχω στους Αγώνες», λέει.

Ο Σουλτανί είναι ένας από τους 56 πρόσφυγες αθλητές που έχουν λάβει υποτροφία και διεκδικούν θέση στην Ολυμπιακή Ομάδα Προσφύγων, η οποία για πρώτη φορά συμμετείχε στη διοργάνωση στους Αγώνες του Ρίο το 2016. Η ομάδα θα ανακοινωθεί την Τρίτη 8 Ιουνίου. «Με ενέπνευσε η πρώτη Ολυμπιακή Ομάδα Προσφύγων στο Ρίο και είπα μπορώ να είμαι κι εγώ μέλος αυτής της ομάδας, η οποία δεν αντιπροσωπεύει μόνο τον εαυτό μου αλλά εκατομμύρια άλλους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο».

Οδύσσεια

Το ταξίδι του Σουλτανί στην Αυστραλία διήρκεσε ουσιαστικά εννέα χρόνια και ξεκίνησε όταν η οικογένειά του εγκατέλειψε το Αφγανιστάν λόγω του πολέμου και των διωγμών στην κοινότητά τους Χαζάρα.

Στο πρώτο ταξίδι προς το Ιράν που ο Σουλτανί το χαρακτηρίζει «εφιάλτη», τους λήστεψαν ένοπλοι και τους τρομοκρατούσαν κάθε στιγμή απειλώντας τους πως θα τους σκοτώσουν ή θα τους απαγάγουν. Για να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι σε εκφοβισμούς και επιθέσεις ο Σουλτανί στράφηκε στις πολεμικές τέχνες κάνοντας προπονήσεις σε ένα μικρό γυμναστήριο στο Ιράν.

Ως πρόσφυγας χωρίς έγγραφα γρήγορα τον έδιωξαν. «Ημουν συντετριμμένος, ήταν πολύ δύσκολο για μένα γιατί ήταν το μόνο πράγμα που είχα».

Χωρίς γυμναστήριο ή προπονητή άρχισε να γυμνάζεται μόνος του στην αυλή αντιγράφοντας τις κινήσεις του Μπρους Λι από παλιές του ταινίες τις οποίες έβλεπε συνέχεια με τους φίλους του. «Με ενέπνευσε ως παιδί να μην εγκαταλείπω ποτέ το όνειρό μου».

Στα 16 του ο Σουλτανί απελάθηκε και επέστρεψε στο Αφγανιστάν. Χωρίς την οικογένειά του και με τις συγκρούσεις να συνεχίζουν να μαίνονται, ο νεαρός Αφγανός έφυγε ξανά από τη χώρα του, έφτασε στην Ινδονησία και από εκεί στην Αυστραλία. Παρέμεινε για μήνες σε καμπ μεταναστών στο οποίο τον βοήθησαν πολύ στις προπονήσεις οι αξιωματικοί.

«Οταν γεννιόμαστε δεν έχουμε επιλογή – απλά γεννιόμαστε πρόσφυγες. Η υποστήριξη των ανθρώπων σημαίνει τα πάντα για μας γιατί έχουμε χάσει τα πάντα. Είμαι πραγματικά ευγνώμων μέχρι σήμερα σε εκείνους τους αξιωματικούς που με ενθάρρυναν».

Αφού ολοκληρώθηκε η γραφειοκρατική διαδικασία εγκαταστάθηκε στο Μέιτλαντ, βόρεια του Σίδνεϊ και άρχισε να χτίζει τη νέα του ζωή. Στην ηλικία των 18 ετών ήταν η πρώτη φορά που μπορούσε να λάβει μια εκπαίδευση, έτσι εγγράφηκε σε σχολείο. Επικέντρωσε το ενδιαφέρον του στις πολεμικές τέχνες για να φτάσει σήμερα να διεκδικεί μία θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. «Οι πολεμικές τέχνες είναι θέμα σεβασμού, πειθαρχίας, τιμής, πίστης και ανθεκτικότητας», εξηγεί. «Είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, με έσωσαν όταν ήμουν παιδί».

Καθώς περιμένει να μάθει αν θα ταξιδέψει τελικά στο Τόκιο βλέπει έναν μεγάλο στόχο πέρα από το χρυσό μετάλλιο – να προσφέρει στα προσφυγόπουλα ένα πρότυπο με το οποίο μπορούν να ταυτιστούν.