Δικαιώθηκαν ο Βιμ Βέντερς και ο Πέτερ Χάντκε…

«Ο φόβος του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι» είναι μια ταινία του 1972 γυρισμένη από τον Βιμ Βέντερς που βασίζεται σε ένα βιβλίο του Πέτερ Χάντκε. Και τα δύο επανεκδόθηκαν πριν από λίγα χρόνια και κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα με τον τίτλο «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι». Και η ταινία και το βιβλίο δεν υπήρξαν ποτέ του γούστου μου. Διότι πριν το πέναλτι ο τερματοφύλακας δεν έχει ούτε αγωνία, ούτε φόβο. Το άγχος του πέναλτι (κι όποιο άλλο αρνητικό συναίσθημα) βαραίνει τον εκτελεστή. Μια ταινία με λάθος τίτλο δεν μπορεί να είναι μια καλή ταινία.

Εκτέλεση

Ωστόσο επειδή στο ποδόσφαιρο συμβαίνουν πράγματα που ξεπερνούν τη φαντασία του καλλιτέχνη δημιουργού ήρθε, πενήντα χρόνια μετά την ταινία, μια σκηνή από ένα γήπεδο που της έδωσε λόγο ύπαρξης: αναφέρομαι στην τελευταία εκτέλεση πέναλτι που είδαμε την Τετάρτη το βράδυ στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ. Ο Ντε Χέα έχασε το πέναλτι και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ηττήθηκε από τη Βιγιαρεάλ. Στο πρόσωπο του μοιραίου Ντε Χέα είχε φανεί αγωνία και φόβος. Διότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Ισπανός που είναι τερματοφύλακας ήταν και εκτελεστής. Ενας εκτελεστής τερματοφύλακας που με φόβο και αγωνία αστόχησε…

Εμερι

Ο τελικός του Γιουρόπα Λιγκ δεν ήταν ένα θεαματικό ματς: τον κέρδισε η Βιγιαρεάλ γιατί ο Γιουνάι Εμερι που κάθεται στον πάγκο της μπόρεσε να διαχειριστεί την κατάσταση κομμάτι καλύτερα από τον πρωτάρη Ολε Γκούναρ Σόλσκιερ. Ο Εμερι έχει οδηγήσει τρεις διαφορετικές ομάδες σε αυτόν τον τελικό, έχει πάρει μέρος σε πέντε τελικούς και έχει κερδίσει τους τέσσερις. Ο Νορβηγός ήταν πρωτάρης. Ως πρωτάρης (και ως πρώην ποδοσφαιριστής που έχει κρίνει τελικούς) πίστεψε ότι οι παίκτες του θα βρουν το δεύτερο γκολ που αναζητούσαν και θα πάρουν τη νίκη, φτάνοντας στη 13η φετινή ανατροπή αποτελέσματος. Ετσι δεν έκανε καμία αλλαγή (!) στο ενενηντάλεπτο, αντίθετα από τον Εμερι που έκανε το λογικό, δηλαδή τέσσερις. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν φρεσκαρίστηκε και στην παράταση σταμάτησε να πιέζει. Οι Ισπανοί που πιέστηκαν βρήκαν οξυγόνο. Και χάρη στην «αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι» κέρδισαν στα πέναλτι με 11-10. Αυτοί πανηγυρίζουν. Εγώ πρέπει να ξαναδώ την ταινία, αφήνοντας κατά μέρους σεναριακές ενστάσεις: τελικά όλα γίνονται…

Κούραση

Και οι δύο φιναλίστ του τελικού ήταν πάντως κουρασμένες ομάδες. Ως εκ τούτου έχω μεγάλη περιέργεια για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ που θα δούμε το Σάββατο ανάμεσα στη Μάντσεστερ Σίτι και την Τσέλσι. Αν κι αυτές «περπατάνε», τότε μπορεί να γίνει χωρίς πρόβλημα και η πρώτη σοβαρή πρόβλεψη για το ποια ομάδα θα κερδίσει το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που ξεκινά στις 11 Ιουνίου. Οι προβλέψεις του τύπου «η Γαλλία», «η Αγγλία», «η Γερμανία», «η Ισπανία» δεν έχουν νόημα: θα το κερδίσει όποια Εθνική μπορεί να σταθεί στα πόδια της έπειτα από μια σεζόν που ήταν αληθινά εξαντλητική. Και προφανώς θα το κερδίσει στα πέναλτι…

Προκατάληψη

Στην Ελλάδα εξακολουθεί να γίνεται μεγάλη συζήτηση για τους προπονητές που ανέλαβαν την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό: έλαβα και μερικά mail από φίλους αναγνώστες που δεν δηλώνουν ενθουσιασμένοι – ακόμα και ο Ραζβάν Λουτσέσκου, ως επιστροφή, προκάλεσε συζητήσεις καθώς ας μην ξεχνάμε πως ο Πάμπλο Γκαρσία έχει τους προσωπικούς οπαδούς του. Θέλω να πω κάτι τελευταίο: όπως σε κάθε επιλογή, και μια τέτοια επιλογή έχει και τα καλά της και τα κακά της. Το καλό, όταν μια ομάδα την αναλαμβάνει ένας προπονητής που έχει δουλέψει στην Ελλάδα, είναι ότι έχουμε να κάνουμε με κάποιον που λογικά προσαρμόζεται γρήγορα και ξέρει και πού βρίσκεται. Το κακό, ότι επειδή είναι γνωστός, αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει μοιάζουν να είναι έτοιμες και να τον περιμένουν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η προκατάληψη.

Αδικα

Στην περίπτωση των τριών σήμερα όλα μοιάζουν ωραία γιατί υπάρχουν στο βιογραφικό τους πολλά καλά προηγούμενα που κάποιος μπορεί να επικαλείται. Ομως αν αύριο τα αποτελέσματα δεν είναι τα καλύτερα, είναι πανεύκολο να ακούσεις ότι ο Γιοβάνοβιτς «μετά τον ΑΠΟΕΛ δεν έκανε τίποτα», ότι ο Μιλόγεβιτς «βρήκε έτοιμο τον Πανιώνιο από τον Ουζουνίδη» κι ότι ο Λουτσέσκου «πήρε ένα πρωτάθλημα που δεν θα το έχανε κανείς αφού η κυβέρνηση το ‘χε τάξει». Ολα αυτά είναι άδικα γιατί για να έχεις μια επιτυχία (πόσω μάλλον πιο πολλές) κάτι κάνεις σωστά. Λέγονται όμως εύκολα διότι ο γνωστός λόγω της δουλειάς του στην Ελλάδα προπονητής δεν προκαλεί το είδος της φαντασίωσης που συχνά δίνει χρόνο σε έναν νεοφερμένο.

Ρεμπρόφ

Είναι, όμως, καλό να είναι άγνωστος ο προπονητής; Αν το δούμε από την πλευρά του οπαδού ίσως ναι: ο οπαδός αγαπά τους μύθους και του αρέσει να πιστεύει σε «μάγους με μαγικά ραβδάκια» κ.τ.λ. Αλλά για τις ομάδες δεν ξέρω αν είναι καλό. Προχθές ένας καλός γνώστης του ποδοσφαίρου της Ανατολικής Ευρώπης μού έλεγε ότι ο Σεργκέι Ρεμπρόφ έφυγε από την Φερεντσβάρος γιατί απαιτούσε να πουλάει παίκτες ο ίδιος! Ο Ρεμπρόφ έφτασε πολύ κοντά στην ΑΕΚ. Από ό,τι έμαθα είχε συμφωνήσει ακόμα και για τα χρήματα της αμοιβής του. Αλλά δεν ξέρω αν η ΑΕΚ χρειαζόταν έναν πλασιέ ποδοσφαιριστών: μάλλον γλίτωσε…

Δύσκολο

Γενικά το αν θα βγει ή δεν θα βγει ένας προπονητής είναι δύσκολο να το προβλέψεις. Στον ΠΑΟ τα κατάφερε ο Γιτζάκ Σουμ κι απέτυχαν ο Τόμισλαβ Ιβιτς και ο Χενκ Τεν Κάτε. Στον ΠΑΟΚ ο Λουτσέσκου πήρε το νταμπλ και ο Στέφενς απολύθηκε προτού τελειώσει η σεζόν. Στην ΑΕΚ κέρδισε το πρωτάθλημα ο Χιμένεθ, που η ίδια η ΑΕΚ απέλυσε τρεις φορές! Το βασικό, για την ώρα, είναι ότι ο Λουτσέσκου, ο Μιλόγεβιτς και ο Γιοβάνοβιτς είναι συνεννοήσιμοι άνθρωποι. Αλλά ο ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ για να είναι του χρόνου καλύτεροι θέλουν ενισχύσεις μεγάλες. Διότι ο Ολυμπιακός που φέτος τους άφησε τριάντα βαθμούς πίσω στο πρωτάθλημα θα είναι πάλι δυνατός. Και έχει κάνει πέρυσι 90 βαθμούς και πρόπερσι 91…

Μόδα

Στο εξωτερικό πάντως η μόδα είναι να φεύγουν οι προπονητές που κέρδισαν το πρωτάθλημα: κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει σε τέτοια συχνότητα. Ο Αντόνιο Κόντε πήρε πρωτάθλημα με την Ιντερ και την αποχαιρέτησε. Ο Χάνσι Φλικ το σήκωσε με την Μπάγερν Μονάχου και πήγε στην Εθνική Γερμανίας. Ο Κριστόφ Γκαρτιέ έκανε το θαύμα της χρονιάς κερδίζοντας το πρωτάθλημα με τη Λιλ και έφυγε μετά τη φιέστα. Το γνωστό σουρεάλ ελληνικό σύνθημα («Πάρτε το πρωτάθλημα και φύγετε από δω») ήταν δίκαιο και έγινε πράξη…