Καθρέφτης παραμορφωτικός και ψεύτης

Δεν χωράει αμφιβολία πως αν ο Λάζλο Μπόλονι έβλεπε το ματς του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό θα γελούσε, όχι με κακεντρέχεια (γιατί τον έδιωξαν δύο αγωνιστικές πριν από το τέλος του πρωταθλήματος), αλλά με κάμποση πίκρα (γιατί αποδείχτηκε πως η κριτική που του γινόταν ήταν εντελώς άδικη).

Κούμπωμα

Πέρασαν μήνες με τον Μπόλονι να κατηγορείται για την αμυντικολατρική τακτική του και τον φόβο του που είχε ως αποτέλεσμα να βλέπουμε έναν Παναθηναϊκό «κουμπωμένο». Την Κυριακή είδαμε το γιατί του «κουμπώματος». Παίζοντας με δύο φουνταριστούς (τον Ιωαννίδη και τον Μακέντα) και τρεις δημιουργικούς μέσους χωρίς έφεση σε αμυντικά καθήκοντα (τον Μαουρίσιο, τον Βιγιαφάνιες και τον Μπουζούκη), ο ΠΑΟ κινδύνεψε με έναν ιστορικό διασυρμό. Κάποιος θα πει ότι και η ήττα με 1-4 διασυρμός είναι: πρόκειται άλλωστε για τη μεγαλύτερη ήττα του ΠΑΟ στη Λεωφόρο από τον Ολυμπιακό στα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Ωστόσο με 1-4 ο ΠΑΟ έχει ηττηθεί από τον Ολυμπιακό στο ίδιο γήπεδο και στο Κύπελλο: στο ποδόσφαιρο οτιδήποτε έχει ξανασυμβεί, αντέχεται.

Βάσεις

Τώρα που το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε γίνεται κατανοητή η ευκαιρία που έχασαν ο ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ, όχι για να το κερδίσουν, αλλά για να χρησιμοποιήσουν τον χρόνο που πέρασε και να βάλουν τις βάσεις για να φτιάξουν ομάδες. Φέτος και οι τρεις είχαν μια χρυσή ευκαιρία να το κάνουν για ένα απλό λόγο: γιατί οι έδρες τους ήταν άδειες από θεατές. Σε μια συνθήκη όπως η φετινή, δεν υπάρχει κίνδυνος τιμωρίας από εισβολές οπαδών και αληθινά ντροπιαστικές σκηνές. Οι εντός έδρας ήττες αντέχονται, γιατί οι εξέδρες είναι άδειες. Με κόσμο στο γήπεδο δεν έχω τη βεβαιότητα ότι ντέρμπι όπως αυτό της περασμένης Κυριακής θα ολοκληρωνόταν κανονικά: άλλωστε μόλις δύο χρόνια έχουν περάσει από τη βραδιά που στο ΟΑΚΑ μπούκαραν οι οπαδοί του ΠΑΟ όταν σε ένα ματς με τον Ολυμπιακό ο Γκερέρο είχε ανοίξει το σκορ. Ντέρμπι στα οποία ο Ολυμπιακός θα προηγούταν 0-3 και 0-4 στο ημίχρονο, όπως έγινε φέτος στα ματς με τον ΠΑΟ και την ΑΕΚ, δύσκολα θα τελείωναν, ενώ δύσκολα θα τελείωνε και στην Τούμπα ένα ΠΑΟΚ – Αρης στο οποίο ο Αρης προηγήθηκε 0-2. Στην Τούμπα και φέτος, ενώ το γήπεδο ήταν άδειο, κάποιοι πήραν στο κυνήγι τον Πασχαλάκη! Για αυτό λέω ότι οι τρεις ομάδες έχασαν μια μεγάλη ευκαιρία να αξιοποιήσουν τον χρόνο. Με την ασφάλεια της μη διακοπής των παιχνιδιών έπρεπε να δώσουν την ευκαιρία στους προπονητές να δουλέψουν χωρίς την πίεση του αποτελέσματος. Αν συνέβαινε αυτό, σήμερα στη λήξη της σεζόν θεωρώ δεδομένο ότι θα είχαν βάλει τις βάσεις για τη δημιουργία μιας καλής ομάδας. Ενώ τώρα και πρωτάθλημα δεν πήραν και διασυρμούς γνώρισαν και δεν έχουν κάτι να κρατήσουν. Και του χρόνου, που πάλι θα υπάρχει ανάγκη «χτισίματος», θα έχουν και κόσμο τα γήπεδα. Κι ο κόσμος ήττες τέτοιες δεν αντέχει άλλες…

Υπομονή

Ειδικά η ΑΕΚ και ο ΠΑΟ πρέπει να βρουν τη δύναμη να κάνουν μια σκληρή ανάγνωση της σεζόν τους κάνοντας αυτοκριτική. Πρέπει επίσης να εξηγήσουν στον κόσμο ότι χρειάζεται υπομονή και φυσικά πρέπει να διαβάσουν σωστά τις ανάγκες τους. Πράγμα που π.χ. δεν έκαναν πέρυσι μετά το τέλος του πρωταθλήματος, και το πλήρωσαν ακριβά. Ο ΠΑΟΚ είχε το μεγάλο πρόβλημα του Financial Fair Play κι έπρεπε μοιραία να φτιάξει μια ομάδα φθηνότερη. Η ΑΕΚ και ο ΠΑΟ απλά δεν ανέλυσαν σωστά τις χρονιές τους. Εναν χρόνο πριν έβλεπαν τον εαυτό τους καλύτερο από αυτό που πραγματικά ήταν. Θύμισαν τη γνωστή βασίλισσα, που κοιτάζει τον καθρέφτη της και τον ρωτά αν υπάρχει ομάδα πιο όμορφη. Στη δική τους περίπτωση, ο άτιμος ο καθρέφτης, εκτός από ψεύτης, ήταν και παραμορφωτικός.

Ολοι

Πέρυσι στον ΠΑΟ αποφάσισαν πως είναι καιρός για μια νέα αρχή, πιστεύοντας ότι η τέταρτη θέση που είχε κατακτήσει η ομάδα του Γιώργου Δώνη ήταν όριο και αφετηρία συγχρόνως. Από τον Γιάννη Αλαφούζο μέχρι τον Τσάβι Ρόκα όλοι πίστευαν πως τη νέα σεζόν ο ΠΑΟ δεν μπορεί να πάει πιο χαμηλά – αποδείχτηκε πως έκαναν λάθος. Η λανθασμένη αυτή βεβαιότητα επέτρεψε να μπουν στοιχήματα που ο ΠΑΟ δύσκολα θα μπορούσε να κερδίσει. Δεν αναφέρομαι μόνο στον άπειρο προπονητή Πογιάτος, αλλά σε επιλογές που αφορούν το ρόστερ. Ο ΠΑΟ ήθελε να πάει μπροστά με γυρολόγους που είχαν άγνοια του ελληνικού πρωταθλήματος (Σάντσες, Αϊτόρ, Καρλίτος, Χουάνκαρ, Αντονίτο κ.λπ. είναι αμφίβολο αν έχουν καταλάβει πού ήρθαν), με παίκτες που ήταν απλά ρολίστες στις ομάδες όπου αγωνίζονταν (Μαουρίσιο, Βέλεθ κ.λπ.) και με μικρούς από τις Ακαδημίες (Ζαγαρίτη, Σερπέζη, Αθανασακόπουλο, Αλεξανδρόπουλο κ.λπ.) στους οποίους έπεσε μεγάλο βάρος. Γιατί μπήκε ένα τόσο δύσκολο στοίχημα; Διότι όλοι πίστευαν πως ο κορμός της ομάδας του Δώνη (Διούδης, Σένκεφελντ, Μπούκουρας, Κουρμπέλης, Μπουζούκης, Χατζηγιοβάνης, Μακέντα, Καμπετσής κ.λπ.) αρκούσε ώστε να ξαναβγεί η ομάδα στη χειρότερη των περιπτώσεων τέταρτη. Δεν είχαν καταλάβει πως η τέταρτη θέση που ο ΠΑΟ είχε πάρει πέρυσι, στηριγμένος κατά βάση στους μικρούς, ήταν υπέρβαση.

Τρίτη

Λάθος ανάγνωση είχε κάνει και η ΑΕΚ. Πίστεψαν όλοι ότι οι εμφανίσεις της ομάδας στα περσινά play off αποτελούσαν αποδείξεις προόδου και ότι η Ενωση ήταν έτοιμη να ανταγωνιστεί τον Ολυμπιακό. Πέρυσι το καλοκαίρι η ΑΕΚ αντικατέστησε τον Βράνιες και τον Οικονόμου με τους Χνιντ και Νεντελτσιάρου, πήρε τον Καρίμ στη θέση του Αραούχο, απέκτησε τον Ινσούα αντί του Χουλτ, έφερε τον Λιβάι Γκαρσία αντί του Βέρντε και δήλωνε έτοιμη για πρωτάθλημα. Ακόμα κι αν όλοι αυτοί είχαν αποδειχτεί καταπληκτικές μεταγραφές (στην πραγματικότητα μόνο ο Καρίμ και ο Λιβάι βοήθησαν…) και πάλι η ΑΕΚ δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι καλύτερη του Ολυμπιακού – η δυναμικότητά της θα ήταν ανάλογη με αυτή που είχε τη σεζόν 2019-20 όταν τερμάτισε τρίτη. Η ήττα της στον τελικό του Κυπέλλου της άνοιξε κάπως τα μάτια και τον Σεπτέμβρη προστέθηκαν στο ρόστερ της ο Τάνκοβιτς και ο Σάκχοφ, αλλά ο Ολυμπιακός στο μεταξύ είχε προσθέσει στη μηχανή του τους Εμβιλά, Μπρούμα, Ραφίνια, Χολέμπας και άλλους και άλλους. Πώς να τον πιάσεις;

Στόχος

Ο Ολυμπιακός έκανε φέτος 90 βαθμούς, ενώ πέρυσι είχε κάνει 91. Σε τέτοια επίπεδα βαθμολογικής συγκομιδής ομάδες που πρέπει να αρχίσουν από την αρχή δεν μπορούν να φτάσουν. Ο ρεαλιστικός στόχος την επόμενη σεζόν θα ‘πρεπε να είναι το χτίσιμο από την αρχή. Αλλά με τα γήπεδα ανοιχτά κι έναν κόσμο στις εξέδρες που νιώθει προδομένος, το πράγμα θα είναι ακόμα πιο δύσκολο…