«Δεν ήθελα να τελειώσει ο τελικός»

Τούτη η πηγή αναβλύζει υστεροφημία. Και δεν χρειάζεται απαραίτητα να βρέξεις τα χείλη σου. Αρκεί να την ανακαλύψεις μέσα από μονοπάτια δύσβατα. Φτάνει να ξεπροβάλει μπροστά σου αυτός ο δυσπρόσιτος προορισμός των παιδικών ονείρων. Το κατάφερε η πράσινη γενιά του Γουέμπλεϊ (Αγιαξ – Παναθηναϊκός 2-0, τελικός Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1971) και στη σύγχρονη εποχή ο Ακης Ζήκος. Ο μοναδικός Ελληνας που αγωνίστηκε σε τελικό από τη στιγμή που η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση μετονομάστηκε σε Τσάμπιονς Λιγκ. Θα μπορούσε να θεωρηθεί και πρόδρομος, αλλά τούτος ο χαρακτηρισμός μάλλον προϋποθέτει να βαδίσουν και άλλοι στα χνάρια του. Και μέχρι σήμερα το επίτευγμά του (από το 2004 με τη φανέλα της Μονακό) παραμένει ανεπανάληπτο για τα ελληνικά δεδομένα.

«Δεν ήθελα να τελειώσει ο τελικός» αφηγείται στα «ΝΕΑ» ο μέσος που θύμιζε στον κόουτς Ντιντιέ Ντεσάν ένα κομμάτι του δικού του εαυτού. Ο Ακης Ζήκος δεν επιζητούσε περισσότερο χρόνο, επειδή ήλπιζε να ανατρέψει το 3-0 υπέρ της Πόρτο στο Γκελζενκίρχεν. Ηθελε απλώς να συνεχίσει να ρουφάει κάθε στιγμή της ανεξίτηλης βραδιάς που ανέπτυξε άρρηκτους δεσμούς ζωής για την παρέα της Μονακό. Ο Ελληνας του Πριγκιπάτου ξετυλίγει σήμερα το κουβάρι του προ 17ετίας παραμυθιού και καταθέτει την εκτίμησή του για τον αποψινό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ Μάντσεστερ Σίτι – Τσέλσι.

Τι συναισθήµατα γεννάει ένας τελικός Τσάµπιονς Λιγκ;

«Υπάρχουν τα τωρινά και τα τότε συναισθήματα. Οταν συμβαίνει δεν προλαβαίνεις – λόγω ταχύτητας των εξελίξεων – να νιώσεις και να αισθανθείς επακριβώς τι πέτυχε η ομάδα. Ηταν μία σεζόν με άγνοια κινδύνου για τη Μονακό. Μία τρελή χρονιά. Δεν είχαμε τον χρόνο να εκτιμήσουμε αυτό που συνέβαινε. Αν κάνουμε, όμως, τώρα φλας μπακ αντιλαμβάνομαι ότι ήταν κάτι εκπληκτικό για μας. Κάτι που μας γεμίζει με συναισθήματα περηφάνιας και νοσταλγίας. Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι η πιο σημαντική διασυλλογική διοργάνωση ποδοσφαίρου. Εχει το μεγαλύτερος κύρος παγκοσμίως».

Τι ιδιαίτερο είχε η προετοιµασία -ψυχολογική και αγωνιστική – ενόψει τελικού;

«Στην εκκίνηση της διοργάνωσης τη σεζόν 2003-04 δεν ήμασταν ούτε καν το 10ο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Μου έχει μείνει η δυσκολία να περάσουμε από τη φάση των «16» (ήττα 2-1 στην έδρα της Λοκομοτίβ Μόσχας, νίκη 1-0 στο Μονακό). Είχαμε απέναντί μας έναν θεωρητικά ισάξιο αντίπαλο και στην ουσία έπρεπε να προκριθούμε. Στα επόμενα παιχνίδια με Ρεάλ Μαδρίτης στα προημιτελικά και Τσέλσι στα ημιτελικά δεν ήμασταν το φαβορί και τα καταφέραμε, λόγω άγνοιας κινδύνου. Παίζαμε για να ευχαριστηθούμε τα παιχνίδια και εντέλει πετύχαμε αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο».

Θυµάσαι κάτι από την οµιλία ή τις οδηγίες του προπονητή σας Ντιντιέ Ντεσάν;

«Πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν αντιμετωπίζαμε τον τελικό σαν ένα διαφορετικό παιχνίδι. Δεν κάναμε ιδιαίτερη τακτική τις προηγούμενες μέρες. Ούτε μπήκαμε στη λογική να προσαρμοστούμε στο παιχνίδι του αντιπάλου. Ηταν σαν να παίζαμε ένα ματς του γαλλικού πρωταθλήματος ή έναν οποιοδήποτε αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ. Θεωρώ ότι ήταν στα υπέρ μας η προσέγγιση που είχαμε. Αυτό το χαρακτηριστικό ίσχυε για τη Μονακό σε όλη τη σεζόν».

Τι δεν θα ξεχάσεις από τη βραδιά της 26ης Μαΐου 2004 στη Veltins Arena του Γκελζενκίρχεν;

«Θυμάμαι ότι δεν ήθελα να τελειώσει ο τελικός. Παρ’ όλη την κούραση που είχαμε, επειδή 14-15 παίκτες της ομάδας μας είχαν στα πόδια τους 45-50 παιχνίδια εκείνη τη σεζόν. Ηταν το τέλος μιας εξουθενωτικής χρονιάς. Δεν θα ξεχάσω, όμως, ότι δεν ήθελα να ακούσω το σφύριγμα της λήξης. Στενοχωρήθηκα περισσότερο, επειδή τελείωσε ο τελικός, παρά για το αποτέλεσμα».

Εχεις κρατήσει επαφή µε τους συµπαίκτες που είχες στον τελικό του 2004; Ηταν κάποιος κολλητός σου;

«Εχουμε δημιουργήσει ένα γκρουπ στα social media στο οποίο συμμετέχουν όλοι οι παίκτες εκείνης της σεζόν. Γράφουμε ευχές σε γενέθλια, μεταφέρουμε οτιδήποτε σημαντικό συμβαίνει και σχολιάζουμε. Με αυτό τον τρόπο κρατάμε επαφές όλοι με όλους. Μάλιστα, και τότε ήταν ένα από τα μυστικά μας οι άριστες σχέσεις που είχαμε όλοι μεταξύ μας».

Θα άλλαζες τη συµµετοχή στον τελικό του Τσάµπιονς Λιγκ µε περισσότερα τρόπαια εγχώριων διοργανώσεων;

«Πολύ υποθετική η ερώτηση. Μεταφέρει υποθετικά συναισθήματα. Δεν μπορώ να ξέρω και να απαντήσω για κάτι που δεν βίωσα. Στο άκουσμα της ερώτησης θα μπορούσες να πεις “ναι, θα ήθελα περισσότερα τρόπαια”. Από την άλλη, όμως, ήταν τόσο έντονα όσα βίωσα τη σεζόν 2003-04, ώστε δεν θα μπορούσα υποθετικά να αλλάξω τίποτα».

Περίµενες ότι ο τότε τεχνικός της Πόρτο Ζοσέ Μουρίνιο θα διέγραφε τόσο ανοδική πορεία;

«Οχι δεν το περίμενα. Ηταν 41 χρόνων το 2004. Είχε κατακτήσει ήδη το UEFA Cup με την Πόρτο και είχε φτιάξει εκπληκτική ομάδα με γηγενείς ποδοσφαιριστές. Τότε ανέβαινε χωρίς να ξέρουμε το ταβάνι του. Φαινόταν, πάντως, ότι βαδίζει σε δρόμο επιτυχιών από τα προηγούμενα, μικρά έστω δείγματα γραφής του».

Συµφωνείς µε όσους τον χαρακτηρίζουν πλέον ξεπερασµένο;

«Ισως επηρεάζονται ορισμένοι από τα αποτελέσματα στις τελευταίες ομάδες του. Επί της ουσίας, όμως, πέτυχε πολύ νωρίς πολλά. Αυτός είναι και ο λόγος που στη συνέχεια τον αντιμετώπισε ο κόσμος με αυξημένες απαιτήσεις. Κλήθηκε να διαχειριστεί και ένα μεγαλύτερο ψυχολογικό βάρος. Θεωρώ, ωστόσο, ότι δεν είχε να αποδείξει τίποτα. Κανένας δεν είναι αποτυχημένος, όταν είναι επιτυχημένος. Και σίγουρα κάποιος δεν μπορεί να είναι πάντα επιτυχημένος σε όλες τις περιόδους, σε όλες τις στιγμές».

Τι προβλέπεις για τον φετινό τελικό Μάντσεστερ Σίτι – Τσέλσι;

«Είναι ένα αγγλικό ντέρμπι με δύο ιστορικές ομάδες. Η Μάντσεστερ Σίτι δείχνει το φαβορί, λόγω αποτελεσμάτων και αγωνιστικής κατάστασης. Θεωρώ, πάντως, ότι θα γίνει ένα ισορροπημένο ματς και θα κριθεί στις λεπτομέρειες. Θα κριθεί από την κατάσταση που θα βρεθούν τη συγκεκριμένη μέρα και ώρα οι ποδοσφαιριστές των ομάδων. Το βλέπω αμφίρροπο. Υπάρχει ένα μικρό προβάδισμα της Σίτι, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα είναι εμφανές στο παιχνίδι».