Tο θαύμα του Αταμάν

Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, το ελληνικό μπάσκετ ήταν ακόμα στα ντουζένια του με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό να τερματίζουν (3ος και 4ος αντίστοιχα) με πλεονέκτημα έδρας την κανονική περίοδο. Και τους οπαδούς τους να ψάχνουν εισιτήρια για το φάιναλ φορ του 2018 στο γειτονικό Βελιγράδι, πριν τους προσγειώσουν ανώμαλα η Ζαλγκίρις Κάουνας και η Ρεάλ Μαδρίτης (με 3-1 νίκες έκαστη και μπρέικ της έδρας).

Την ίδια σεζόν η Εφές Αναντολού θα είχε… υποβιβαστεί (αν υπήρχε τέτοια παράγραφος στην προκήρυξη) καθώς είχε ελεύθερη πτώση και τερμάτισε τελευταία (16η) και καταϊδρωμένη με ρεκόρ 7-23. Η σεζόν ήταν από την αρχή στραβή και έτσι κλήθηκε – για τρίτη φορά στην καριέρα του – ο πιο εμβληματικός προπονητής στην ιστορία της ομάδας (μαζί με τον Αϊντίν Ερς), ο Εγκίν Αταμάν. Παρέλαβε την ομάδα από τον Βέλιμιρ Περάσοβιτς στο 3-10 και δεν έκανε, είναι αλήθεια, τη διαφορά αφού το δικό του ρεκόρ στην Ευρωλίγκα ήταν ανάλογο (4-13).

Ομως ήδη είχε – πριν ολοκληρωθεί η χρονιά – κάνει την έκθεσή του στη διοίκηση προτείνοντας ένα τριετές πλάνο που θα επανάφερε την ομάδα ακόμα και μέχρι το φάιναλ φορ, καθώς ο ίδιος ήταν στον πάγκο όταν την είχε οδηγήσει σε αυτό της Θεσσαλονίκης (Πρωταθλητριών τότε) το 2000 και του Παρισιού (Σουπρολίγκα) έναν χρόνο αργότερα, σταματώντας και τις δύο φορές αναγκαστικά στον ημιτελικό όπου είχε… στάση Ομπράντοβιτς (και Παναθηναϊκού) με τον οποίο θα ανέπτυσσαν μια ιδιαίτερα σχέση στο πέρασμα του χρόνου. Εκείνο το καλοκαίρι του 2018 (που είχε και το αντίπαλο δέος, με τη Φενέρ να έχει πάρει την Ευρωλίγκα του 2017 και να είναι φιναλίστ έναν χρόνο αργότερα), κράτησε μόνο – ουσιαστικά – μια τριάδα έμπειρων παικτών (τον αρχηγό Ντογκούς Μπαλμπάι, τον Κροάτη Κρούνοσλαβ Σίμον, και τον… δικό μας Μπράιαν Ντάνστον) και για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια στην Εφές αξιοποίησε πολύ πιο αποτελεσματικά τα έτσι κι αλλιώς αρκετά εκατομμύρια που συνήθως ξόδευε η ομάδα στις μεταγραφές. Μια πλειάδα εξαιρετικών παικτών (Λάρκιν, Μίσιτς, Μπομπουά, Πλάις) και κάποιων εξαιρετικών «εργαλείων» (Σανλί, Μοερμάν, Τουντσέρ, Αντερσον) ήρθαν και έδεσαν με τους παλαιότερους και η χημεία τους βγήκε αμέσως. Πόνταρε στο ότι κανείς από όλους αυτούς, παρά το μεγάλο ταλέντο και την αξία τους, δεν είχε πάρει την Ευρωλίγκα και για κάποιους ήταν ίσως απωθημένο (π.χ. Ντάνστον και Μίσιτς).

Καθώς την επόμενη σεζόν έφτασε μέχρι τον τελικό της Ευρωλίγκας όπου έχασε στις λεπτομέρειες το τρόπαιο από την ΤΣΣΚΑ, ενώ πέρυσι είχε «κρύψει» την μπάλα και πήγαινε με σπασμένα φρένα προς τον τίτλο χωρίς να μπορεί να τη σταματήσει κανείς, παρά μόνο ο κορωνοϊός και η (βιαστική αν δούμε άλλες διοργανώσεις ακόμα και στο μπάσκετ) απόφαση της Ευρωλίγκας να κατεβάσει ρολά. Τη στιγμή της διακοπής η Εφές είχε ρεκόρ 24-4 με… διαστημικό μπάσκετ!

Την Κυριακή το βράδυ ήταν η δικαίωση για έναν καλό και νοικοκύρη προπονητή που αμφισβητήθηκε περισσότερο στην Τουρκία τα προηγούμενα χρόνια, παρά στην Ευρώπη.