Ο μικρός Σόλσκιερ

Το διοικείν εστί προβλέπειν. Τέσσερις λέξεις του Αλκιβιάδη που διαχωρίζουν τους αυθεντικούς ηγέτες από τους ιμιτασιόν.  Αυτούς που δεν φοβούνται να αναλάβουν την ευθύνη, που έχουν το σθένος να σηκώσουν το βάρος της απόφασης σε σχέση με αυτούς που κρύβονται πίσω από δικαιολογίες, κλειστές πόρτες και ψεύτικες εξουσίες.

Οσο και να συμπαθεί κάποιος τον Ολε Γκούναρ Σόλσκιερ, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει πως από το DNA του Νορβηγού απουσιάζει το γονίδιο της ηγεσίας. Ως προπονητής ο Σόλσκιερ αντικατοπτρίζει αυτό που ήταν και ως ποδοσφαιριστής: έναν κομπάρσο.

Σπανίζουν οι άνθρωποι που θα αρνηθούν την εξουσία. Πολλοί είναι και αυτοί που τη διεκδικούν. Πόσοι όμως είναι αυτοί που αξίζουν πραγματικά να την έχουν; Το χειρότερο, πόσοι απ’ αυτούς που την έχουν αντιλαμβάνονται πως δεν την αξίζουν, πως δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της; Σχεδόν κανείς.

Στις 5 Ιουλίου 2014, ο προημιτελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ολλανδία – Κόστα Ρίκα πλησίαζε στη διαδικασία των πέναλτι. Στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα ο προπονητής των Οράνιε, Λουίς Φαν Γκάαλ αποφασίζει να κάνει αλλαγή. Αντικαθιστά τον τερματοφύλακα Γιάσπερ Σίλεσεν με τον Τιμ Κρουλ. Ο τελευταίος αποκρούει δύο πέναλτι και οι Τουλίπες ανθίζουν στα ημιτελικά.

Τον Φαν Γκάαλ τον γνώρισα προσωπικά στα μέσα της δεκαετίας του 1990, στο περιθώριο των αναμετρήσεων της ομάδας του Αγιαξ με τον Παναθηναϊκό και αργότερα όταν οι Πράσινοι φιλοξένησαν τον Αίαντα στην Παιανία. Είναι περίεργος τύπος. Πρώην δάσκαλος, πιστεύει πως ο λόγος του είναι νόμος. Δημιούργησε μία σούπερ ομάδα με πιτσιρίκια που τρέλανε την Ευρώπη. Οταν αργότερα στην καριέρα του βρέθηκε απέναντι σε βεντέτες, στην Μπαρτσελόνα, την Μπάγερν, τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι συγκρούσεις ήταν αναπόφευκτες. Ο Φαν Γκάαλ ωστόσο παρέμενε πάντοτε ηγέτης και ποτέ του δεν κρύφτηκε από τις ευθύνες του.

Την Τετάρτη το βράδυ ο Σόλσκιερ γνώριζε πως ο τερματοφύλακας της Γιουνάιτεντ, Νταβίντ Ντε Χέα είναι ίσως ο χειρότερος στην Ευρώπη στα πέναλτι. Δίστασε να τον αντικαταστήσει με τον καλύτερό του Χέντερσον γιατί φοβήθηκε την ευθύνη αν έχανε τον τελικό με τη Βιγιαρεάλ. Μικροί άνθρωποι σε μεγάλες θέσεις.