«Ρωτήστε τον Ρεχάγκελ γιατί δεν ήμουν στο Euro»

Είθισται ανά τον κόσμο να εγείρονται ενστάσεις για τις αποστολές των εθνικών ομάδων. Η περίπτωση, όμως, του Ακη Ζήκου το 2004 έμοιαζε να υπερβαίνει τα όρια του παράδοξου και του οξύμωρου. Γιατί ο Ελληνας που συμμετείχε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ δεν μπήκε στο κάδρο της Εθνικής για το Euro της ίδιας χρονιάς. Χωρίς… ντρίμπλα παραδέχεται την πικρία του, έστω κι αν αναγνωρίζει ότι ήταν ιδιαίτερα καταπονημένος στο φινάλε της αλησμόνητης περιόδου.

Εν έτει 2021 πλέον ο Ακης Ζήκος έχει αποτραβηχτεί από τα στενά όρια του ποδοσφαίρου και θέτει ως στόχο να συμβάλει στη διεύρυνση του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας με τη δημιουργία αθλητικών σχολείων.

Πώς ένιωσες που έφτασες σε τελικό Τσάµπιονς Λιγκ και την ίδια χρονιά δεν ήσουν στις επιλογές του εκλέκτορα της Εθνικής Ελλάδας Οτο Ρεχάγκελ για το Euro 2004;

«Η αλήθεια είναι ότι είχα επιστρέψει στη δράση τον Σεπτέμβριο του 2003 από ρήξη χιαστών. Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο υποβλήθηκα σε αρθροσκόπηση. Επαιξα τελικά πάνω από 40 παιχνίδια τη σεζόν 2003-04. Η κούραση ήταν τεράστια. Ενδεχομένως και να μην μπορούσα να αποδώσω τα προσδοκώμενα αν είχα κληθεί στην αποστολή για το Euro. Δεν το ξέρω. Εκ του αποτελέσματος, πάντως, ένιωσα πικρία, αν πούμε ότι άξιζα βάσει απόδοσης να συμπεριληφθώ στις επιλογές του ομοσπονδιακού τεχνικού. Στη ζωή όμως δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα».

Επικοινώνησε ποτέ µαζί σου ο Ρεχάγκελ;

«Οχι. Ποτέ. Ούτε πριν από το Euro ούτε σε προηγούμενες χρονιές».

Τι πιστεύεις ότι έβλεπε ο προπονητής σου στη Μονακό, Ντιντιέ Ντεσάν, που δεν είδε ο Οτο Ρεχάγκελ;

«Θεωρώ ότι ο Ντεσάν είδε σ’ εμένα έναν άνθρωπο που αγωνιζόταν και πάσχιζε με φιλότιμο στον αγωνιστικό χώρο. Εναν παίκτη που είχε ως πρώτο μέλημα να καθοδηγήσει και να αγωνιστεί για την ομάδα. Εβλεπε στοιχεία του εαυτού του. Ο Οτο Ρεχάγκελ δεν ξέρω τι είδε και τι δεν είδε. Μπορείτε να ρωτήσετε τον ίδιο».

Θήτευσες δις ως υπεύθυνος στις ακαδηµίες της ΑΕΚ. Θα σε ξαναδούµε σε κάποιο ποδοσφαιρικό πόστο;

«Μου είναι δύσκολο να ασχοληθώ ξανά με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο στόχος μου είναι να συμβάλω σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση στη διεύρυνση του εκπαιδευτικού συστήματος με τη δημιουργία αθλητικών σχολείων. Υπάρχουν καλλιτεχνικά και μουσικά σχολεία, αλλά κανένα αθλητικό. Την ίδια ώρα η Κύπρος – με σαφώς μικρότερο πληθυσμό – έχει τέσσερα αθλητικά. Τα έχει ανάγκη και η Ελλάδα. Πώς θα ανταγωνιστούμε άλλες χώρες που στο δικό τους σύστημα τα παιδιά έχουν 8 έως 10 ώρες προπόνησης στις ηλικίες 15-17 ετών. Εμείς περιοριζόμαστε στις τέσσερις και βάσει εκπαιδευτικού προγράμματος τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες δεν προλαβαίνουν να αυξήσουν τα προπονητικά τους κομμάτια.

Εχω ήδη καταπιαστεί με αυτό το αντικείμενο σε συνεργασία με ιδιωτικό εκπαιδευτήριο. Σε μία τετραετία από το μηδέν βγάλαμε 200 αθλητές. Οχι μόνο ποδοσφαιριστές. Είχαμε μπασκετμπολίστες, κολυμβητές, τενίστες.

Πρέπει, όμως, να δημιουργηθούν αθλητικά σχολεία και στον δημόσιο τομέα. Είχα επαφές με την υπουργό Παιδείας, την κυρία Κεραμέως, αλλά πέσαμε πάνω στον κορωνοϊό. Εκκρεμούσαν τα νέα ραντεβού και ελπίζω να προγραμματιστούν προσεχώς».