Γκρεμίστε την Ακρόπολη!

Δεν είναι η πρώτη φορά που μια διαφωνία για την ιερότητα της Ακρόπολης και τούτα εδώ τα μάρμαρα (αυτή τη φορά λόγω της φωτογράφισης του οίκου Dior) μετατρέπεται σε δημόσια διαμάχη με πολιτικούς κραδασμούς. Κάθε τρεις και λίγο αυτά συμβαίνουν. Από παλιά. Οι αρχαιότητες, για μια αποστειρωμένη αντίληψη εθνικοφροσύνης, είναι κάτι σαν ιερό εικόνισμα. Επιτρέπεται μόνο να το λιβανίζουμε. Να το συντηρούμε άθικτο και να μην επιτρέπουμε να έλθει σε επαφή με την πραγματική ζωή – και ιδίως σε ό,τι έχει να κάνει με τον αισθησιασμό, με τις ιδέες, με την οικονομία. Μόνο ο τουρισμός επιτρέπεται, κι αυτός ως αναγκαίο κακό – επειδή επικροτεί το κύρος της αρχαιότητας στο οποίο στηρίζουμε σε μεγάλο βαθμό την εθνική ταυτότητά μας.

Τον φετιχισμό αυτής της εθνικοφροσύνης τον έχουν περιγράψει και τον έχουν χρησιμοποιήσει πολλοί. Η πιο γνωστή «βεβήλωση», από το σώμα στο όνομα της τέχνης, έγινε το 1929, με πρωτοβουλία της φωτογράφου Nelly’s, που ανέβασε και φωτογράφισε στην Ακρόπολη δυο ημίγυμνες χορεύτριες, τη Μόνα Παέβα (πρώτη μπαλαρίνα της Οpera Comique) και την Ουγγαρέζα Νικόσκα. Τις έντυσε με αραχνοΰφαντα τούλια και ημίγυμνες τις σκηνοθέτησε να χορεύουν. Το σκάνδαλο ήταν μεγάλο – και μόνο ο «συστημικός» Τύπος όπως το «Ελεύθερον Βήμα» και η «συστημική» δημοσιογραφία, που την υπηρετούσαν πρόσωπα όπως ο Παύλος Νιρβάνας, υποστήριξαν την τέχνη: «Διαμαρτύρομαι εν ονόματι των Ολυμπίων θεών, οι οποίοι, όχι μόνο επερπατούσαν γυμνοί, αρσενικοί και θηλυκοί, αλλά και θεόγυμνοι ελατρεύοντο στους ναούς των…», έγραψε ο χρονογράφος.

Ο έλληνας υπαρξιστής (και μετέπειτα αυτόχειρας) Γιώργος Μακρής, τον Νοέμβριο του 1944, με τους Γερμανούς να έχουν μόλις αφήσει την Αθήνα, ίδρυσε τον ολιγομελή και παράνομο Σύλλογο Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων (ΣΑΣΑ) που εξέδωσε προκήρυξη με τίτλο: «Να ανατινάξουμε την Ακρόπολη!». Η ντανταϊστική χειρονομία του, που πνίγηκε κατόπιν στη δίνη του Εμφυλίου, έλεγε ότι ο ναζισμός είχε διεκδικήσει νόημα στην κλασική αρχαιότητα. Στη συνέχεια, βεβαίως, πίσω από την αρχαιότητα οχυρώθηκε η εθνικοφροσύνη, που μετά τον Εμφύλιο έχτιζε «νέους Παρθενώνες».

Μετά τη χούντα, ασφαλώς, τα κρούσματα «βεβήλωσης», και όχι μόνο της Ακρόπολης, αυξήθηκαν. Η πιο ωραία κόντρα έγινε το 1985, όταν κυκλοφόρησε στα ελληνικά το περιοδικό «Playboy», και πιο πολύ για να υπάρξει διαφημιστικός θόρυβος η Ζωή Λάσκαρη, ντίβα διαρκείας, φωτογραφίστηκε  από τον Ντίνο Διαμαντόπουλο γυμνή στη Δήλο. Οι φωτογραφίες της δημοσιεύτηκαν, μαζί με ένα κείμενο του Γιώργου Λιάνη, μετρ ενός ιδιώματος που θα το χαρακτήριζα «λυρισμό του μάτσο ελληνισμού», που είχε τίτλο: «Γυμνή στον ήλιο»: «Αξιον Εστί το Σώμα σου. Σώμα εθνική οδός, γεμάτο ντράιβ ιν για κουρασμένες νταλίκες, Λεωφορεία Πάθους και τα παιδιά της Αλφα Ρομέο, Πόρσε, Χόντα, Καβασάκι». Το περιοδικό πούλησε σαν ζεστό ψωμάκι.

Σε όλες αυτές και σε άλλες σχετικές υποθέσεις (και με εξαίρεση μια διαφήμιση του 1992, όταν ο Παρθενώνας εικονογραφήθηκε με κολόνες που παρέπεμπαν στο μπουκάλι της κόκα-κόλα, οπότε η αντίσταση που οργανώθηκε έφτιαξε ένα ρεύμα αντικαπιταλιστικής εθνικοφροσύνης) η Αριστερά ήταν ψύχραιμη. Δεν ταυτιζόταν με την Αγανάκτηση της εθνικόφρονος ταυτότητας. Αυτό έγινε τα τελευταία χρόνια, ευκαιριακά, μέσω ενός επιδραστικού αριστερίστικου καιροσκοπισμού, που ασπάστηκε το εθνικό μελόδραμα για να εμποδίσει τα έργα στο Ελληνικό.

Εκτοτε, έγιναν κι οι συριζαίοι θεματοφύλακες της κλασικής αρχαιότητας και εθνικόφρονες.