Τι δουλειά έκανε ο Παππάς;

Λίγα εικοσιτετράωρα μετά τα Χριστούγεννα του 2016, οι υπουργοί Αλ. Φλαμπουράρης και Ν. Παππάς κάλεσαν εκπροσώπους των τεσσάρων συστημικών τραπεζών στο Μέγαρο Μαξίμου.

Το αντικείμενο της σύσκεψης ήταν τι θα κάνουν οι τράπεζες με τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη και τον Πήγασο (ιδιοκτησίας Μπόμπολα) που αντιμετώπιζαν οικονομικά προβλήματα και είχαν υψηλό δανεισμό.

Καθώς επίσης τι θα γίνει και με εταιρείες στις οποίες συμμετείχαν και οι δύο εκδοτικοί όμιλοι, όπως ο τηλεοπτικός σταθμός Mega και η εκτυπωτική Ιρις.

Τυπικά αντικείμενο για σύσκεψη δεν υπήρχε. Οι τράπεζες ήταν ιδιωτικοί οργανισμοί και οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις το ίδιο. Μπορούσαν να κάνουν ό,τι ήθελαν στα πλαίσια του νόμου χωρίς να ρωτήσουν ούτε τον Παππά, ούτε τον Φλαμπουράρη, ούτε ολόκληρη την κυβέρνηση.

Παρ’ όλα αυτά το «ενδιαφέρον» των δύο υπουργών ήταν έκδηλο και πιεστικό. Ανέπτυξαν τη φαραωνική ιδέα να συγχωνευτούν όλα τα παραπάνω σε έναν ενιαίο εκδοτικό οργανισμό – υπονοώντας προφανώς και σε φιλικά προς την κυβέρνηση χέρια…

Οι εκπρόσωποι των τραπεζών άκουγαν αποσβολωμένοι. Τελικά το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε διότι δεν βρέθηκε ποιος θα βάλει τα λεφτά που θα το καταστήσει νομότυπο.

Μένω εκεί. Λεπτομέρειες άλλη φορά.

Και πάμε τώρα στην υπόθεση Καλογρίτσα-Παππά. Είναι προφανές ότι έχει ακόμη πολλά σημεία που απομένει να διευκρινιστούν. Αλλά με τα έως τώρα δεδομένα υπάρχει ένα σοβαρό ερώτημα, το οποίο χρειάζεται απάντηση.

Τι δουλειά έκανε ο Παππάς;

Να θυμίσω ότι ο Παππάς ήταν αρχικά υπουργός Επικρατείας και (από το 2016) Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης.

Στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων αυτών ψήφισε έναν νόμο και διοργάνωσε έναν διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες.

Με περιορισμένη επιτυχία. Σε δεύτερη φάση ο διαγωνισμός κρίθηκε αντισυνταγματικός από το Συμβούλιο της Επικρατείας και ακυρώθηκε, με αποτέλεσμα να ακολουθηθεί (τελικά) μια άλλη διαδικασία για την παραχώρηση των αδειών.

Ηδη ο τότε γενικός γραμματέας Ενημέρωσης Λ. Κρέτσος και μέλη της Επιτροπής Αξιολόγησης διώκονται σε βαθμό κακουργήματος για τον διαγωνισμό που ακυρώθηκε.

Εως εδώ τα πράγματα είναι λίγο ή πολύ σαφή.

Την ίδια στιγμή όμως μέσα από τη μαρτυρία Καλογρίτσα και με όσα στοιχεία έχει καταθέσει στην Προανακριτική (ενώ υπονοεί ότι διαθέτει και άλλα…), ο Παππάς εμφανίζει μια δραστηριότητα που δεν έχει καμία σχέση με τις τυπικές και ουσιαστικές αρμοδιότητες ενός υπουργού ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Προσπερνώ τα παράξενα ταξίδια με παράξενες παρέες στη Βενεζουέλα του Μαδούρο πριν γίνει υπουργός ή τις υπόνοιες ότι διακινούσε τη λίστα Λαγκάρντ στον Τύπο.

Προσπερνώ άλλες παράξενες επισκέψεις στην Κύπρο, ακόμη και κατά την κυβερνητική θητεία του. Προσπερνώ ακόμη και τον Πετσίτη ή τον Αρτεμίου.

Κατά τα άλλα, καταγράφεται να μετέχει στη σύσκεψη που προανέφερα. Να προωθεί την υποψηφιότητα Καλογρίτσα στου οποίου το σπίτι κοιμόταν (!) για μια τηλεοπτική άδεια αναζητώντας και τη χρηματοδότησή της από μια αραβική κατασκευαστική εταιρεία.

Να γνωρίζει το ύψος των προσφορών που θα έκαναν οι μετέχοντες στον διαγωνισμό που επόπτευε.

Να μεσολαβεί για συναντήσεις του Καλογρίτσα με (τουλάχιστον) άλλους δύο επιχειρηματίες, τους Β. Μαρινάκη και Δ. Κοντομηνά, σε αναζήτηση χρηματοδότησης ή συμμετοχής του σε τηλεοπτικό σταθμό.

Να μετέχει σε άλλη σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου με τον αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης Δ. Παπαγγελόπουλο για να διευθετηθεί μια δικαστική διένεξη μεταξύ δύο ιδιωτών, του Φιλιππάκη και του Μιωνή.

Να διαπραγματεύεται με τον Μιωνή για τον δικηγόρο Στ. Παπασταύρου από τον οποίο ζητάει «να μας δώσει τη Μαρέβα». Τι δουλειά είχε άραγε ένας υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ να ανακατεύεται με τη σύζυγο του αρχηγού της ΝΔ;

Να εμπλέκεται ποικιλοτρόπως στην έκδοση της εφημερίδας «Documento» όταν η υποψηφιότητα Καλογρίτσα για την τηλεόραση κατέρρευσε.

Και αναφέρομαι μόνο στα γνωστά και αδιαμφισβήτητα. Οχι σε όσα συμβαίνει να γνωρίζω ή έχουν απλώς ακουστεί.

Τι από όλα αυτά αποτελεί σύννομη, θεμιτή και πάντως διαφανή δραστηριότητα ενός υπουργού; Τίποτα.

Το ξέρει κι ο ίδιος. Οχι μόνο δεν έχει δώσει ποτέ σαφή και πειστική απάντηση, εξηγήσεις ή διευκρινίσεις, για όσα του αποδίδονται αλλά το μόνο που βρήκε να πει στην κοινοβουλευτική συζήτηση για τη σύσταση της Προανακριτικής είναι (απευθυνόμενος στη ΝΔ) ότι «έχετε τη φωλιά σας λερωμένη» (30/3).

Καμία αντίρρηση. Αλλά για τη δική του φωλιά μιλάμε τώρα.

Σχεδόν χαμηλόφωνα έχει υπονοήσει (σε δύο περιπτώσεις) ότι όλα αυτά δεν τα έκανε με δική του πρωτοβουλία και για δικό του όφελος αλλά εκπροσωπώντας μια παράταξη και μια κυβέρνηση.

Να το δεχτώ. Δεν κατάλαβα αν θέλει να πει ότι εκτελούσε εντολές αλλά δεν νομίζω ότι αλλάζει κάτι. Διότι το κρίσιμο ερώτημα παραμένει ανοιχτό: τι δουλειά έκανε ο Παππάς;

Με ή χωρίς εντολές.

Μόνο που κάπου εδώ τα πράγματα μπερδεύονται. Διότι εξηγήσεις για τη δουλειά που έκανε δεν οφείλει πλέον μόνο ο Παππάς. Οφείλουν κι εκείνοι για τους οποίους δούλευε.

Κόμμα, κυβέρνηση, πρωθυπουργός, όλοι. Μια από τις βασικές αρχές της δημοκρατίας είναι ότι η εξουσία ασκείται στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων που έχει αναλάβει ο καθένας. «Υπουργός για τις Βρωμοδουλειές» δεν προβλέπεται.

Είναι όλες αυτές οι δραστηριότητες Παππά παράνομες; Ενδεχομένως όχι, δεν θα το κρίνω εγώ. Τις διερευνούν άλλωστε η Προανακριτική και η Δικαιοσύνη.

Ο πρώτος διαγωνισμός πάντως για τις άδειες (εκείνος που τελικά ακυρώθηκε ως αντισυνταγματικός…) είχε ήδη πάρει δικάσιμο για τις 15 Δεκεμβρίου 2020 και η δίκη αναβλήθηκε λόγω κορωνοϊού.

Από εκεί και πέρα όμως τα ερωτήματα είναι πολλά, κρίσιμα και παραμένουν ανοιχτά όσο δεν δίνονται απαντήσεις.

Τις οποίες φυσικά κανείς δεν μπορεί να αποφύγει.