Γιατί γιορτάζει ο Παναθηναϊκός;

Ενας μύθος πείθει το ακροατήριό του όταν καταφέρνει να στήσει την υπερβολή του πάνω σε πυλώνες αλήθειας. Σήμερα συμπληρώνεται μισός αιώνας από την πρώτη και μοναδική συμμετοχή ελληνικής ομάδας σε τελικό ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης. Ο Παναθηναϊκός του Δομάζου, του Αντωνιάδη, του Καμάρα έβαλε το ελληνικό ποδόσφαιρο στην «Αγια-Σοφιά» του αθλήματος, το Γουέμπλεϊ, απέναντι σε μια ομάδα που άλλαξε τον ρου της ιστορίας, τον Αγιαξ του Γιόχαν Κρόιφ.

Η συμμετοχή στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1971 γιορτάζεται από τον Παναθηναϊκό ως μια τεράστια επιτυχία. Αν κριθεί από τη μοναδικότητά της στην ημεδαπή, πράγματι είναι. Με κριτήρια καθαρά αγωνιστικά, ωστόσο, οι Πράσινοι δεν θα έπρεπε να είναι τόσο χαρούμενοι.

Το να γιορτάζεις για την ήττα σε τελικό ουσιαστικά ταριχεύεις την ικανότητά σου να τον κερδίσεις.

Στη θέση του ηττημένου φιναλίστ έχουν βρεθεί άλλες 19 ομάδες στον Παλαιό Κόσμο. Πρώτη και καλύτερη η Ατλέτικο Μαδρίτης που έχει αγωνιστεί σε τρεις τελικούς. Η Ρεμς και η Βαλένθια έχουν συμμετάσχει σε δύο. Σε τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ έχουν αγωνιστεί επίσης ομάδες όπως η Μάλμε (1979), η Μπριζ (1978), η Παρτιζάν (1966), η Σεντ Ετιέν (1976) και η Αϊντραχτ Φρανκφούρτης (1960).

Ο Παναθηναϊκός αποτελεί μοναδική περίπτωση ομάδας που χαίρεται για την ήττα του. Ισως γιατί αντιλαμβάνεται πως ακόμα και ως ηττημένος στο Γουέμπλεϊ προκαλεί τον φθόνο των αντιπάλων του και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους ξύνει την πληγή. Κι αυτοί με τη σειρά τους απαντούν με «Χουντέμπλεϊ» περιγράφοντας γεγονότα με τέτοια γλαφυρότητα ωσάν να ήταν παρόντες.

Στη σωστή του διάσταση το «Γουέμπλεϊ» αποτελεί τη μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία του ελληνικού ποδοσφαίρου να γράψει με χρυσά γράμματα ιστορία στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Το Euro 2004 δεν θα είχε ποτέ την ίδια αξία για τους Ελληνες αν η Γαλανόλευκη έχανε από την Πορτογαλία.

Οι πραγματικοί πρωταθλητές κλαίνε για τους χαμένους τελικούς, δεν τους γιορτάζουν.